Dull Pain In Tagalog Novelas e Histórias

Alex POV "Balut! Balut! Balut! Kayo diyan!" Hay! Ang sakit sa lalamunan ahh! Napakatumal naman ngayong gabi! Sabay hagod ko sa aking leeg dahil kanina pa kasi ako sigaw ng sigaw at lakad ng lakad pero ni isa wala man lang bumibili ngayon.

Pero nang umuwi sila ng Pilipinas ay binalik ko na rin naman kaagad dahil wala akong time magluto at hindi ako parating sinasaniban ng kasipagan na magluto. I am content. I'm really content. Sa bawat araw na dumadaan ay nagtatagumpay akong maiwala ang sakit sa dibdib ko. Mas guminhawa ako at mas naging kampante ako. The pain is slowly fading away and I am so happy with that. Sobrang saya ko dahil malapit nang mawala ang sakit na dala ko. The pain from what happened in the past needs to disappear.

RAAAAAAAAPPPPPPPEEEEEEEEE! char! Wala pa. Haha "You perfectly looked like a boneheaded whiledoing that thing" Ayt! Pahiya! Nakita pa niyang nagmumukha akong tanga sa ginagawa ko. "Tabi" umusog naman ako ng konti pero still, nakapikit pa din. Nah! Baka nakahubad pa yan, at magkasala ang mga mata ko. "Tanggalin mo na ang kamay mong nakatakip"

tumikhim ulit ako. "But maybe, soon I'll need your help to ease this pain and to heal this wounds. And I hope for now, be hopeless, huwag ka munang umasa sa akin. Ayaw kong makasakit ng damdamin, dahil alam ko kung gaano kasakit ito." mas lalo ko pa siyang tinitigan sa mata. Nakikita ko ang mapait na timpla rito. Na sa isang sundot pa'y lalabas na ang likido.

Sigaw sa gilid. Huminga ng malalim si Danica at malakas na hinampas ang mga palad niya sa lamesa, ramdam niya na medyo pamamanhid ang mga palad dahil doon. Hinayaan niya ang sarili na damdamin ang sakit mula roon at magsimulang lumuha ang mga mata niya.

d*****g ako, may naramdaman akong mabigat sa paa ko na dumagan. Nasaktan ako, kaya napalingon ako at tiningnan ko kung sino ang tumapak sa paa ko ng biglaan habang ang mata ko nakatingin sa dami ng mga tao sa paligid. Nagkakagulo kasi ang mga iyon at iisa ang pangalan na sinisigaw. “Sorry, nasaktan ka ba?" “Obvious naman di 'ba?" pagtataray ko.

Naglalabas-masok. Pero sa pagkakataong ito, mas mabagsik at mas mabilis ito na nagpaarko sa likod ko at nagpapakawala ng hikbi mula sa lalamunan ko. "Hmm... Oh god..." daing ko, paubos na ang hangin dahil sa higpit ng pagkakasakal niya. Yumuko siya, kinagat ang tenga ko nang sapat para mapangiwi ako sa sakit, bumulong siya rito pagkatapos.

Subalit hindi na niya magawa pang iangat ang kanyang mga pangapit—ni hindi niya maramdamang may braso pa siya. Mariing napapikit nang mamuslak ang isang mainit na hininga sa kanyang tainga. Ilang hikbi ang nakatakas mula sa kanyang bibig nang sunod na narinig ang malakas nitong halakhak. [ mamuslak - sense ] Tampal sa kanyang mukha ang kaagad na nagpadilat sa kanya. At sa pagbukas ng kanyang mga mata, ang kanyang bitak na sarili ang kanyang natanaw.

"I'm sorry. Hindi ako makakapunta riyan ngayon. Hindi ko kaya." "Huh?" "Narito kasi ako ngayon sa bahay. Hindi na ako nakapagpaalam pa kay Druskelle kanina, bigla kasing nanakit ang ulo ko kaya umuwi na ako, iidlip lang sana ako kaso napatagal. Hanggang ngayon ay masakit pa nga rin ang ulo ko, at hindi lang ulo, kundi pati buong katawan na. And I think, may lagnat na ako dahil nilalamig din ako at may kasama pang hilo."

Nakakatawa ngunit ang sakit lang. I can sense Lennon's heavy gaze at me ngunit hindi ko iyon pinansin dahil occupied ako sa kasalukuyan kong nararamdaman. My heart is pounding because of pain. I'm just hurt like that, ni hindi niya man lang alam. "G-Ganoon ba... gaano na kayo katagal?" tanong ko at sinisikap kong h'wag pumiyok ngunit may bahid ng nginig na sana h'wag niya mapansin.