Banished In Tagalog Novels & Stories

biglang kumento ko habang nagwawalis. "Pasensya na talaga anak kung kinailangan mong mahinto sa pag-aaral mo, alam mo naman ang sitwasyon natin, simula noong namatay ang ama ninyo ay naghirap tayo" napabuntong hininga si inay saka nagpunas ng pawis.

It took him some time to understand what she meant. Si Trini naman ay ibinaba ang tingin sa bagay na nasa pagitan ng mga binti niya. "'Yan. Manok." Ibinaba niya rin ang tingin doon na parang gago. "Manok?" "Cock. 'Di ba manok-panabong ang Tagalog ng cock? And cock also means penis. Hindi ba?"

Ayaw niyang umiyak dahil wala ito sa bokabularyo niya. Why cry if you're still alive? Just move your fuck*n ass and do something! Ito ang palaging sinasabi niya sa sarili kapag hindi maganda ang nangyayari sa kanyang buhay katulad ngayon. Walang nagawa si Ainaliv kundi umuwi ng Pilipinas dahil pina deport siya ni Lola! Banned na siya sa bansa at hindi na siya pwedeng bumalik pa.

sagot neto sa baybaylan " tahan na iho huwag munang aalalahanin ang iyong napanaginipan balang araw ay magiging masaya din ang ating Mundo at ang iyong Angkan kasama na ni Bathala wika neto sa Paslit teka at kukuha ako ng maiinom mo "wika pa neto agad siyang Pumunta sa lamesa at kinuha ang baso na yari sa kawayan at nag lagay na ng tubig Pagkatapos ay nag punta na muli sa paslit at nag salita

Tanong nito pabalik habang matiim na nakatitig sa kanya. "I am asking you kasi hindi ko alam! Gulong-gulo na ako. Bakit kailangang umabot sa ganito? Ayokong magpakasal sa'yo o sa kahit sino pa! Alam mo naman, hindi ba? Hindi ako kagaya ng ibang babae. I am a lesbian. Alam mo 'yun. At alam mo din na may ibang mahal ako. May iba ng nagmamay-ari sa puso ko kaya nakikiusap ako sa'yo, pakawalan mo na ako. Kakalimutan ko ang lahat ng ginawa mo sa akin, pakawalan mo lang ako. Please..." Pagsusumamo niya sa binata.

“Oo, Paris. Bukas ng gabi ang dating namin ng Ate Zania mo. Bakit?” “Ah… may biglaan kasi akong lakad Kuya. Biglaan iyon at hindi ako nakatanggi. Naka-oo akong sa ano… kaibigan ko...” Tumikhim siya bago nagpatuloy. “Pupunta kaming Bohol at wala ako bukas.”

may bahid panunuya sa boses na sabi nito habang ang mga mata nito'y klaro na sinusukat ang kanyang reaksyon. Hindi na siya nakapagtiis kaya napatawa siya ng pagak. "Kindly broaden your vocabulary and know the difference between naghahalikan at hinalikan." With a smirk on her lips, she master up the courage to rub the truth right on Xyrille's face. "I'll set you a perfect example, Xyrille. Ikaw, hinalikan mo lang s'ya. Gusto mo bang makita ang tunay na depinisyon ng naghahalikan? Ipapakita ko sa'yo."

Nagsimula na muli siya sa pagkwekwento. "Mabuti na lang noong panahon na napansin nila na hindi na ako nagpupumiglas at lumalaban. Hinayaan na nila akong gawin ang gusto ko, ngunit may pagbabanta sila na kapag hindi ako umuwi ng bahay hahanapin nila ako at papatayin. Noong una natakot ako, pero habang tumatagal nagsasawa na ako. Gusto ko na talagang malayo sa poder nilang dalawa. Kaya noong kinagabihan, lumayas ako sa bahay dala ang pera na ninakaw ko sa wallet ni Daddy. Nagpakalayo-layo ako. Hindi ko alam kung saan ako tutungo, ang gusto ko lang naman ay lisanin ang bahay namin at ang mga walang halang na kaluluwa na pamilya. Ang huling lugar na pinuntahan ko ay ang Bicol, minsan na kami na

Walang duda. Sinamaan ko siya ng tingin. “Wag na wag mo siyang lalandiin, Adrian, I'm telling you. Kundi babayagan kita.” Wala sa sariling sabi ko at doon lang pumasok sa utak ko ang huling sinabi nang makitang napatigalgal sila. What the? Calista, did you just say babayagan? What the effin' term did I just use? Tagalog na tagalog.

pamamaalam nito. Tumango naman ako. . . . . . "I'm so sorry for your lost, Montenegro's" madamdamin na ani ko sa mga Montenegro. Kasalukuyan kaming naririto sa Mansion nila sa Batangas dahil dito nakaburol ang labi ni Marisse. "Senator" ani agad ng isang babaeng may bitbit na anak. Sa wari ko ay kasing edad lamang ni Marisse ang batang ito.