Behind This Smile Quotes Novels & Stories

"By the way, Syrie I'm curious about the reason behind those smile of yours." Kumunot ang noo ko. "Behind my smile?" Ngumiti ako. "This is my usual smile whenever I'm happy, Vernon." "Yeah! You're right, pero it's been a while simula ng makita ko ang ngiting iyan. Ano'ng dahilan?" Napatitig ako sa mukha niya at napataas ang kilay. "Ano'ng ibig mong sabihin?"

Kumbaga, sa haba ng araw na hindi kami nakapag-bonding ay ngayon na lang ulit namin ito magagawa. “You’re smiling again.” Napalingon ako kay Nolan habang hawak ko ang iced coffee ko. “Ano naman?” “That smile.” “Anong meron sa smile ko?” “Mukha kang batang ngayon lang ulit makakalabas ng bahay.”

*Smile* dagdag niyang sabi. Mas lalong Nanlaki ang aking mga mata sa gulat ng dahil sa aking narinig mula kay ma'am, hindi ako makagalaw sa kinauupuan ko, hinihiling ko na sana ay lamunin na lang ako ng lupa. @___@

She can't help giggling as she finds it cute and charming. He smiles at her, and all the exhaustion inside her vanished. That was indeed a precious smile. Imagine you will be greeted like that whenever you will buy coffee from this pretty place, for sure someone is going to be addicted to coffee as well as in his smile. "Good morning." Nahihiyang ngiti niyang ganti dito at alanganing yumuko din. "Why don't you go inside? Mainit dito sa labas." Bahagya pa nitong tinakpan ang taas ng noo ng isang kamay dahil sa sinag ng araw.

Pero muntik na akong matawa dahil hindi bagay sa kanya ang smile na ginawa niya ngayon dahil parang force smile ang ginawa niya. Para tuloy siyang villain. "Pfft... di mo naman kailangan praktisin ang bagay na yan. Lalabas naman ang natural smiles mo kung masaya ang puso mo." Bigla naman siyang napangiti habang nakatingin sa akin. "Okay, I understand." Bigla na namang bumilis ang tibok ng puso ko dahil sa smile niya. Damn... Mukhang delikado sa akin ang smile niyang yan! ****** LMCD22

Hindi naman sana niya iyon papansinin kaso nang matapos ang tawag at magflash ang lock screen nito, she couldn't help but smile. It was her. This time, siya lang. Like the framed picture, it's also a candid shot of her. Pero sa beach ang kuha na iyon. "What are you smiling at?" Parang iritadong tanong nito nang madatnan siyang all smiles habang busy pa rin sa pinapagawa nito. "Nah," she said shaking her head, sa isip niya, huli na niya ang pasupladong binata. Kahit pala isang kagaya ni Nate Sarmiento, jologs din.

Damn, pag mapapangiti ko itong high-end, million yata ang makukuha kong pera dahil sa mga magazines na sold out. Ngunit ang perang inaasam-asam ko, naging bato no'ng hindi man sila ngumiti kahit isa lang. What the hell is wrong with smiling? Hindi ba sila happy sa mga nararating nila? "Everyone? Smile for me, please." Marahang sabi ko.

“Because smiles like that are rare.” Mas lumawak ang ngiti nito. “I have a magic smile.” “Magic?” Bahagyang umangat ang isang kilay ni Theo. Tumango ang bata na parang napakaseryoso ng usapan. “When I smile, people smile back.” “Maybe you’re right.” “You smiled,” sabi ng bata, proud na proud. “See? Magic.” Napailing si Theo, pero nakangiti pa rin siya.

he said back. Bahagya akong natawa. Naabutan ko siyang nakatitig muli sa akin. Magkalapit lamang ang aming mga mukha dahil nga nakayakap siya sa akin. "Smile when you're happy, Ian." "Siguro nga mapapadalas na ang pagngiti ko," sabi ko, "gustong gusto mo 'tong ngiti ko, 'di ba?" It was then his smirk appeared, "Yes, please smile often."

Hinalikan niya ako sa pisngi… HINALIKAN NIYA AKO SA PISNGI! “Smile!” Pero imbis na ngumiti ay napahawak ako sa magkabila kong pisngi na alam kong namumula na, “One more, tumingin ka rito and smile!” Pilit kong inayos ang sarili ko at ngumiti sa camera. Pero pano ko pakakalmahin ang sarili ko kung panay ang sabi niya ng, “Ang ganda mo.” “I love your smile.”