Crossing The Lines Novels & Stories

Hwag mag cross ng landas ang isat-isa. Gagawan nya ng paraan para hindi magkita ang mag-ama.

Sabi niya at niyakap ako ng mahigpit. What are you doing, Stell Talavera? Your crossing the line between the two of us.

“He’s provoking me.” “Eh bakit ka naman magpaprovoked?” diretso niyang tanong. Hindi agad nakasagot si Nathaniel. Dahil totoo. Marcus was deliberately crossing invisible lines… just enough to be noticed, but not enough to be accused. Kinabukasan, may presentation rehearsal sa main boardroom. Naroon ang ilang executives. Habang nagpapaliwanag si Lira tungkol sa campaign rollout, biglang sumingit si Marcus.

Kaya nga napagalitan ko siya kanina habang papunta kami rito sa Hospital. Si Lincoln lang ang pinapansin niya habang papunta kami sa Doctor niya, titignan kasi nila ang tahi sa kaniya. Kung bumukas o kaya naman na impeksiyon, may pambayad pa naman kami dahil may natira pa sa card ni Lincoln. Hindi niya kinuha yung card, sabi niya ay baka kailangin pa namin kaya ako na muna ang humawak.

Isang lalaki ang sumandal sa upuan, malamig ang tingin. Contact: “You’re asking for war.” Alexander: “No.” Alexander: “I’m starting one.” Tahimik ang buong kwarto. Contact: “This isn’t your world.” Alexander: “It is now.” Contact: “You’re crossing lines.” Alexander: “There are no lines left.” May isa pang nagsalita. Second Contact: “You’re going after Reyes.” Alexander: “Yes.” Second Contact: “He doesn’t play fair.” Alexander: “Neither do I.”

tanong niya. Hindi ako sumagot agad. Dahil sa paraan ng pagtingin niya— hindi lang proteksyon ang sinasabi niya. Kung hindi— pag-aari. Lumapit siya. Dahan-dahan. Hanggang sa muli— nasa harap ko na siya. “Freya…” Mahina. Mas malalim. “Once you cross this line…” Huminga siya nang mabagal.

Tumitig siya sa akin, bago marahang sabihin— “If you cross this line, there’s no turning back.” At tumugon ako, walang pag-aalinlangan— “Then watch me cross it.”

Hudyat na umpisa na nang mismong dula. Magulo. Magulo ang takbo ng presentasyon namin. Bukod sa walang kaayusan ang daloy ng mga pangyayari ay nagkakapaan pa ng mga linya. Maraming pagkakataon na tila nauubusan na ng sasabihin ang bawat aktor. Ang mga nanonood ay tahimik lang at walang reaksyon. Pakiramdam ko'y nakakalito rin ang kwento. Sala-salabid at makalat. Gusto ko na lang matapos ito nang marating na namin ang huling eksena.

“That wasn't part of the deal. And it’s not starting now just because you sleep here sometimes.” Umupo si Damian, nakatingin sa akin nang seryoso. “Is it that terrible that I care? That I want things to be easier for you?” May kung anong totoo sa boses niya na nagpaluwag sa tensyon ko. “It’s not terrible. It’s… confusing.” Huminga ako nang malalim. “We set rules, Damian. Limitations. When we start crossing those lines…” “The lines are already crossed, Helga.” Tinuro niya ang pagitan naming dalawa, hubad, nasa kama ko, at nasa hangin pa ang amoy ng gabi namin. “I think we passed that point a long time ago.”

Hindi man nito direktang sinasabi pero parang may nalalaman na ito at binabantaan siya. Napatingin siya kay Jezel, na halos mawalan ng kulay ang mukha. “Gary… ano ang ibig mong sabihin? May tinatago ka bang ayaw mong malaman ko? I think you’re crossing the line.” Isang mahinang tawa ang narinig niya. “Oh sweetheart, I crossed that line a long time ago.” “What do you mean?”