Crossing The Lines Novels & Stories

Hwag mag cross ng landas ang isat-isa. Gagawan nya ng paraan para hindi magkita ang mag-ama.

Sabi niya at niyakap ako ng mahigpit. What are you doing, Stell Talavera? Your crossing the line between the two of us.

It should be limited but it's not enough drawing the line. Medyo na sobrahan ata nang acting but my body refuses to let go of the moments like this. Stepping out of the line and letting him in passed the line are two different things, ngunit tila walang linya sa pagitan namin ang nakaguhit nang simulan na namin ang lahat.

“He’s provoking me.” “Eh bakit ka naman magpaprovoked?” diretso niyang tanong. Hindi agad nakasagot si Nathaniel. Dahil totoo. Marcus was deliberately crossing invisible lines… just enough to be noticed, but not enough to be accused. Kinabukasan, may presentation rehearsal sa main boardroom. Naroon ang ilang executives. Habang nagpapaliwanag si Lira tungkol sa campaign rollout, biglang sumingit si Marcus.

Napahinga ako ng malalim ng makita ko ang Two Lines Dalawang linya na nangangahulugang positive. Dahan-dahan akong umupo sa couch. Buntis ako. I am carrying Dylan's child. Sunud-sunod ang pagsuklay ko sa buhok ko. Akala ko ay masama lang ang pakiramdam ko pero tama ngang nagdadalang-tao ako. Anong gagawin ko? Sasabihin ko ba? Hindi ko alam biglang parang na confused ako sa lahat. Palakad-lakad ako sa sala ng makarinig ako ng doorbell sa unit ko.

“Of defiance.” Naramdaman kong kumulo ang dugo ko. “Defiance? I’m just doing my work.” “Hindi,” malamig niyang sagot. “Pinili mong iwasan ako. Pinili mong maging malamig. Pinili mong magkunwari na wala akong kapangyarihan sa’yo.” Tumayo ako. “You’re crossing a line.” “Hindi pa,” sagot niya, kalmado pa rin. “But you are.”

It’s a line drawn in ink and fire— and someone, somewhere, is about to cross it.

Kaya nga napagalitan ko siya kanina habang papunta kami rito sa Hospital. Si Lincoln lang ang pinapansin niya habang papunta kami sa Doctor niya, titignan kasi nila ang tahi sa kaniya. Kung bumukas o kaya naman na impeksiyon, may pambayad pa naman kami dahil may natira pa sa card ni Lincoln. Hindi niya kinuha yung card, sabi niya ay baka kailangin pa namin kaya ako na muna ang humawak.

Isang lalaki ang sumandal sa upuan, malamig ang tingin. Contact: “You’re asking for war.” Alexander: “No.” Alexander: “I’m starting one.” Tahimik ang buong kwarto. Contact: “This isn’t your world.” Alexander: “It is now.” Contact: “You’re crossing lines.” Alexander: “There are no lines left.” May isa pang nagsalita. Second Contact: “You’re going after Reyes.” Alexander: “Yes.” Second Contact: “He doesn’t play fair.” Alexander: “Neither do I.”

tanong niya. Hindi ako sumagot agad. Dahil sa paraan ng pagtingin niya— hindi lang proteksyon ang sinasabi niya. Kung hindi— pag-aari. Lumapit siya. Dahan-dahan. Hanggang sa muli— nasa harap ko na siya. “Freya…” Mahina. Mas malalim. “Once you cross this line…” Huminga siya nang mabagal.