Being Responsible Quotes Novels & Stories

Natawa ako sa tanong niyang iyon. “Sabi mo nga, may mga responsibilidad tayo. At responsibilidad natin mag-aral ng mabuti. Ang gusto ko kapag nagpunta tayo sa mga iba’t-ibang lugar na tulad nito ay ‘yung hindi tayo mabibitin. Hindi ‘yung may inaalala tayong oras dahil mapapagalitan tayo kapag late umuwi.” Nawala ang kaunting ngiti ko nang may pumasok bigla sa isip ko na tanong.

reklamo niya naman pabalik. "Oo, nagco-complain ako. But that doesn't mean na kailangan mo mag-panggap 'no. Naiinis lang naman ako 'pag inaasar mo ako, kasi magaling ka mang-inis." depensa ko. "Weh? Sure ka na ba riyan?" Tanong niya. "Oo nga. Responsible ka naman sa mga gawain sa bahay, pati na rin kung ano ang toka mo." Sagot ko.

aniya, mababa ang boses, parang binubulong na lang sa sarili. Sa isip niya, napakakaunti ng mga taong tunay na nakakaunawa sa bigat ng responsibilidad na nakapatong sa balikat nila. Lalo na kung mapunta sa mga sitwasyong walang kasiguruhan. Isang maling desisyon, isang segundong pagkukulang, at maaaring masira ang karera mo—o mas masahol pa, ang buhay ng isang tao. O ng dalawa.

narinig kong saad niya. Muli akong napangiti dahil doon. He really has a sense of responsibility. Iyong tipong parang alam na niya agad ang mga mangyayari kaya kahit na wala pa akong sinasabi, o kahit na wala pa akong ideya ay gumagawa na agad siya ng aksiyon. “Thank you, Attorney!” sagot ko.

"All you're going to do is prolong the inevitable." "And you have to take responsibility for this situation, dahil ikaw ang puno't dulo ng lahat!" galit na sabi niya at muling tinalikuran. "Kaya nga mabuti pang patawarin mo na ako so I'll make things better for you." "Sa tingin mo ganun lang kasimple iyon?"

Subalit kaakibat ng kanyang marangyang pamumuhay ay ang isang napakalaking responsibilidad na habambuhay niyang pagtatagumpayan. Kapag napagtanto mong milyung-milyong tao ang maaaring mawalan ng kabuhayan kapag pumalpak ka, makakalimutan mo ang iyong sarili at iisipin na lamang ang kapakanan ng iba. Subalit hanggang kailan? Hanggang kailan niya sasarilihin ang responsibilidad? Hanggang kailan niya kailangang mabuhay para sa iba?

Ang tanging nasa isipan ko lang, ay ang mga salitang binitawan niya kanina. “Don't worry, I'll take responsibility,” tila ay sirang plaka na pageecho ng boses niya sa isipan ko.

Hindi isang utos kundi isang responsibilidad ang mga binitiwang salita ng don. Alam ng mga taong tumanggap ng responsibilidad ang kalalabasan o magiging resulta kung magpapabaya sila kaya kailangan nilang magtrabaho ng seryoso at wag makampante. Alam nilang balwarte ng mga Jungslagger ang Russia at walang sino mang maglalakas loob na guluhin ang kasalang Pavlov-Jungslagger ngunit hindi sila dapat pakasisiguro. XX

Pinipigilan naman niyang matawa sa tabi ng kanyang ina. "Naku! Dapat sa edad mong iyan alam mo na kung kailan magseryoso. Life is not all about success, satisfaction, happiness, and freedom. Kaakibat ng buhay ang responsibilidad. Time will come and you will need to settle down. The soonest, the better. Kasi hindi mo alam kung kailan mo lilisanin ang mundong ito... "

“Paano mo ba nagawa ang lahat ng ito noon? Ang bigat pala talaga ng responsibilidad.” Narinig ko ang mahinang tawa bago sumagot. “Blue, alam kong mabigat ang tungkulin, pero tiwala ako sa’yo. Kaya kitang pinili bilang kapalit ko. Magtiwala ka rin sa sarili mo. Ikaw ang pinakaangkop para dito.”