Being Responsible Quotes の小説・ストーリー

“Ha?” “Yung magsalita ka kung kailan mo gusto, gawin mo kung ano ang gusto mo, iwasan mo ang ayaw mo, at balewalain mo ang mga taong ayaw mong makita.” Bahagya siyang ngumiti. “That’s power.” “Pero kahit gaano kalakas ang isang tao,” sagot ni Raina, “may responsibilidad pa rin.” “Of course,” walang pagtutol ni Jaxen. “Kahit presidente, may responsibilidad. Pero hindi ibig sabihin na hindi ka na pwedeng pumili.”

Hindi niya man lang alam kung paano pakisamahan si Quinn, na pinili ng mga magulang niya para sa kanya, lalo na ang ibang babae. Nang makita ni Kathleen ang medyo naguguluhan na ekspresyon ni Charlie, ngumiti siya at sinabi, “Hindi mo kailangan mag-alala nang sobra. Dahil, ang pakiramdam ng responsibilidad ng isang tao ay magiging manhid kung napakaraming utang na aalalahanin.”

“Napirmahan ko na.” Nanlaki ang mga mata ko. “Sir, hindi ganon ’yon—” “Then what?” putol niya, mas mababa ang boses. “You’d still go back… kahit alam mong hindi ako okay?” Napahigpit ang hawak ko sa bag niya. “Responsibility ko ’yon,” sagot ko. “Or excuse mo lang?” sagot niya agad. Hindi ako agad nakapagsalita.

"You are right, Your Highness. Naghihintay na pala ang pamilya mo sayo. I'm sure you know how much responsibility is waiting for you to come back. Wala kang mapapala kung magtatago ka lang sa islang ito. Hayaan niyo, kung sinagip man kayo ng pinsan ko ay sasabihin kong hindi na niya kailangang humingi ng gantimpala galing sayo." Just hearing the word responsibility makes me throw up. Alam kong tama lang na ipaalala niya sa akin na may tinakasan akong responsibilidad. Napaiwas ako ng tingin sa kanya. This is just a coincidence. Hindi nila alam na nandito ako sa islang ito. Hindi ako nakapagpaalam nang maayos kay Myca. Pero ayos na rin iyon dahil hindi ko rin naman nasasabi sa kanya ang pinaka

“Kung may tao ngang gusto kang patayin kailangan mo yun. Hindi biro ang nangyari sayo.” “I know! But you don’t need to do this. Sa ginagawa mo, hindi ako makakakilos ng maayos. Kaya ko na ang sarili ko at hindi ko yun kailangan!” inis ko nanamang saad sa kaniya. Kung maglalagay siya ng tao para subaybayan ako paano pa ako makakakilos ng maayos lalo na sa mga binabalak ko sa kaniya. “I’m just worried! Sa loob ng kompanya nangyari ang lahat at dahil sa kompanya ko nangyari yun, you’re my responsibility.”

Kundi dahil kanina sa study—nung sinabi niyang nasa ilalim ako ng pangalan niya— Hindi niya sinabi bilang karapatan. Sinabi niya bilang responsibilidad. At sa mundo niya, ang mga responsibilidad… …pinaglalaban. I exhaled slowly and straightened my shoulders. “Okay, Dolly,” I told myself. “Asawang kontrata ka man, hindi ka dekorasyon.” Kalog ako. Oo. Pero hindi ako clueless. At kung papasok ako sa mundo niya—

"Basta't alam mo kung anong makabubuti sa'yo…" "Sa tingin ko magiging mabuting kaibigan tayo." "Syempre, pwede mong sabihin sa'kin kung iniisip mong dapat akong maging responsable sa lahat ng nangyari noon. Hihingi ako ng tawad nang buong puso." "Pero makinig kang mabuti. Kung hihingi ako ng tawad, ibig sabihin ay dapat kang umalis sa lugar na'to sa lalong madaling panahon. Wag kang magtatagal ng ni-isang segundo."

“Hindi, anak. Hindi ibig sabihin na hindi siya mananagot ay wala nang katarungan. Ang ibig sabihin lang nito, hindi lahat ng parusa ay kailangang maging dahas o paghihiganti.” Lumambot nang kaunti ang tono niya habang tumitingin kay Rofana. “Minsan, mas mabigat pa ang responsibilidad kaysa parusa. Mas mabigat ang kahihiyan, ang pagharap sa ginawa mo, at ang pagtanggap na nagkamali ka.” Napabuntong-hininga si Rofana. Halatang naguguluhan pa rin siya, pero unti-unti ring humuhupa ang init ng kanyang damdamin.

Nahihirapan na akong magpaliwanag na hindi magtutunog guilty. "Responsibilidad? Unang una sa lahat, dapat lang talaga niyang panindigan kayo. Iyan ang kapalit ng ginawa ninyong dalawa. Pero ito isipin mo anak, karapatan ng amang malaman ang tungkol sa anak niya. Kahit na ayaw mong sabihin sa kaniya, responsibilidad mong ipaalam sa kaniya ang tungkol sa anak niyo dahil siya ang ama. Kung responsable siyang tao, magiging masakit sa kaniyang isipin, kapag nalaman niya na ang katotohanan, na napagnakawan siya ng panahon para maging ama sa anak niyo. Kung dumating man ang panahon na makikilala mo na ang ama ng anak mo, sana hindi mo ipagkait sa kaniyang magpaka-ama sa anak mo, 'yun lamang ay kung

“Mahal na mahal ko silang lahat kaya kaya kong isugal kahit na ang kaligayahan at ang pahinga ko.” “Baby listen.. you don't need to sacrifice your own happiness for them anymore, because I'm here.. anong silbi ng pera ko kung hindi ko matutulungan ang mahal ng taong mahal ko?” “I am not your responsibility! My family is not your responsibility!” “YOU.ARE.MY.RESPONSIBILITY.” Mariin niya itong ibinibigkas na para bang itinatatak niya sa kokote ko.