Being Responsible Quotes Novels & Stories

Ngumiti ito sa akin at pinag lalaruan ang lighter na hawak n`ya. “Kahit na wala si Marshall dito, I still take care of you, and you are my responsibility, lahat ng miyembro ng familia ay responsibilidad ko, so don’t act on your own, huwag ka mag aalangan na humingi ng tulong,” he explained, and I clenched my teeth and look away. “In the first place, I am Marshall’s responsibility–“

“Dad, please… Hayaan mo akong tapusin ang kaso. This is my responsibility.” “Responsibilidad?” Mabilis na sumabat si Tito Eros. “Ang responsibilidad mo, Enzo, ay hindi lang ang mga kliyente mo. Pamilya mo rin. Ang sarili mo. How can you fight for justice if you’re killing yourself in the process?”

Nakita kong nakaharap na sa akin si Sir Isaac, may pag-aalala sa simpatico niyang mukha. "Sir, hindi n'yo na po dapat ginawa iyon. Napakalaki po ng kalahating milyon." Naglakad siya palapit sa akin at binigyan ako maliit na ngiti. "Anika, I'm your boss. Dapat tinawagan mo ako, responsibilidad kita." "Hindi mo po ako responsibilidad." "Naganap ang aksidente habang nagtatrabaho ka sa akin. Partyly, I am responsible for what happened."

“I intend to take responsibility.” Parang tumigil ang mundo ko. “Ano?” halos pabulong kong tanong. Hindi siya ngumiti. Hindi rin nagbago ang ekspresyon niya. “I said,” ulit niya, mas mabagal ngayon, “I will take responsibility for what happened between us.” Napailing ako, napatawa ng walang humor. “You’re insane,” bulong ko. “Hindi kailangan—”

“Government officials should do their best to protect the people.” Ramdam ko iyong gigil sa tono niya. Hindi siya sumisigaw pero bawat salita niya mabigat. “Kung may kapangyarihan ka, mas dapat mong alam iyong responsibilidad mo,” pagpapatuloy niya. “Hindi iyong ginagamit mo para takutin o tapakan ibang tao.” Bahagya siyang natahimik bago umiling.

Napabuntong hininga naman siya. “Sige, kung yan ang gusto mo.” “No,” mabilis kong sagot. “Yan dapat ang gawin mo dahil responsibilidad mo. Huwag mong iwan ang mga responsibilidad at obligasyon mo sa ibang tao.” Panenermon ko. Dahan-dahan naman siyang tumango at tipid na ngumiti sa akin.

“Kaya sa’yo ako. Sa kabila ng mga mapait na naranasan mo ay positibo pa din ang tingin mo sa buhay.” “Wala namang dapat sisihin sa mga nangyayari sa akin kundi ang mga maling desisyong ginawa ko. Kung susuriin ko, ako ang may kasalanan kung bakit napasok ako sa ganitong sitwasyon.” “May punto ka. Lahat ng nangyayari sa buhay natin ay tayo ang responsible. Hindi dapat manisi ng ibang tao.” “Korek. Paano, mauna na akong umuwi.”

Pagbibiro ko. “Business is business.” “Alam ko na ‘yan ang isasagot mo.” Natatawang sambit ko. “Babawi ako sayo.” “Ano ka ba! Hindi mo naman kailangan gawin ‘yan Theo. May kanya kanya tayong buhay at responsibilidad.” Sabi ko. “I know that. Syempre minsan kailangan din magpahinga. Alam mo naman ikaw pahinga ko.”

pagmamalaki ni Zander. Ngumisi si Xyla Stoermer. “Matanda, kailangan mong maging responsable sa mga sinasabi mo. Huwag kang kumilos na parang mas matalino ka dahil lang sa mas matanda ka. Walang bagay sa mundo ang makakapag-alis ng panghihinayang mo pagdating ng panahon.”

Sabi ko ng mahina,ang mata kong ramdam ko ang pagkahapdi, pinipigilan ko ang umiyak. “yeah!At kahit anong mangyari, hindi mabubura ‘yon.Anak mo yon dude,pero tulad ng sinabe mo,wala kang magagawa.Pero may responsibilidad ka—kahit tahimik.”sagot niya. Mariin akong mapapikit. “Anong klaseng responsibilidad kong hindi ako lalapit?”