Cara Mia Means นิยาย & เรื่องราว

sagot niya, ngunit tila kulang ang kanyang kumpiyansa. Pagkatapos kay Andrea, sumunod si Mia na masigla ang personalidad. “Hello, Ma’am Misha! I’m Mia! I believe I’m perfect for this job!” sabi niya nang may ngiti. “Really? What makes you think you’re perfect?” tanong ko na interesado sa kaniyang sagot. “Well, I have great communication skills, and I love working in a fast-paced environment!” sabi niya, ngunit sa kabila ng kaniyang kumpiyansa, hindi ako convinced.

“Uh-huh. Pero umamin ka, pogi siya.” Elara rolled her eyes so hard she thought they might get stuck. “Pogi nga, pero mas malakas ang aura ng—” She paused, struggling for words. “Aura ng kayabangan, aura ng magnanakaw. Gets mo na?” Mia leaned back, sipping her frappe. “Whatever you say. Pero careful, ha? Lalaki pa rin yun. Alam mo namang may charm yung mga ganung tipo. Yung tipong hindi mo mamamalayan, nakaka-fall ka na. He's famous for being ruthless, girl.”

Namula ang pisngi niya sa sinabi nito. "Hindi kita masisisi noh. Kung ganyan ka gwapo, ka bango, ka hot, ka manly, ka talino, ka yaman kesyo ano-ano pang magagandang adjectives ang pwedeng ma-connect sa kanya ay hindi ako magsisisi na ibigay ang v-card ko," natatawa lalong dagdag ni Mia. Mukhang natamaan na 'to ng alak sa palagay niya dahil mas lalong nadagdagan ang walang preno nitong bibig.

Hindi ko mapigilan matawa dahil halos nababalot na ng putik ang buo niyang katawan. “Ito kasing kapreng ‘to. Napaka-tangkad at malaki pa naman ang katawan kaso hindi gentleman! Humingi ako ng tulong tapos dinaanan niya lang ako. Sino ba ‘to?” gigil na sambit ni Mia. Mas lalo naman akong na tawa dahil makikitaan mo talaga ng galit ang mukha ni Mia. Parang gusto niyang durugin si Carsen. Para silang duwende at kapre.

"Napapangunahan ka kaagad ng selos, hindi naman ako mawawala sa'yo." Her answer made her smile like a teenager who is shamelessly flustered. "I just like to share, 'yung tipong dudumugin ka na ng mga kalahi ko." Kinuha ni Mia ang kaniyang maliit na sling bag at diretsong tinungo ang pintuan para lumabas na. "Hindi mo naman ako pwedeng ikulong. Kailangan ko rin makisalamuha sa ibang tao, ang boring naman siguro no'n kung ikaw lang ang makakakita sa'kin. Kahit nga ikaw ay pinagtitinginan din ng mga babae, pero hindi naman ako nag re-reklamo."

Taka na tanong nito, habang na-patingin kay Mia. “Mga gamit po ‘yon sa mga walang kwenta kung katulong Lola.” Sagot niya rito, habang napa-kunot ang noo nito na tumingin sa kanya. “Walang kwenta? Bakit? At sino siya?” Tanong nito, habang nakatingin kay Mia. “M-magandang araw po Madam, ako po ang katulong ni Sir Lukas.. Ako po si Mia..” Magalang na wika nito sa kanyang lola.

dagdag ni Ana, “ay ang makita ang mga bunga ng ating pinaghirapan. Tingnan mo ang isla, Carl. Tingnan mo ang mga tao. Naging isang liwanag ang Isla ng Ligas para sa buong mundo.” Sa malayo, sa lumang pantalan na ngayon ay may nakatayo nang modernong Research Facility, naroon si Mia. Siya ay isa nang batikang siyentipiko, at ang kanyang pangalan ay kilala sa buong mundo para sa kanyang mga kontribusyon sa sustainable agriculture at marine biotechnology. Hawak niya ang isang sample ng deep-sea coral na natuklasan ni Elena Sofia, na kasalukuyan niyang pinag-aaralan para sa mga potensyal nitong medical application.

sigaw ni Karrie, naghiyawan pa ang mga kasama nya. "Mia, san kayo pupunta?" tanong ni Kasper. "Magba bar kami, so back off Dylan!" Nakataray na sabi ni Natalia. "Ano?" gulat na tanong ni Kasper. "Ano Mia? Sasama ka ba o hindi?" Karrie. Tumingin ako kay Kasper, kita ko ang malalim nyang tingin sakin. "Tara na" sabi ko. "Mia!" tawag sakin ni Kasper pero hindi ko sya pinansin.

Isang mahinang tawa ang pinakawalan ng babae bago ito muling nagbuka ng bibig para magsalita. “Anong sinabi mo? Sa gandang mong iyan eh sasayangin mo ang pagkakataon mong kumite dahil mas gusto mong maging tagahugas nalang ng plato? Alam mo, halika,” anitong sinenyasan siya para sumunod dito. “Saan po ninyo ako dadalhin?” tanong naman ni Mia. “Sa may ari nitong club. Ako nga pala si Dahlia, ikaw anong pangalan mo? Mukhang napakabata mo pa ah,” anito .

“Mahal ko siya. At alam kong mali ito sa paningin ng iba. Sinubukan kong pigilan, sinubukan kong itago, ngunit hindi ko magawa. Sa tuwing kasama ko siya, nararamdaman kong kumpleto ako. Siya ang naging sandalan ko noong wala na ang aking mga magulang, at unti-unti, ang pagtingin ko sa kanya ay lumampas na sa pagiging kapatid o tagapag-alaga.” Hinawakan ni Carla ang mga kamay ni Mia at pinisil ito nang mahigpit, hindi upang sumbatan, kundi upang iparamdam na nariyan pa rin siya para sa kanya. Ngunit ang mga salitang susunod niyang sasabihin ay magdadala ng matinding kalituhan sa puso ni Mia.