Catalina De Jesus Mga Nobela at Kwento

Kanya-kanya silang bulungan dahil doon, kaya napalingon ang Boss nila sa kanila habang naka-akbay kay Philip. "By the way guys, naging mabait ba kayo sa kaniya?" Tanong nito. "O-oy, hindi nila Alam." Pigil nito sa tito niya pero ngumiti lang ang lalake. "Siya nga pala si Philip Dizon Dela Cruz, my eldest nephew." Tuloy-tuloy na sabi nito. Hindi mapigilan ni Philip na mapalingon kay Isabel na isa din sa mga hindi makapaniwala sa biglaang announcement na iyon.

“Francisco? Ang ganda ng name Mommy, lalaking lalaki ang dating parang iyon ang gusto kong ipangalan sa magiging baby ko kung lalaki siya. Francisco Del Riego, bagay!” “Pwede, tapos i-add mo yung Timothy ni Jonas para Francisco Timothy,” “Ay gusto ko yan Mommy, bagay nga.” “Dapat nga Catalina ang name ko dahil nga kastila tayo pero hindi na pumayag ang lola Conchita mo kaya ginawa nalang Katrina.” “Pero seryoso Mommy, ang ganda talaga ng genes natin! Parang hindi talaga tumatanda, immortal!” saad ni Cassandra na tatawa-tawa pa.

Hindi ako bumibili ng hindi importante. Ngumisi ako. Nakakainis at nakakagalit na naman ito! Hindi matutuloy ang kasal niya kay Caterina. Bakit? Dahil sa akin? Dahil sa kambal? Huh, kabaliwan! I don't want to assume that it won't happen because of us. Caterina is the perfect wife for Diezel. She has Italian heritage, is a famous model, and comes from a good family background. Diezel can produce perfect offspring with her, and that is what he desires!

Salamat sa pagiging tapat, Nathan. Ngunit hindi si Sierra na pala-away at sopistikada ang kasama mo ngayon. Ako si Catalina. Ang babaeng nagmula sa 1915. ××× Kinabukasan. Hindi na ako pumasok sa eskwelahan. Bagkus mas pinili kong umalis ng maaga upang pumunta sa Malacañang o Malacañan. Nais kong makausap ang Presidente na ama ni Sierra.

Kaya magmatigasan na lamang kaming dalawa. HINDI ko maiwasang mapanganga nang makita ko ang aking bagong school. Ang laki at lawak ng campus. Napakalaki rin ng mga building at tila ba dinala ako sa ibang panahon. Para akong nasa sinaunang panahon ng mga Kastila. Ito ang naisip ko nang makita ko ang hitsura ng building na bagama't mukhang lupa ay mahahalang matibay ang pagkakagawa. Napapaligiran ng maraning benches ang campus kung saan maaaring maupo at magpahinga ang mga estudyante. Maraming puno at halaman din ang nakatanim sa campus kaya naman mahangin at malamig ang paligid. "Kaya mo na ba ang sarili mo o sasamahan kitang pumasok sa loob para hanapin ang classroom mo?" tanong sa akin ni P

Carmella Mabigat ang katawan nyang bumalik sa Del Castillo matapos ang nangyari ng isang araw. At alam nyang marami pang ganoong eksenang mangyayari kung hindi pa sya aalis sa Del Castillo Resorts. Pero hinde, pinangako nya sa sarili na tatapusin nya ang sinimulan sa Del Castillo Resorts at tulad ng plano aalamin parin nya ang katotohanan na nais nyang malaman. May dalawang linggo pa sya para manatili sa Del Castillo Resorts at kung matapos ang panahon na yon at wala paring sagot na makita, susubukan nyang itanong muli sa kapatid ang nangyari noon. Lalo na ngayon dahil na iinvolve ang damdamin nya kay Aiden na pinipilit nyang iwaksi pero sa tuwing nakikita nya ito ay hindi maiwasan ang saril

Isa-isang pumasok sa isipan ko ang mga alaalang masasaya tungkol kay Catalina. "My baby... s-she never ever spoke badly, even after your worst treatment of her, pagkatapos niyang masaktan ng paulit-ulit, for such a long time sa inyo. It reached a point where I even asked her what she wanted me to do, telling her I was willing to destroy all of you because of how much pain she was in. But what did she do? She chose not to do the same. She chose kindness over everything, even when the world... even when her own family was cruel to her." Sobs were heard inside the room. Huminto ako sandali dahil pakiramdam ko, sinasakal ako ng nararamdaman kong sakit para kay Catalina.