Scary Tagalog Novels & Stories

"Where are—" "No— no way... " *** BIANCA'S POINT OF VIEW ** SABI nila kapag manganganak ka ang isang paa mo raw ay nasa hukay na dahil walang kasiguraduhan kung pag gising mo ba ay nasa totoong mundo ka pa o isa na lamang na illusion ang lahat, sobrang weird lang na mag lalabak ka ng buhay ngunit maaring buhay mo rin ang maging kapalit nito ngunit sa puntong ito ay nakaramdam ako ng takot dahil papaano kung sa pag pikit ng dalawang mata ko ay hindi na ko na muli pa itong maimumulat? Paano kung sa pag pikit ko ay doon na matatapos ang huli kong oras?

Scarlet POV SISIGAW na sana ako nang magsalita ang taong humila sa akin. "Sssshhh! It's me. Lance." Pakilala nito sa sarili. Di agad ako makapagsalita dahil kinakabahan pa rin ako. Akala ko talaga ay mapapahamak na ako nang tuluyan. "Ano ba ang ginagawa mo?" tanong ko. Bigla kasing sumikip at uminit ang paligid.

Hinawakan ni Aling Maria ang kaniyang sikmura na medyo sumasakit na dahil sa dami ng kaniyang nakain. "Ang laki na ng tiyan mo Mama. Mukhang marami ka nga talagang nakain. Hindi ka na sexy!" biro ni Maribel sa ina sabay hagikhik. "Pasaway kang bata ka!" Pinanlakihan siya nito ng mata.

Tinatago niya ang takot niya kahit na sobra siyang kinakabahan. "Mahal na mahal kita. Mahal na mahal." Paulit-ulit na sabi ni Lanche. Nasa bandang tulay na sila ng mapasigaw si Brie. "D-DINE! MAY TRUCK!" Sigaw niya ng makita ang truck na paparating. Masyado silang mabilis kumpara sa truck.

Napatangu-tango siyang sinabi ang salitang, "Ahh...yun pala iyon. Marunong ka naman pala magtagalog, bakit ka nag-eenglish? Hindi ko tuloy gets." "Ahh... hindi ka marunong mag-english?" tanong nito. Umiling siya at ang sabi nito. "Paktay ka kay Matteo." "Luhh bakit?" Kinabahan siya. Sumagot ito. "Magwawala iyon kapag hindi ka marunong mag-english, 10.5 million ka pa naman, tapos hindi ka pala marunong mag-english, bully pa naman iyon. Kailangan mag-english ka talaga mamaya para ligtas ka, kasi kung hindi ewan ko na lang."

☹ When I woke up, I couldn’t see anymore. Akala ko, black out lang. ‘yun pala, dumating na ‘yung araw na kinakatakutan ko. I was thinking of you that time. Iniisip ko kung paano ko sasabihin sa’yo o kung tatanggapin mo pa ba ‘ko. Nang tinanong ko ang mga magulang ko kung nasaan ka, natural hindi nila alam. Hindi naman kasi kita pinakilala. Kung alam ko lang ‘yung mangyayari, pinakilala sana kita. E di sana alam mo kung nasaan ako. E di sana alam mo. Sana… naantay mo pa ako.

"SUMAGOT KA" "Loukrisha, mali ito, yung atin? Mali yun. Tumigil ka na," sabi niya. "Anong mali sa pag-ibig? Anong mali kung nagmamahalan tayo? Hindi kita maintindihan!" Hindi ko na napigilan at kusa ng lumabas sa bibig ko ang mga hinanakit ko. "Spencer! Walang mali doon, normal yun kasi babae ako at lalaki ka! Normal lang kung magkakagusto tayo sa isa't isa! Pero alam mo yung mali? Yun yung saktan mo ko ng paulit ulit! YUN YUNG MALI SPENCER! Kasi hindi na makatao yun, DI KA NA TAO NUN"

May accent ang pagsasalita nito, halatang lumaki ito sa ibang bansa. “Tsk, why not? Kung tumitingin ka lang naman kasi sa daan ay hindi tayo mangkakabanggaan. But ever mind, I will just say sorry to satisfy your pride.” Sabi ni Isaac at tumingin sa mukha ng dalaga. Ang singkit nitong mga mata ay masungit na nakatingin sa kaniya habang ang isang kilay ay nakataas, “go, tell me your sorry.”

Takbo bilis bilis pa Nabalik ako sa ulirat ko sumakit ng subra ang aking ulo. ahhhh ansakit ng ulo ko ahhhhhh. "Miss okay kalang ba?" Ahhh ansakit ng ulo ko. "Miss gusto mo bang dalhin kita sa ospital?" Hindi na kaya ko na ito sige aalis na ako. Sa takot ko at kaba na nararamdaman ko agad akong tumakbo palayo sa lalaki. Ahhhhhh ano ba itong nagawa ko?patawarin nyo po ako hindi ko po alam.

Hindi ko naman kayang tumakbo at gamitin ang kapangyarihan ko dala ng sobrang panghihina. "Joaquin! Qunioa! Quinoa! Joaquin!" With so many people shouting names, it's impossible for none of them to hear! Why are these wolves so deaf? Is this what I'm saying because they don't like to clean their ears! It's really like a dog! Ilang ulit kong sinigaw ang pangalan ng mga nilalang na iniwan ako sa pamamahay na ito. Kahit mawalan na ako ng boses kakasigaw, basta mailigtas ko lang ang batang nasa sinapupunan ko.