Novel & Cerita Isabella I Of Castile

napahinto ako nang marinig ang usapan ni Papa at ng isang lalaki na kalaunan ay nalaman kong tauhan niya rin at isang espiya. Tumawa si Papa. "Gawin na nila lahat ng paraan na alam nila pero hindi nila mababawi sa akin si Isabella." Nanlaki ang mga mata ko sa narinig. "She's my ace laban sa mga Sanchez at pati na rin sa mga Sandoval." Isabella ang alam kong totoong pangalan ng kapatid ko. Ang princess or prinsesa ay tawag lamang ni Gloria sa kaniya, dahil ito raw ang prinsesa ng pamilya.

“I brought food for everyone. Just a little something to keep the team energized.” Celia smiled, polite but cool. “That’s thoughtful of you. But you can call me Mrs. Bernardino. I'm married to Andres' father now." "Oh, yes, Tita Celia. I'm so sorry. It completely skipped my mind," tabingi ang ngiti ni Isabella dahil ramdam niya ang tens'yon sa boses ng ginang. Iba ang aura nito. “Try niyo po,” giit ni Isabella, inaabot ang isang plate kay Celia.

Matapos umakyat si Isabel sa itaas, isinara niya ang pintuan at itinapon nang diretso si Angel Montecillo sa kama, at ang maliit ay tila naramdaman na walang may hawak sa kanya, at nagsimulang umiyak, ngunit ang tinig ay napakaliit, pagkatapos ng lahat, ito ay isang tatlong araw na bata. "Ang iyong tatay ay isang basura, ikaw ay isang basura din, ito ay inilagay mo lang at nagsimulang umiyak, hindi ka makatulog nang walang may humahawak sa iyo, talagang ituring ang iyong sarili bilang isang prinsesa." Sinabi ni Isabel na malupit, bilang isang lola, si Isabel ay may istilo ni Senyora Rosario, at wala siyang pagmamahal at pag-aalaga, na parang si Angel Montecillo ay kinuha mula sa tabi ng kals

Buong biyahe ko mula sa opisina, ang tanging nasa isip ko lang ay ang makauwi agad para mayakap ang naglilihi kong asawa. Pero pagdating ko, ang madaratnan ko ay ang mayabang niyang kapatid na akala mo ay kung sinong prinsipe na nag-aalok ng kaharian kay Isabela. “Liam...” malambing na tawag ni Isabela. Lumapit siya sa akin, may bakas ng amusement sa kanyang mga mata habang tinutulungan akong tanggalin ang suot kong relo. “Galit ka ba?”

“Drop the 'Gov,' Ysabelle. My name’s Ignacio, just call me that.” “Okay, uhh, Ignacio,” tumatangong sagot ko sa kanya. Nakita ko ang multo ng ngisi sa labi niya na agad namang nawala. “My name’s Ysabella, not Ysabelle,” turan ko, dahil napapansin kong Ysabella ang tawag niya sa akin. “Right. I wanna call you Ysabelle because everyone calls you Ysabella, is that fine?”

Sa unang araw, tatlong beses na huminto ang pagtibok ng puso ni Isabella. Mabuti na lamang at nandoon si Professor Eduardo Reyes para personal na bantayan ang kondisyon ng dalaga. Unti-unting gumanda ang kalagayan nito. Sa bawat pagkakataon, pilit nilang hinihila pabalik si Isabella mula sa bingit ng kamatayan. Pangalawang araw. Pangatlong araw… Hanggang sa tuluyan nang naging stable ang temperatura at vital signs ni Isabella.

Puno ng paghihinagpis at pagdadalamhati ang gabing yun. Sa puso niya, si Isabela ay gentle, mabait, at masipag na estudyante. Talented, independent, at may intellectual na ganda. Pero nung gabing iyon… umiiyak si Isabela ng higit pa sa batang nawalan ng kendi. Umiling si Isabela at bahagyang umubo, “Hindi ako galit. Ayokong umiyak.” “Tama, meron ka nang Daddy ko, bakit mo pa kailangan ng isang Villamor?”, proud na sagot ni Rita.

Ang mga patak ng ulan ay tumama sa salamin na bintana, at ang silid ay napakalamig, ngunit si Isabella ay humigop ng mainit na sabaw at nakaramdam ng sobrang init. Minsan naramdaman ni Isabella na ang kanyang kapatid ay ang lakas na sumuporta sa kanya upang magpatuloy. Gaano man kahirap ang mga araw, malalagpasan niya ang mga iyon sa pamamagitan ng pag-iisip kay Sheen sa kanyang nakababatang kapatid. Kinabukasan, nakatanggap si Isabella ng tawag mula kay Madam Celeste, na nagsasabing darating si Clifford Natividad.

Palayaw niya na matagal na niyang ibinaon. Isabella Ferreira. Yun siya dati. Bago siya naging El Fuego. Bago siya inampon ni Divina. Oo, pero limang taon na ang nakalipas. Kasabay ng pag palit niya ng apelido ay ang pagbaon niya sa nakaraan. Hindi biro ang pinag daanan niya sa loob ng mga panahong mag-isang pinalalakas at hinaharap ang buhay bilang isang estudyanteng ina.

Natatandaan na niya kung sino talaga siya, maging ang bawat detalye, maliit man o malaki tungkol sa pagkatao niya ay naaalala na niya. She is Louise Zara Quinn Isabella, The Crown Princess of Denmark. Ang babaeng naging assassin sa murang edad para tustusan ang pangangailangan nila ng kanyang Ina. Isang babae na walang ibang hinangad kung hindi ang tuparin ang pangarap ng kanyang Ama. Ang babaeng ginawang impyerno ang buhay dahil lamang sa trono at korono. Pagbabayarin niya ang lahat ng tao na nanakit sa kanya at sa mga taong malapit sa kanya. Siguraduhin niya na mararamdaman ng mga ito ang galit niya.