Novel & Cerita Isabella I Of Castile

Umupo nang diretso si Isabella, seryoso ang mukha na parang nasa hearing. “Ate,” sabi niya, “official na talaga kayo… like… sa buong mundo… ni Mr. Castillo?” Tahimik ang mesa. Isang segundo. Dalawa. At saka— Napatawa si Maria Elena. Napailing si Roberto, may bahagyang ngiti sa labi. “At ikaw naman,” sabi ng nanay nila, pero hindi na napigilan ang amusement. Hindi tumigil si Isabella. “So,” dugtong niya, “pwede ko na ba siyang tawaging—”

napahinto ako nang marinig ang usapan ni Papa at ng isang lalaki na kalaunan ay nalaman kong tauhan niya rin at isang espiya. Tumawa si Papa. "Gawin na nila lahat ng paraan na alam nila pero hindi nila mababawi sa akin si Isabella." Nanlaki ang mga mata ko sa narinig. "She's my ace laban sa mga Sanchez at pati na rin sa mga Sandoval." Isabella ang alam kong totoong pangalan ng kapatid ko. Ang princess or prinsesa ay tawag lamang ni Gloria sa kaniya, dahil ito raw ang prinsesa ng pamilya.

“I brought food for everyone. Just a little something to keep the team energized.” Celia smiled, polite but cool. “That’s thoughtful of you. But you can call me Mrs. Bernardino. I'm married to Andres' father now." "Oh, yes, Tita Celia. I'm so sorry. It completely skipped my mind," tabingi ang ngiti ni Isabella dahil ramdam niya ang tens'yon sa boses ng ginang. Iba ang aura nito. “Try niyo po,” giit ni Isabella, inaabot ang isang plate kay Celia.

Matapos umakyat si Isabel sa itaas, isinara niya ang pintuan at itinapon nang diretso si Angel Montecillo sa kama, at ang maliit ay tila naramdaman na walang may hawak sa kanya, at nagsimulang umiyak, ngunit ang tinig ay napakaliit, pagkatapos ng lahat, ito ay isang tatlong araw na bata. "Ang iyong tatay ay isang basura, ikaw ay isang basura din, ito ay inilagay mo lang at nagsimulang umiyak, hindi ka makatulog nang walang may humahawak sa iyo, talagang ituring ang iyong sarili bilang isang prinsesa." Sinabi ni Isabel na malupit, bilang isang lola, si Isabel ay may istilo ni Senyora Rosario, at wala siyang pagmamahal at pag-aalaga, na parang si Angel Montecillo ay kinuha mula sa tabi ng kals

Buong biyahe ko mula sa opisina, ang tanging nasa isip ko lang ay ang makauwi agad para mayakap ang naglilihi kong asawa. Pero pagdating ko, ang madaratnan ko ay ang mayabang niyang kapatid na akala mo ay kung sinong prinsipe na nag-aalok ng kaharian kay Isabela. “Liam...” malambing na tawag ni Isabela. Lumapit siya sa akin, may bakas ng amusement sa kanyang mga mata habang tinutulungan akong tanggalin ang suot kong relo. “Galit ka ba?”

“Drop the 'Gov,' Ysabelle. My name’s Ignacio, just call me that.” “Okay, uhh, Ignacio,” tumatangong sagot ko sa kanya. Nakita ko ang multo ng ngisi sa labi niya na agad namang nawala. “My name’s Ysabella, not Ysabelle,” turan ko, dahil napapansin kong Ysabella ang tawag niya sa akin. “Right. I wanna call you Ysabelle because everyone calls you Ysabella, is that fine?”

At higit sa lahat, siya rin ang kusang sumang-ayon sa walang-awang at kakatwang demand ng kaniyang ina. Mariing kinagat ni Isabella ang kaniyang ibabang labi, pinipigilan ang sarili na tuluyang magpakita ng anumang emosyon sa harap ng lalaking nasa kaniyang harapan ngayon. Sa isip-isip niya, ito na ang huli. Hangga't magawa niyang isilang ang isang bata, mababayaran na niya ang lahat. Wala na siyang magiging utang na loob kahit kanino.

Puno ng paghihinagpis at pagdadalamhati ang gabing yun. Sa puso niya, si Isabela ay gentle, mabait, at masipag na estudyante. Talented, independent, at may intellectual na ganda. Pero nung gabing iyon… umiiyak si Isabela ng higit pa sa batang nawalan ng kendi. Umiling si Isabela at bahagyang umubo, “Hindi ako galit. Ayokong umiyak.” “Tama, meron ka nang Daddy ko, bakit mo pa kailangan ng isang Villamor?”, proud na sagot ni Rita.

Ang mga patak ng ulan ay tumama sa salamin na bintana, at ang silid ay napakalamig, ngunit si Isabella ay humigop ng mainit na sabaw at nakaramdam ng sobrang init. Minsan naramdaman ni Isabella na ang kanyang kapatid ay ang lakas na sumuporta sa kanya upang magpatuloy. Gaano man kahirap ang mga araw, malalagpasan niya ang mga iyon sa pamamagitan ng pag-iisip kay Sheen sa kanyang nakababatang kapatid. Kinabukasan, nakatanggap si Isabella ng tawag mula kay Madam Celeste, na nagsasabing darating si Clifford Natividad.

Isang babaeng nakasuot ng red power suit, may bitbit na Hermes bag, at may awrang akala mo ay pag-aari ang buong building ang pumasok. Si Isabella Valderama. Ang babaeng minsan nang naging bahagi ng buhay ni Sebastian bago pa pumasok ang salitang "scripted marriage" sa bokabularyo nito. Kararating lang niya galing New York para asikasuhin ang Valderama Corporation, kung saan ang De Cartier Group ang main investor. "You haven't changed, Sebastian. Still the same workaholic jerk I knew," panimula ni Isabella habang dire-diretsong umupo sa sofa, tila ba hindi siya naging "ex" na biglang nawala noon.