Catalina De Jesus 소설 & 이야기

Nakahinga ako ng maluwag nang makitang nasa kalagitnaan pa lang sila. I immediately walked in the middle of the aisle. I asked Jez to come with me pero alam kong hindi siya agad makakalapit sa akin. Malakas na tumunog ang cellphone ko at ganun na lang ang pasasalamat ko nang pangalan ni Catalina ang lumabas. "We have her Mommy Kuya. She's safe. Take Ate Jez out of that f*cking man" gigil na sabi ni Catalina.

Kasama ang mga misyonaryo't paring Agustino ay naitatag muli ang unang haligi ng bagong catedral. At ito ang mga haliging makikita ngayon sa Catedral de San Pablo. Naalalang muli ni Julian sa mga sandaling pagkakita niya sa catedral, ang magarbong kasal noon nang kanyang tiyahing si Delfina Chavez, ang kapatid ng kanyang ina. Ikinasal ito noon sa binatang teniente de sementeras o ang tenyenteng tumatanaw sa mga lupain ng Sangrevida na nagngangalang Pedro de Pascua y Monteroso. Nagunita niya ito pagkat iyon ang masasabi niyang pinakahuling kaganapang naalala niyang dinaluhan noon na buo pa ang kanyang pamilya.

Pag nainis ako sa kanya papatulan ko na talaga ito. "Maliban sa babaeng haliparot na iyon. Sino sino pa ang mga babae mo ha Del Carmen!!?" Galit pa rin na tanong nito sa akin. "Wala naman akong babae at saka mga nilalandi Ma'am Jane. Paano ninyo po nasasabi ang bagay na iyan?Ikaw lang naman po ang nag iisip ng ganyan." Sagot ko naman dito

Ang inosenteng mga mata. At ang napakabata nitong aura. Hindi ito mukhang sosyal. Hindi rin mukhang lumaki sa marangyang buhay. Ngunit... May kakaiba rito. May natural na charm na hindi kayang bilhin ng pera. "Ano'ng pangalan mo?" Tanong ni Celestine. Ngumiti ang dalaga. "Chelestine Batumbakal po." Biglang natahimik ang ginang.

“Juliana—hindi pa—hindi mo ako pwedeng sunduin!” Nanigas si Celeste sa kanyang kinauupuan. Si Juliana? Ang alam niya ay Catalina ang pangalan ng kanyang lola na ayon sa kanyang lolo at ama ay kamukhang-kamukha niya. Bukod pa sa nakita rin naman talaga niya ang malinaw na ebidensya sa mga larawan lalo na sa malaking oil painting nito na nakasabit sa library ng matandang lalaki. Ngayon naguguluhan siya. Ang totoo ay biglang binalot ng labis na kalituhan ang kanyang isipan. Pilit na inaalala ang nakaraan. Kung kailan ng aba niya huling narinig ang pangalang iyon sa kay Salvador o kahit sino sa mga tao sa bahay nila?

“P-patawad, Destiny. H-Hindi ko sinasadya.” Isang mapait na ngiti ang gumuhit sa kanyang mga labi. Tama rin naman ang sinabi ni Tiya Rosa. Walang kasalanan si Donya Catalina. Ito ang niloko ng kanyang ama at ng kanyang ina. “Okay, lang nay. Tama naman po kayo at tanggap ko po iyon. Pinili ng Diyos na sa ganitong paraan kami ni Serenity isilang kaya walang rason upang hindi tanggapin ang sitwasyon.”

nanunumbat na bigkas nito sa kaniya. “Anong nangyari, Mama?” “Anong mayroon dito?” “Katalina.” Sapo ang pisngi na ngayon ay namamanhid at mahapdi, napataas siya ng ulo sa mga taong nagmamay-ari ng mga tinig na iyon. Kasama ng kaniyang ina na si Jennelyn ay ang kakambal na si Katarina, ang kaniyang Ninang Centhia at ang kaibigan na si Celestina. Doon ay napatulala siya at pumatak na lang ang butil ng luha mula sa kaniyang mga mata. Noon lamang siya nakaranas na tila ba pinagtaksilan siya ng mundo. Parang pinagkaisahan siya ng mga ito upang pagbayaran ang ginawa niyang paglihim at pagsisinungaling sa mga magulang.

Para akong nanliit nang bumaba sa grand double staircase ang fiancée ni Wayde. Oh God. Parang tumigil ang oras. Walang sino man ang hindi napalingon nang ipakilala si Catalina Marie Ortega bilang fiancée ng dati kong nobyo. She was beautiful. No—that’s an understatement. She looked like a princess, not just because of her looks, but also because of the way she moved—graceful and poised.

" Ahm, ako si Catalina. Catalina De La Vega. " " Catalina De La Vega, " ulit nito habang iniisip kung pamilyar ba sakaniya ang apelyido ng dalaga ngunit hindi. Ngayon lamang niya ito narinig kaya batid niya isang itong taga labas. Sumenyas ito sa mga kasambahay na agad namang sumunod sa kaniya kahit na walang salitang lumabas sa bibig nito. Kinuha ng mga ito kay Catalina ang tasa at tinapay na hawak-hawak niya.

Even Catalina's natural eye color was gray, not brown, and not black. “Ah… who are you?” Saad ng ginang na kabilang sa board of directors. Ngumiti ng pagkatamis-tamis si Catalina. “Sorry for being late,” saad ng dalaga. “I’m Catalina Sienna Garcia-Ruiz. Daughter of the late Samuel Ruiz and Hugo’s wife,” she chuckled. “Shall we start the meeting?”