Novel & Cerita Alam Mong Nahihirapan Ang Iyong Magulang

Hindi ko tuloy mapigilan ang makaramdam ng kilig. Imagine, kay sarap talaga magkaroon ng isang mapagmahal na mga magulang. Kaya nga bata pa lang ako, paulit-ulit kng ipinangako sa aking sarili na hinding hindi ko talaga bibiguin sila Mommy at Daddy at sa pagtanda nila, naipangako na din sa aking sarili na ako ang mag-aalaga sa kanila.

Mas masakit sa parte ng magulang dahil kahit ayaw nilang gawin ay kinailangan nila. “Hindi po ako galit, siguro noon galit ako dahil hindi ko pa alam ang dahilan pero ano pong karapatan kong magalit ngayon kung mas matindi ang hirap na dinanas niyo?” napangiti naman si Ina at muli akong niyakap ganun na rin si Ama. Ito na siguro ang pinakamasayang nangyari sa buhay ko, ang makilala ko ang mga magulang ko.

Maliit na bagay pinapalaki mo! 'Hindi naman siguro tama na talikuran mo ang magulang mo dahil lang pinag-igib ka ng tubig. Pinalaki ka parin ng magulang mo kaya dapat magpasalamat ka. Kung wala ang nanay mo, tingin mo saan ka kaya ngayon?' 'Noon paman talaga may balak ka ng masama sa mga magulang mo. Wala kang ibang alam kundi magtanim ng sama ng loob!'

dagdag ko. "Sorry mr. gummy bear, hindi ko alam na ganoon kahirap ang pinagdadaanan mo. Siguro ay mali ka lang ng naiisip minsan naman kasi hindi lang showy ang magulang kaya baka iyon ang akala mo pero tandaan mo walang magulang na hindi mahal ang kanilang anak." Hindi ko inaasahan ang sasabihin niya. Napalingon ako rito kasabay ng nakakaluko kong ngiti.

At madalas nga ay tinatanggihan ko ito, pero masiyado siyang mapilit. “Dahil iyon lang ang alam kong paraan para umasenso. Para makatakas ako sa mga magulang ko at matulungan din kita,” katuwiran pa nito. “Mahirap bang sabihin iyon sa akin? Kasi kung nagpaliwanag ka noong nagmakaawa ako sa 'yo, baka hanggang ngayon tayo pa.”

They only accept when you're already successful in life. "Don't worry, papatunayan ko sa mga magulang mo na hindi ako gano'n, hindi gano'n pamilya ko. Hindi lahat ng mayaman ay kayang mang-apak ng kapwa." "Pahihirapan ka ni Papa, panigurado 'yan. Malalim ang sugat na tinamo niya mula sa pamilya ni Mama." "Walang imposibleng bagay sa taong nagmamahal. Napaamo nga kita, ang mga magulang mo pa kaya?" Hindi ko naman napigilan ang matawa.

“Malinaw na wala silang kasalanan sa kung anong alitan meron ang pamilya natin dapat hindi niyo sila idinamay!” “Bakit naman hindi namin sila idadamay lalo na at sa kanila mapupunta ang pinaghirapan nina Mama at Papa na kompanya? Hinding-hindi kami makakapayag na maging sila ay makinabang sa pinaghirapan ng aming mga magulang! Lahat na meron kayo ay babawiin namin!”

Ok na sa kan'ya na mahirap sila basta kasama n'ya lang ang kan'yang mga magulang. "Masaya naman kami dati kahit mahirap lang kami ah! Bakit nangyari ito sa amin? Bakit kami pa? Bakit ang mga magulang ko pa? Sana ako na lang, sana ako na lang ang pinahirapan mo, sana ako na lang," dagdag n'ya pa habang malakas na humahagolhol at napasalampak na sa sahig habang ang kan'yang pinakamamahal na ina ay nakahiga sa kama at wala ng buhay.

Yumuko naman ako at napahikbi. "U-Umalis ka na lang, Liana. Iligtas mo ang iyong sarili. Patagal ng patagal, lalo ka niyang pahihirapan," mangiyak-ngiyak na saad ni Manang Narsing. Napaupo naman ako sa kama. "Paano po ang mga magulang ko?! Papatayin nila ang tatay at nanay ko!" Umiiyak na saad ko. Lumuhod naman si manang sa aking harapan.

“Minsan, mas mahirap pa ang magmahal ng sobra sa sarili mong anak at matakot sa kung anong puwedeng mangyari sa kanya.” Tahimik akong napatango. Totoo naman. Kahit hindi pa ako magulang, ramdam ko ang bigat ng emosyon sa bawat salitang binibitawan niya. Nakita ko sa mga magulang ko ang hirap ng pagpapalaki sa akin, lalo na kay Mommy. Kaya hindi ko maisip kung paano niya nagawang saktan ako. “Pero salamat ha,” bigla niyang sambit, mas magaan na ngayon ang tono. “Sa pakikinig pa lang sa akin, parang gumaan na rin kahit papaano ang dibdib ko.”