Catalina De Jesus Novels & Stories

Para siyang mababaliw sa kakaisip kung bakit, kung bakit ito aalis at iiwan siya. Tumakbo siya patungo kay Candida at mabilis iyong pinatakbo patungo sa mansiyon ng mga De Catalina. Hapon na dahil iyon ang oras na itinakda nila para sa kanilang kasal dahil gusto nilang bisitahin ang paglubog ng araw sa gitnang parte ng dalawang bundok sa dulo ng Isla De Kastilyo kung saan ang naging paborito nilang tagpuan noong nililigawan niya palamang ito.

" Catalina? " " Yes that's my grandmother's name, he named it after her because this is his gift for her,this is a whole Island actually"na touch siya sa sinabi ni Lexus napaka swerte pala ng lola nito sa asawa para ipangalan ang buong lugar na ito sakanya. She falls for the beauty of the place.. napaka ganda. "This place is so beautiful.." "Yeah., Dad suggested this place kaninang umaga sakin, because he was worried of your safety"

Nakasanayan ko ng gumising ng madaling araw para magtrabaho. Alas-kuwatro pa lang at medyo madilim pa ang paligid. Lumabas na ako ng bahay at nagsimulang maglakad papunta sa pinakamalapit na hacienda, ang Hacienda Catalina. Pag-aari ito ng isa sa pinakamayamang pamilya ng San Felipe, ang mga Natividad at dahil sa lawak ng kanilang lupain halos isang bayan ang pagmamay-ari nila, ang bayan ng San Jose.

pakikichismis nitong bulong. "Cat woman, maid suit, and office uniform," bulong ko naman pabalik. Lumipas ang ilang segundo matapos ay parehas kaming napatili. Tama nga iyong research ko. Jesusa Galera—De León, bukod sa palengkera nitong bunganga, from rags to riches ang peg nang isang ito. She used to be a farmer's daughter, naging ofw at nakapagasawa ng espanol. She's kind, suki nang mga charity works, at siguro dahil na rin laki siya sa hirap ay mas gusto niyang tulungan ang ilan. I admire woman like her.

A stroke of fate on the crossroads, just you and me left in the world; the meeting of our eyes married in the isle called romance. *** (In the Isle called Romance) ---Arnel T. Lanorio--- Kinabukasan ay tanghali nang nagising si Ana. Biniro nga siya ni Minerva. "Ha-hay! Salamat naman at nagising na rin ang sleeping beauty pagkatapos ng long dreamy night niya with her prince charming alyas Enrico!" si Minerva, at talagang tinapik pa nito ang sariling noo habang nakapamaywang.

"Opo, kaya si Padre Ignacio nga ay nakahiga ngayon! Hindi po ba, ginoong alperes. Siya rin ang taong nagtapon sa inyo sa kanal?" Pulang-pula ang alperes dahil sa malaking hiya. Walang anu-ano ay biglang sumulpot ang isang babaeng namumutla, payat, nanlilimahid na di malaman kung saan nanggaling. Inutos ni Franciscong pakainin ang babae na ayon sa tenyente mayor na si Don Vito siya ay si Catalina. Si Catalina ay apat na araw nang nasisiraan ng bait. Ngunit hindi nasunod ang utos ni Francisco dahil pagkakita ni Catalina sa Alperes ay kumaripas ito ng takbo.

“We’ll survive. I'll find a way.” But they didn’t. By the time Catalina turned eighteen, everything they owned was gone. Pride followed soon after. That was when Eleanor Castrello stepped in. She always did. The proposal wasn’t framed as cruelty—it never was. It was framed as *salvation*. An arranged marriage between Sean Castrello and Catalina Alverez. A union that would restore Catalina’s family’s stability and strengthen the Castrello empire. A business deal disguised as destiny. And for Catalina, that was the best thing happened in her life.

Malalaki pa. Sa kabilang bangka, tanaw namin sina Kalix at Catalina. Si Catalina ay may hawak ding pamingwit pero mukhang hindi kasing sipag o suwerte ko. Napansin ko, ang huli niya ay maliliit at halos hindi maipagmayabang. “Aba, mukhang ikaw na ang Reyna ng Pangingisda,” biro ni Buchukoy.

Nagtitigan kaming dalawa at malamig ang ginawa kong titig sa kanya. Catalina is a good friend of mine. Her family is close to Nonno because of the business. Noon paman ay hayag na sa akin ang damdamin niya, pero hindi ko kayang suklian ito. Nonno never had an agreement for me to marry her, but he recommended Catalina to me. He told me that a Sensevial would do good for our clan, the Montanari. Pero maliwanag naman ang huling salita ni Nonno sa akin, na ako pa rin daw ang masusunod sa huli.

Pero paano ko siya matutulungan lalo pa't ako pa ang nakasakit sa kanya. "Kamusta? Nakahanda na ang hapunan," nakangiting salubong sa'min ni Josefa dito sa pinto. Napatingin ako sa kanya na kinakunot ng noo niya. "May nangyari ba?" she asked me. Dati siyang nagsilbi kay Catalina. Mas kilala niya ito kaysa sa akin. Alam niya kaya?