Caught Up With Friends Novels & Stories

"At may mangyari na sa amin." Tumawa ako. "Ang bilis ahh!" "Anong magagawa ko. Mabilis ang kaibigan mo." Dumating kami sa hide out. Kumpleto na ang lahat. "Terrence, I miss that conversation with you. Sana ay hindi pa huli ang lahat. Friends?" tanong nito sa akin. Sabay lahad ng kamay nito.

Ayaw ko naman talaga tanggapin pero makulit siya kaya sinuot ko na rin. We just admired the view, ate, and took pictures. It was already 6 pm and I'm still with my block mates. Nandito kami ngayon sa condo ng isa naming friend. Gusto ko na sanang umuwi but that means seeing Raven again. That's why I decided to join them and stay until 10 pm. Well, it wasn't my plan to stay that long but I got carried away.

I tried to stop myself from crying, but because I was too attached to my feelings, I decided to get dressed. Suot ang aking pulang sapatos at pulang bandage na damit sa ilalim ng aking itim na leather jacket, lumabas ako ng aking kwarto at umalis ng bahay. Kahit namumugto pa ang mata ko dahil sa pag-iyak ko, naitago ko ito gamit ang concealer. I texted my best friend Kai on my way to my car. And right after I opened my car, Ethan grabbed my elbow.

Natawa kasi ito gayon din ang iilan pang kasama ni Hector. Hindi na lamang ako umimik. Dapat pala hindi muna ako bumili ng milktea. Nawalan na tuloy iyon ng yelo. Dahil walang magawa. Iniopen ko na lamang muna ang bagong gawa kong messenger. Sina Kristal, Aika, Kai, at Julius lamang naman ang nakakachat ko roon. Kung may mga friend man ako sa f* ay iilang malalapit na kakilala lamang noong highschool at college.

"Yeah... Di ako sanay sa mga gano'ng party. Mas gusto ko pang matulog." "Hahaha... me too." wika nito saka tumahimik ulit. Naging awkward ang paligid nila. Naalala niyang nanghingi ito ng number pero inayawan niya. Ngayon niya lang na-realize na naging suplada siya sa part na yun. "Sorry ha..." "Sorry for what?" "Ahm... kanina... hindi ko binigay number ko." "It's okay. Karapatan mo naman yun. But we're friends na, right?"

Naii-stress na ako dito, pero silang dalawa, ito at masayang nagka-catch up. Naturingan akong katabi ng mokong pero ang buong atensyon ay nasa kaharap na childhood friend. Tumitig ako sa kawalan at kinukwestyon ang sarili kung bakit wala din akong naging childhood friend na lalaki. Nang sa ganoon ay may catch up at halik na rin sa pisngi ang moment namin.

Dahan-dahan kong hinarap ang pinanggalingan ng boses. “H-hi.” Tanging nasambit ko. Ngumiti lang ito at muling iginala ang mata sa loob ng UT kung saan halos lahat nang naroon ay nagkakasiyahan na. “Where are your friends?” pambabasag ko sa katahimikan sa pagitan namin. “They’re enjoying others company.” kaswal nitong sabi. “And you?” Bumaling siya sa akin na bahagyang nakakunot ang noo pero bago pa siya makapagsalita ay bigla nalang nagbago ang music sa dance floor. From hiphop to slow music.

Diko namalayang nasa kusina na pala ako nang narinig Kong nag-uusap sila Hime at Tristan. "Haha! Wala lang,naisipan ko lang na pumunta". "Ah Ganun ba hahaha! Maganda narin ang ganun para sabay-sabay tayong papasok na tatlo!". "Ay si raquel ba? Sige,gusto ko rin siyang maging kaibigan.". "Sige mamaya,basta sayo bestfriend!".sabi ni tristan. Argh! Di na pala ako updated ngayon,isang araw lang naman ako nawala.

“I just thought that you like sunrise or sunset so much. Your eyes glisten in glee when you witness the sun rising a while ago. And didn’t I mention that your name is related to it? I guess you already knew the meaning behind your name.” “Salamat pala dito, sobrang na-appreciate ko. I kinda miss my friends, alam mo ba. I miss their laughs and talks so much.” I bobbed my head and extended my hand. “So… friends na tayo?” Wayde was looking at my hand for seconds before accepting it. “Friends.”

"Happy birthday! I love you!" mensahe mula kay Franco. Sinadya ko na tanggalin sa aking social media accounts ang araw ng aking kapanganakan dahil ayaw ko na may babati sa akin. Maalala ko lang naman na ako ay lalagpas na sa kalendaryo. Na-depress na ako sa kakaisip. May sarili na akong bahay at lupa, sasakyan at ilang properties. Ngunit sa edad na trenta uno ay ito at single pa rin ako. May naging boyfriend din naman ako pero ewan ko ba at walang nagtatagal. Kaunting red flag lang ay nakikipaghiwalay na agad ako. Maalala ko lang kasi ang matalik ko na kaibigan na si Franco pati ang mga kalokohan nito. Ngayon ay sa ibang bansa na ito nagtatrabaho. Kahit magkakalayo kami subalit hindi nawawal