Caught Up With Friends Novels & Stories

My cousins laughed and said I should take Phinea home bago kidnapin ni ate si Phinea at hindi na ibalik sa akin. "Phinea, pull yourself together; we still have a lot of guests to greet," I said, laughing, shaking Phinea a bit. I didn't let Catherine follow us and next, I headed to my friends' table. They immediately stood up and greeted Phinea first. "Phinea, these are my best friends," I said, introducing Kiel. "Kiel Norman and Robin Lazaro, my childhood friends, and this is Dion Dixon and Jack Lewis, whom I met when I was 18, and we worked together on a drama."

" I am alone, yes, and I won't deny that I am lonely too. I am sick of everything, I just want to escape from everything. If I can just sleep all day." "Well you have me now, I won't take advantage of you but we became friends. I can be your listener, and I can be your brother." I smiled at him and thanked him. The long night was over. We finished talking at 10:00 PM and that's when we decided to go home. Umuwi akong may ngiti sa mga labi ko sa unang pagkakataon. This time, it wasn't just a dream. Someone really wants to be friends with me.

Tanong ko habang nagpipigil na maiyak dahil ibinaba na ang order kong coffee at bread. [I'm always free for you B, you know that...] Oo, ni minsan hindi niya ko tinanggihan. We're best friends since ten years old kami. Bagong lipat sila sa subdivision namin noon dahil friends pala ang mga parents namin. “Can you pick me up?” [Of course! Where?] Mabilis nitong sagot. “Mall, I'll text you where exactly I am.” [Okay... I'm on my way, wait for me.]

Hindi nga ako masaya pero wala akong magagawa, kundi ang magkunwaring masaya para rito sa kaibigan ko. Ngiti na lang ang tugon ni Fred, kasabay ng pagbawi niya sa kamay ko mula sa paghawak ng pinsan niya, at kaagad akong hinila palapit sa lamesa. Umupo ako sa upuan na kaharap ni Mitch. Nilingon ko na lamang si Patrick, na nanatiling nakatayo pa rin sa tapat ng pinto. "Patrick, halika na," tawag ko.

"Kung siya ang nagsabi ay hindi ako marunong humindi. Prepare my civilian clothes. I will have fun tonight. Matagal na rin na hindi ako nakakainom." Kaya naman nag-imbenta ako ng mga kaibigan kong nandito sa Italy. Sa isang private club ang usapan na meeting place. Agad akong pumunta roon pagsapit ng gabi. Si Truce ang kasama ko. Ibang tuwa ang naramdaman ko nang makita ang mga kaibigan ko. It feels like I am celebrating my freedom. Dahil na rin sa ilang buwan kaming hindi nagkikita-kita ay nagkaayaang uminom ang lahat.

Pumikit ako at natawa sa sarili ko dahil nand'yan ako kapag nasasaktan ang mga kaibigan ko pero sila wala sa tabi ko. Binagsak ko ang can ng Beer sa lapag at kusang bumagsak ang luha sa mga mata ko dahil sa sakit na nararamdaman ko. Mag-isang 'kong cinocomfort ang sarili ko habang nand'yan ako kapag nasasaktan silang mga kaibigan ko. Ngumisi ako at uminom muli, maybe dito magtatapos ang lahat. We met at the wrong time. Maybe one day, years from now, we'll meet in the coffee shop in the far away city somewhere, and we could give it another shot.

kuwento nito, naaliw pa rin. She smiled. “So maybe she got the Ledesma temper then?” “Definitely!” She chuckled. “What about you? How are you there with Leon?” “I went to walk a little earlier. It was good. I have reacquainted myself with our neighbors. I met an old friend. It was nice," umpisa nito bago nito tinuloy-tuloy ang pagkukuwento.

"Sinabi ko naman sa'yo noong nakaraan na gusto ko pang mag-explore at mag-travel!" I kinda love this feeling being with my best friends. It's sad knowing that Lowell, Dom, Dani, and Jangkit couldn't make it because of their work and stuffs. We only communicated through social media this past few years, updating the happenings in our lives to our group chat which exist up 'til now. "Grabe, ilang taon rin noong mula tayong nagkita, kailan uli kaya tayo mabubuo?" Wala sa sarili kong tanong.

Napailing na lang ako sa inaakto nilang dalawa. “Hi?” Napaangat naman ako ng tingin. Nasa harapan ko naman si Carmella. “Puwede ba umupo?” aniya na umupo din ito agad. “Kilala mo naman ako siguro, di ba?” Saad niya. “Yes. Pasensya ka na sa nangyari noong nakaraang araw,” sagot ko na lang. “It's okay. Can we be friends?” sabay abot ng kamay niya sa akin.

Mabilis na umiling ang dalawa kaya nangunot ang noo ko, “Friend wag. Hindi muna tayo magkakilala, eenglishin kami niyan!” “Yes, they're my friends.” Malapad ang ngiti ko habang nakatingin sa dalawa na parang gusto nang lumangoy paalis. “Perfect! We actually need more players to play beach volleyball with us. Can you guys join?” magiliw na anyaya ni Tim. “Sure, let's play!” Makaganti gani man lang sa mga pambubuyo nila sa akin nitong mga nakaraan.