Compassion Sentences 소설 & 이야기

He told me that the purest form of compassion was the most dangerous one. Nang sulyapan muli ang lalaking kausap, gumapang agad sa aking sistema ang pagdududa. Humakbang ako paatras at dahan-dahang umiling. "P-Pasensiya na, Kobe. Pero... kailangan ko pang pumasok." Iyon ang sabi ni Nana. Kaya naman hindi ko na hinintay pa ang sasabihin ni Kobe. Tumakbo na ako palayo sa kanya at para makarating agad sa aming palapag.

Muli siyang nanginig habang nakayakap sa akin na tila ba nagmamakaawa. "I maybe mad at you Mom...but I still...I still love you!", another hard sentence came out from him at mas lalong dumoble ang kaniyang pag-iyak at paghagulgol. I should laugh at him during this moment dahil kalalaki niyang tao ay nag-iiyak siya nang ganiyan. I should be boastful dahil pinapakita lamang niya kung gaano kahina ang mga katulad niya. I should be joyful seeing a human being weak and this broke but what I can feel now is pity and sympathy for him. Regardless of being a man or a woman kapag nasaktan ka talaga ng mga tao na inaasahan mong hindi ka isusuko ay talagang manlalambot ka sa pagluha.

" sambit ko dahil talagang marami akong natutunan sa mga pangangaral ni Aida saakin na talagang dadalhin ko habang buhay. Nagulat ang reaksyon na pinakita niya saakin. "I remember some qoutes that I read in the internet. Forgiveness does not change the past, but it does enlarge the future. To forgive is the highest, most beautiful form of love. In return, you will receive untold peace and happiness.." nakangiti ko paring saad kaya unti unti ng sumilay sa labi niya ang ngiti dahil mukhang narerealize niya na rin na gan'to rin ang gusto ni Amirah na gawin namin sa isa't isa.

((( SEAN ))) This is what Christmas Feel. Your power is almost limitless. You bring joy, love, peace, comfort and contentment. Ss we celebrate you. The joy on every eyes I met. Specially the childrens who nothing to do is to laugh merrily. The love on my wife eyes. The peace on my

Tumungo siya sa unahan, lumuhod, pumikit at taimtim na nagdasal. "Lord, you taught me how to be strong amidst of the pain and suffering. Thank you for guiding and loving me despite my sins. Make my family and friends happy and contented in their lives. For my Tatiana, please always makes her safe all the time. Make sure that she eats well and if ever we meet again, give me full drops of divine so I could share it to her all over again. In Jesus Name, Amen."

Hindi sa harap ni Vincent. Kaya pinuno niya ng luha ang kanyang mga mata at pilit na ngumiti. “Please don't say that.” Malambing ang kanyang boses. “Vincent works so hard. Siya ang sumusuporta sa ating lahat. Hindi madali ang buhay niya.” Napatingin siya kay Vincent. “If we can't even give him comfort and understanding, then who will?”

“Wow. May compassion ka rin pala. Kala ko bato ka.” Tiningnan niya ako na parang gusto na naman niya akong isalpak sa dingding. “You tried to run. You got yourself injured. That’s not compassion. That’s maintenance.” Oof. Tama na. Nagpakita na nga ng concern, binawi pa. “Sabihin mo na lang na ayaw mong mamatay ako sa tapat ng pinto mo.” Lumapit siya. Slowly. Deliberado. Napaatras ako sa kama kahit di ako makatalon. “Whoa, chill. Sabi ko na nga ba, bawal ang joke dito.”

His concern for our relationship was palpable, a testament to the depth of his feelings for me. As I listened to his words, a sense of compassion washed over me, softening the edges of my own hurt and frustration. Hindi ko pa rin ito kinibo nanatili lamang akong tahimik. Alam ko may kasalanan din ako at kailangan kong humingi ng tawad pero pinangungunahan ako ng pride ko at kaba. Pareho kaming may kasalanan, pareho kaming hindi kalmado at inuna ang galit. Napabalikwas ako ng ipaharap ako nito sa akin, wala akong nagawa dahil mas malakas ito sa akin.

"Kamamatay lang po nila, Sir." Kapwa bumaling sa kanya ang tingin ng dalawa. Masakit man sabihin ang mga salitang iyon, pero kailangan niyang sambitin at alalahanin. Kailangan niyang tiisin dahil iyon lamang ang tanging paraan para may tumulong sa kanyang makamit ang katarungan. "Oh, I'm sorry. I didn't know. My deepest condolences." Agad naman itong humingi ng paumanhin.

Hindi ko matanggap. Sa isang pagkakataon na hindi ko matanggap ang kalagayan niya. Seeing him that he is struggling to breath. It's make me dying inside. Napakasakit ang tanggapin sa sarili ko iyon. He had a comatose. That's word killing me. Labis na sinaksak ang puso ko nang mga sandaling iyon. Hindi ako makahinga. Nagdurugo ang puso ko sa isang salitang hindi ko matanggap.