Death Eaters In Harry Potter の小説・ストーリー

Teka, pag-usapan natin si Draco Malfoy — siya ang unang pumapasok sa isip ko pag sinabi mong maangas. Sa mga unang libro ng 'Harry Potter', kitang-kita ang kanyang pagmamataas: puting buhok, pamilyang may-impluwensya, at panlait sa mga Muggle-born. Madalas siyang nagpapakita ng superior attitude sa harap ni Harry at ng iba pang estudyante, at yun ang dahilan bakit mabilis siyang unang-taguriin bilang maangas ng maraming mambabasa. Bilang isang tagahanga na lumaki kasama ang serye, naaalala ko pa kung gaano ako naiinis sa kanya kapag binubuwisit niya sina Ron at Hermione o kapag pinagsisikapan niyang ilagay ang sarili sa itaas ng iba.

Pero hindi lang puro yabang ang kwento ni Draco; may layers siya. Habang tumatagal ang serye, lumalabas ang pressure mula sa pamilya at expectations ng Slytherin. Nakakainis man siyang tingnan, nakikita ko rin ang takot at pagkalito sa likod ng kanyang mga kilos—lalo na sa mga eksenang nagpapakita ng kanyang pag-aalangan at pagdurusa. Iyon ang nagpahumanize sa kanya para sa akin: hindi siya lang cardboard villain na puro kayabangan.

Kung titignan nang malalim, may iba pang karakter na maaring ituring na maangas sa iba’t ibang paraan—si Gilderoy Lockhart ay puno ng pagpapanggap, si Percy Weasley ay mapagmataas sa kanyang ambisyon—pero si Draco ang simbolo ng tipikal na schoolyard snob para sa marami. At kahit na galit ako noon sa kanya, ngayon nauunawaan ko na ang kanyang kayabangan ay resultang hinabi ng takot at pride.