Natuwa ako nang una kong mapanood ang mga palabas na malinaw ang loob at sabaw na sabaw sa paglaki—dahil mabilis akong na-hook sa emosyonal na pag-ikot nila. Halimbawa, hindi mo puwedeng hindi isama ang 'My So-Called Life' at 'The Wonder Years'—pareho silang klasiko ng telebisyon na nagpapakita ng maliliit at malalaking sandali ng pagkatuklas: unang crush, identity crisis, at ang unti-unting paghahabi ng sarili mula pagkabata tungo sa kabataan.
Sa mas modernong pananaw, mahal ko rin ang gritty at direktang paraan ng 'Euphoria' at ang makatotohanang approach ng 'Sex Education'. Ang mga ito ay nagpapakita na ang coming-of-age ay hindi laging malambot na nostalgia; minsan magaspang, masalimuot, at puno ng tanong. Sa kabila nito, pareho silang tumutok sa proseso ng paglago, hindi lang sa endpoint.
May mga genre-crossing examples din: 'Stranger Things' ay parang adventure pero talagang coming-of-age sa puso ng kwento—mga bata na napilitan tumanda dahil sa extraordinaryong sitwasyon. Sa anime naman, napakaraming magandang halimbawa tulad ng 'Anohana: The Flower We Saw That Day' at 'Haikyu!!' na parehong tumatalakay sa pagdadalamhati, pagkakaibigan, at personal na pag-unlad. Sa madaling salita, coming-of-age sa TV ay malawak: maaaring intimate drama, teen soap, sports anime, o even fantasy-adventure—ang mahalaga ay ang pananaw na nagbabago at ang ang tao sa loob ng kwento na unti-unting natutunan sino siya.