LOGIN"Divorce paper?" kunot noo pa na tanong ni Sophia kay Francis pagkabukas nya ng iniabot nitong sobre sa kanya. Matapos kasi ang ilang buwan na pamamalagi ni Francis sa ibang bansa ay ito kaagad ang bungad nya sa kanyang asawa pagbalik nya ng bansa. Ang Divorce paper. "Yes. Divorce paper. Maghiwalay na tayo," maawtoridad na sagot ni Francis kay Sophia. "Sige kung yan ang gusto mo at makapagpapaligaya sa'yo ay maghiwalay na lamang tayo," sagot na lamang ni Sophia kahit na sa kaloob looban nya ay nalulungkot sya.
View MoreSeraphina's POV
"You're humming again."Bessa nudged me with her elbow, her eyes flicking toward the kitchen door. She was the cook's daughter and the closest thing I had to a friend in this house, which wasn't saying much since she only talked to me when no one important was watching.
"Sorry." I hadn't noticed I was doing it. The kitchen was warm and quiet this time of day, and I'd let my guard down while stirring the pot of soup we'd been working on all morning.
Stupid mistake. Letting my guard down in this house was always a stupid mistake.
"You should go soon." Bessa kept her voice low as she chopped vegetables beside me. "I heard the Luna asking where you were earlier. Something about your sister's fitting."
My hands paused on the wooden spoon. "That's not until three. I have another hour at least."
"Sera." Her voice dropped even lower. "Just go. Please. I don't want to see you get hurt again."
The kitchen door slammed open before I could respond.
The Luna stood in the doorway with Octavia behind her, and the look on her face made my stomach drop straight to the floor. I was never allowed to call her mother, not since I turned thirteen and my wolf failed to show up like it was supposed to.
She'd sat me down that day and told me I wasn't worthy of using that word anymore, that I was a stain on the Thornwood name, and until I proved otherwise, I would address her the way everyone else did.
Octavia still got to call her mom. Octavia got to do a lot of things I didn't.
That was eight years ago. Nothing had changed.
"So this is where you've been hiding." The Luna's voice could freeze fire. "Playing kitchen maid while your sister waits."
"The fitting isn't until three." I set the spoon down slowly, carefully. "I checked the schedule this morning and it said—"
"The schedule changed." Octavia's voice was sweet like honey laced with poison. "Didn't anyone tell you?" She pressed a hand to her chest, her eyes going wide with fake concern. "Oh no, I was supposed to send someone to let you know, wasn't it? It must have slipped my mind. I've just been so busy preparing for the Alpha's visit."
She was lying. She'd never planned to tell me. This was another one of her traps, the same game she'd been playing since we were children, and our parents always took her side because Octavia was the golden child and I was just the worthless disappointment who couldn't do anything right.
"I'll come right now." I wiped my hands on my apron and moved toward the door. "I'm sorry for the confusion, I just—"
"Stay where you are."
The Luna's words stopped me cold. She turned to Bessa, who had gone pale and frozen beside me. "You. Get out."
Bessa dropped her knife and ran from the kitchen without looking back, leaving me alone with them.
The door clicked shut behind her.
"Luna, I'm sorry." I kept my voice steady even though my heart was trying to beat out of my chest. "If someone had told me the time changed, I would have been there. I wasn't trying to—"
"I did tell you." Octavia's lower lip trembled like she was about to cry. "I sent one of the maids this morning, just like I promised. She said you waved her off and told her you were busy." She turned to our mother with wet eyes. "I don't understand why she's lying about it, Mom. I was just trying to help."
"No one came to tell me anything." The words left my mouth before I could stop them. "I've been in this kitchen since dawn and no one—"
"Are you calling your sister a liar?" The Luna's eyes turned to ice.
There was no right answer because Octavia had made sure there wouldn't be. If I said yes, I was disrespecting the precious heir. If I said no, I was admitting fault for something I didn't do.
This was how it always went. She would set me up to fail, then cry her pretty tears, and our parents would look at me like I was dirt beneath their shoes. In their eyes, Octavia could do no wrong and I could do no right, and my missing wolf was all the proof they needed that the Moon Goddess herself had marked me as unworthy.
"I'm sorry," I whispered, because sorry was the only word that ever kept me safe. "It won't happen again."
"You're right." The Luna walked toward the stove where our pot of soup had been simmering all morning. We always made it extra spicy because my father liked it that way, loaded with enough pepper to make your eyes water just from the steam. "It won't."
I saw what she was reaching for and my whole body went rigid.
"Luna, please—"
She grabbed the pot with a cloth and turned toward me. Octavia was already moving, her fingers digging into my arms from behind as she yanked me in place with a strength that reminded me exactly what I was missing.
"We've been too soft with you." The Luna's face showed nothing as she lifted the pot over my head. "That ends today."
She poured the soup down my back.
The scream that ripped out of me didn't sound like my own voice. The soup was boiling hot, burning through my dress and scalding my skin, but the pepper was worse. It turned the burn into a thousand tiny knives that kept digging and twisting even after the liquid stopped flowing.
My legs buckled and I crashed to my knees on the stone floor, gasping and choking on the pain as it spread across my shoulders and down my spine.
"Get up." The Luna set the empty pot aside like she'd just finished watering plants. "You have two minutes to get to the dressing room."
CHAPTER 338Makalipas ang dalawang araw ay tuluyan na nga na nagpaalam sila Theresa, Sophia, Jacob at Francis kay Jayson at binigyan na lamang nila itong ng maayos na libing.Yun lamang din kasi talaga ang magagawa nila para rito para na rin sa ikatatahimik nito. Ayaw rin kasi talaga nila Sophia na umasa ang kanilang ina na makakasama pa nito ang kanilang ama dahil kitang kita na nila sa kalagayan nito na talagang wala na itong pag asa pa na magising.Matapos ang libing ay nanatili na lamang din muna silang apat sa puntod ni Jayson. Nanatili rin na iyak ng iyak si Theresa dahil sa totoo lang ay napakahirap para sa kanya ang ginawa niyang desisyon na iyon pero kailangan niya itong gawin para na rin sa kanilang mga anak.“It’s okay mom. Narito naman po kami para sa inyo,” sabi ni Sophia sa kanyang ina.Pinunasan naman muna ni Theresa ang kanyang luha at saka siya pilit na ngumiti sa kanyang anak.“Kaya ko ito anak. Alam ko na masakit lamang ito sa una pero alam ko na makakaya ko ito lal
CHAPTER 337Naaawa naman na tinitigan ni Sophia ang kanilang ina at dahil sa mga sinabi nito ay napabuntong hininga na lamang talaga siya at saka niya ito linapitan dahil hindi na ito natigil sa pag iyak.“Mom, tama po ang desisyon nyo na iyan at alam ko po na maiintintindihan kayo ni dad. Kahit naman po kami ni Jacob ay gusto pa siyang makasama dahil sino ba naman ang hindi mananabik sa pagmamahal ng mga magulang pero sa nakikita po namin na kalagayan ngayon ng aming ama ay sa tingin po namin ay yan po ang mas tama ninyong gawin… ang pakawalan siya. Wag po kayong mag alala dahil narito lamang po kami ni Jacob para sa inyo,” pagpapagaan ni Sophia sa loob ni Theresa.Agad naman na napatingin si Theresa sa kanyang anak dahil sa sinabi nito at hindi na rin niya napigilan pa ang kanyang sarili at nayakap na lamang talaga niya ito ng mahigpit at saka siya doon mas lalong umiyak.Gumanti naman ng yakap si Sophia sa kanyang ina dahil alam niya na kailangan din talaga sila nito ngayon lalo na
CHAPTER 336Pagkapasok na pagkapasok nila sa loob ng silid na iyon ay agad na bumungad sa kanila ang isang malinis at maaliwalas na silid na hindi mo aakalain na may ganon pala sa loob ng isang parang abandonadong bahay at sa gitna nito ay may isang kama kung saan may nakahiga na isang lalaki na walang malay.At nang mapansin iyon ni Sophia ay napalunok naman siya ng sarili niyang laway at saka siya dahan dahan na humakbang papalapit dito.“Pasensya na kung natakot kayo sa labas kanina. Sinadya ko talaga na ganito ang lugar na ito para walang maghinala na narito kami ng inyong ama,” sabi ni Theresa.Hindi naman maiwasan ni Sophia na hindi humanga sa kanilang ina dahil talagang kaiba rin ito kung mag isip at talagang gagawin nito ang lahat para lamang hindi sila matunton ng pamilya ng kanilang ama. Sa totoo lang ay hindi talaga akalain ni Sophia na napakalinis talaga ng loob ng silid na iyon dahil pagkapasok pa lamang nila kanina sa lugar na iyon ay parang gusto na talaga niyang umuron
CHAPTER 335Muli namang tumingin si Sophia sa kanilang ina at saka siya tumayo at pumunta sa tabi ng kanilang ina.“Mom, tingnan mo ang aming ama,” sabi ni Sophia at saka siya tumingin din sa screen.Sinunod din naman ni Theresa ang sinabi na iyon ni Sophia at tumingin din siya sa screen ng kanyang laptop.“Tingnan mo siya mom. Sa tingin mo ba ay masaya pa siya sa lagay niyang iyan? Sa tingin mo ba ay hindi siya nahihirapan? Ayaw mo ba na magkaroon na lamang siya ng katahimikan?” mahinahon pa na tanong ni Sophia sa kanyang ina.Hindi naman napigilan ni Theresa ang kanyang luha dahil sa mga tanong na iyon ni Sophia. Pinakatitigan pa niya si Jayson at lalo ng nag unahan sa paagpatak ang kanyang luha at hindi na niya magawa pang magsalita.“Base na rin sa mga sinabi mo kanina ay alam po namin na mahal na mahal mo ang aming ama. Kahit kami ay kung bibigyan kami ng pagkakataon na makasama siya ay magiging masaya rin naman kami. Pero… kung titingnan natin ang kalagayan niya ngayon… parang g
CHAPTER 322Matapos ang proposal na iyon ni Francis sa mismong kaarawaan ng kanilang anak na si Deyl ay hindi na rin naman sila nag aksaya pa ng panahon ni Sophia. Agad na rin naman silang nag asikaso ni Sophia ng lahat ng mga kakailanganin nila sa kanilang kasal. Kaya naman naging abala na talaga
CHAPTER 314Dahil naman sa kanyang narinig ay tila ba nakahinga na ng maluwag si Sophia dahil talagang hindi niya maiwasan na hindi mag alala dahil baka maulit na naman ang nangyari sa una nilang anak ni Francis at kapag nangyari iyon ay baka tuluyan na talaga siyang mabaliw.“Mabuti naman kung gan
CHAPTER 312PAgkarating sa presinto ay agad naman na nag file ng kaso si Francis laban kay Bianca. At lahat nga ng maaari niyang ikaso laban kay Bianca ay ikinaso na niya para makasigurado siya na hindi na ito makakalabas pa ng kulungan. Idinamay na rin nga niya sa kaso ang ama nito dahil sa mga an
Napabuntong hininga naman si Francis dahil naiintindihan naman niya ang nararamdaman ni Sophia. Gusto lamang kasi talaga muna niyang mauto si Bianca para mabawi nga niya rito ang bata.Hindi naman nakatiis si Francis at yinakap na nga niya ng mahigpit si Sophia.“Please lang. Hayaan mo akong gumawa












Maligayang pagdating sa aming mundo ng katha - Goodnovel. Kung gusto mo ang nobelang ito o ikaw ay isang idealista,nais tuklasin ang isang perpektong mundo, at gusto mo ring maging isang manunulat ng nobela online upang kumita, maaari kang sumali sa aming pamilya upang magbasa o lumikha ng iba't ibang uri ng mga libro, tulad ng romance novel, epic reading, werewolf novel, fantasy novel, history novel at iba pa. Kung ikaw ay isang mambabasa, ang mga magandang nobela ay maaaring mapili dito. Kung ikaw ay isang may-akda, maaari kang makakuha ng higit na inspirasyon mula sa iba para makalikha ng mas makikinang na mga gawa, at higit pa, ang iyong mga gawa sa aming platform ay mas maraming pansin at makakakuha ng higit na paghanga mula sa mga mambabasa.
reviewsMore