Felicidade Meaning Novels & Stories

"Hindi ko rin alam." Napaisip siya sa tanong na iyon. Sa loob ng maraming taon, ang kaligayahan ni Felicity ang palagi niyang inuuna. Lahat ng desisyon niya ay nakasentro sa kung ano ang makapagpapasaya rito. Pero kailan niya huling tinanong ang sarili kung masaya pa ba siya? Napailing siya. Hindi iyon ang mahalaga ngayon. Ang mahalaga ay si Felicity. Kung gaano ito nasaktan ngayon. Kung gaano ito umiiyak habang mag-isa at malayo siya.

“I am happy for you.” Masaya siyang ngumiti sa akin. “Sana ay makadalo ka, ah? Baka maaga kaming magpapakasal kasi inaasikaso na niya ang papeles namin. Pupunta kami sa ibang bansa.” “Omg!” tili ko ulit. Masayang-masaya ako para sa kanya. “I am so happy for you.” “Salamat.” “Mommy, ikakasal na po siya?” nakatingalang tanong ni Felecity. Nasa gitna pa rin kami ng mall.

Nagsunod-sunod na ang pangyayari at nakita ko na lumabas at nagpakita na sa harap ang dalawang malapit na ikasal. Walang kapintas-pintas ang mukha ni Felicity habang taas-noo na tiningnan ang mga bisita. Mukhang mabait. Mukhang anghel. Pero yung ugali doon mo talaga malalaman kung bakit nandito s'ya kasi hinulog galing sa langit. Understandable naman pala ang ugali n'ya. Kaya siguro nagkaganyan kasi hinulog mula sa langit. Sayang hindi mukha yung nauna.

“Minsan iniisip kong may kaluluwang naligaw sa katawan ni Fate.” “What are you saying?” Natawa ito. "That's impossible!" “She’s totally a different person, Ma.” Sumeryoso si Felizidad. “Well, I think that’s for the better. Matagal mo na ring hiniling na magbago na siya, ‘di ba?” “Yeah.” “Then go along with her. Wala na rin naman kayo ni Trixie.” “Magkakaayos na nga sana kaming dalawa kung hindi na naman iyon sinira ni Fate.”

"Hindi ko po alam kung anong ipapangalan sa kanya. Ano po bang maganda para sa lalake? Iyong letter 'F' din po sana katulad kay Felix." "Paano kung Felix Junior na lang, ma'am?" Humagikgik pa siya. Umiling naman ako at nakatulugan ang pag-iisip. "Yaya Vi!" kaagad ko siyang hinanap para magtanong kinabukasan. "What if Lucky na lang po? Maganda ba? 'Yon 'yong meaning ng pangalang Felix sa Latin, e!" Nakita ko ang pagngiti niya sa akin habang nagluluto siya. "Maganda, ma'am! Pampaswete rin si Lucky sa 'yo niyan!" dagdag niya pa kaya sobrang saya ko sa araw na iyon.

Mas malalim pa pala ang lahat. Ang mga tawa ng mga empleyado ko ay unti-unting nawala nang makita nila ang gulat at sakit sa mga mata ko. Napatigil si Felicity, ang ngiti niy ay napalitan ng isang mapanuyang tingin. Parang proud pa siya sa ginawa niya. “Happy birthday nga pala,” sabi niya, at may bahid pa rin ng pang-iinis ang boses niya. “Yan ang regalo ko sa ’yo.”

Nag-umpisa na ring naglumikot ang aking mga kamay. Sigurado na ako na mapupunta sa happy ending ang gabing ito. Walang pag-angal si Felicity sa kahit na anong gawin ko. mahina lang syang humahalinghing sa sarap habang nakahawak sa ulo ko at pinagduduldulan ang ulo ko sa dibdib nya. Hindi ako masiyahan kaya hinubad ko ang suot nyang pang itaas upang malaya kong pagharian ang kanyang perpektong katawan. So much Pleasure! So much eagerness.

"Salamat, bunso. Kumusta si Mama? Mahimbing na ba ang tulog niya?" "Oo Kuya, natulog na siya agad. Kanina nga bago siya matulog, ang sabi niya ang swerte daw niya na nandito ka na ulit. Nakita ko sa mata niya na masaya siya," tugon ni Felicity na may bahagyang ngiti. "Masaya din ako na nandito na kayo. Hindi na ako mag-isa," mahinang sabi niya sabay higop sa gatas.

“Naiintindihan ko. Basta kapag kailangan mo ako ha, magsabi ka.” Sumaludo naman ako sa kaniya. “Yes, master.” Ngumiti naman siya at naglakad palapit sa akin pagkatapos ay inakbayan niya ako. Felize is a very transparent person. Kapag masaya siya, makikita iyon sa ekspresiyon ng kaniyang mukha. Ganoon din kapag malungkot siya o hindi kaya kapag may pinagdadaanan. Habang ako naman ay walang sinuman ang kayang magbasa ng emosyon ko. Puwede akong ngumiti kahit may pinagdadaanan ako. At kapag nakita nilang nakangiti ako, ang nasa isip nila, okay ako, na masaya ako kahit hindi naman talaga.

SUMILID NA SA isipan ni Felicity sa mga sandaling iyon na dapat pala ay hindi siya tumanggi. Hindi niya pinagdamutan ang kanyang sarili. Kung hindi lang siya binigyan ng isa pang pagkakataon na maulit ang buhay para itama, nungkang magkaroon sila ng masayang bakasyon na kagaya nito. Felicity decided to treat herself properly, to have fun and eat well, and to put aside all the love and hate back home for now. Mag-e-enjoy muna siya dito. At pipiliin niyang maging masaya.