Novel & Cerita Filipino Radio Drama Script

saway ng prof nila. “My point is just this,” Atom continued. “We are Filipinos and we know Philippines better than the foreigners. We know the points and days when we are high and the moments and parts where we are low. We can devise more effective ways and more fitting solutions to our decade-long problems. We were just robbed the chance to do so, because if we did, we can be bigger and better than who we are now. You can think and be better than who you are now as well.” “Oh, I so hate that man!” madiing usal ni Mari nang maalala iyon bago siya tumalikod at mabilis na naglakad palayo sa canteen.

"H-hello?" "Z-zyle..." Agad akong napapreno pagkarinig ko ng boses niya, mabuti na lang at naka seat belt ako at kaunti lang ang kotse sa lansanggan. "Z-zyle let's talk," her voice broke. "Please...please... " Tangina. I have to go home but...fuck! Bahala na! +++ The song used was Free by Elina. You can search it on YouTube if you want.

Turo ko sa left ear ko, magkatulad kami. "Then, I'll sing a song. Be my guest." And out of nowhere, he just grabbed his guitar. Saan nanggaling ang gitara? Prepared si mayor, ah. "Parang impossible kung isipin~" And he started singing the verse 1 of LDR by Jem Macatuno. Until Pre-chorus, but then he changed the lyrics of "Davao man to Bataan, bicol to Japan" to "Korea man to Philippines, Batangas to US"

Tinitigan niya muna ako at halos hindi ako makahinga ng maayos nang maamoy ko ang amoy niya sa tabi ko. "Ready?" "Y-Yes, ready." We were quiet, and he turned the wireless on for music. I smiled slightly when I heard a Filipino song being played on the wireless. Isang lumang kanta ito, at si Tiya Esperenza ang naalala ko sa kantang ito. Fanatic kasi siya ni Miss Sharon Cuneta. 'Mahal kita, basta't mahal kita. . . Iniisip nila ay hindi mahalaga. Mahal kita maging, sino ka man.'

Desidido na itong umuwi ng Pilipinas kahit siya lang mag-isa. "Listen..... I-I can't explain it for now, but please don't be hasty..... Don't make a decision in a hurry, are you abandoning me?.... Marigold!" Ani chardon habang sinusundan ang nobya. May mga ilang Singaporean na naroon sa pasilyo ang napapatingin sa kanila.

Then, in silence, I can only hope my eyes will speak my heart. You are the only woman that made me risk everything for a future worth having. “Pero sinaktan mo jerk,”anas ng isip ko. Nakailang ring na ako pero hindi sinagot ni Froilan ang aking tawag. Siguro galit na galit ito sa aking kagaguhang ginawa. “H-hello pre, I need your help. Alam kong galit kayo sa akin dahil sa ginawa ko. Hindi ko naman intensyon ang mga pangyayari at sana maiintindihan mo. Book me a ticket to Philippines, bahala na ikamatay ko ang laban na ito. Isa nalang ang baraha ko pre, at kailangan ko itong isugal.

Matapos kong masuot ang pambahay ko ay lumabas na ako nang banyo and saw my brother talking to my mom and I can see her panicking because it seems she can't understand even on word from what he is saying. Napapailing at napapangiti na lang ako habang pinagmamasdan silang dalawa and then my mom saw me at bahagya siyang nakahinga ng maluwag seeing me "Mabuti at tapos ka na malapit ng maluto ang ulam." she said. "Hey Dustin you can take a bath first before dinner." I said seating on an empty chair in our dining table. "Finally it's really hot here in the Philippines." He said and removed his shirt and then he got in inside.

Philip [The other night] Isang naka-encrypt na mensahe mula kay Mariano ang kumurap sa aking screen. Hinihiling niya na magkita kami sa Neon River. Kaya kahit na masama ang mood ko matapos namin mag-usap ni Sarah, kailangan kong umalis nang sumapit ang hapon. I pushed back all my schedule to give my schedule free for Mariano.

“Magandang umaga po, Mr. Sanchez, ayon po sa sinabi ninyo na nakagawa kayo ng batas para pangalagaan ng magsasaka at lupain nila, pero nitong unang termino ng ama ninyo bilang mayor, anong masasabi ninyo na nagawa nilang agawin ang malalaking hektara ng lupain sa mga kawawang magsasaka ng probinsya?” Isang nakakabinging katahimikan ang namayani sa buong auditorium, naiwan ding nakatitig si Filan kay Marina. Doon nag-umpisang magbulungan ang mga tao sa loob. Napansin ni Marina na para bang may mali sa script kaya muli niyang binalikan ito, namilog ang mga mata niya nang mapagtanto ang kanyang binatong tanong sa binata. ‘Am I dreaming?’ tanong niya sa kanyang sarili na para bang gusto na laman

" Mr. Eros Hindi ko alam kung bakit kailangan akong pigilan ng aking marital status, o hitsura sa isang trabaho na ako ay walang kamali-mali na sertipikado sa tingin mo? Sabi ko Ilang segundo pa, nakatitig lang sa akin ang amo ko. Pagkatapos ay ibinato niya muli ang kanyang ulo at tumawa. "Talagang matalinong stunt ang ginawa mo, Miss Ramirez," sabi niya. “Naglaro ng maayos.