Filipino Radio Drama Script の小説・ストーリー

Now playing: Hindi ko kaya - Zack Tabudlo Sabrina Isa hanggang tatlong araw na yata kaming hindi masyadong nakakapag-usap ni Cara. Naiintindihan ko naman ito dahil bukod sa exam week eh, alam kong maraming personal na bagay din itong ginagawa at pinagkaka abalahan sa ngayon.

Chapter 1: As faithful as a dog Trego's P.O.V. BLINDING city lights, buzzing cars, evening breeze fans on my face. Rush hour is indeed the busiest and hellish hour of the day. I was in deep thought when the recording played from a radio cassette, “Wala na nga tayong pera nagsasabong ka pa talaga?” A woman's furious voice erupted from it. Her husband is a reckless gambler, I suppose. The man yelled back and said, “ano bang pakialam mo? Pera ko naman! Inaaway mo nanaman ako mula kanina kaya ako natatalo!”

Ito ay may dugong Pilipino at Astralyano. Pinili niya ito on the last minute upang maging bida sa gagawing drama series,knowing na marunong itong mag-tagalog since half of the dialogues in the script is in Tagalog. “I’m so glad to know na nagustuhan mo ang gawa ko,Miss Lisbon.” ang nahihiyang sagot ni Serena.

Hindi pa rin talaga ako makapaniwala. Gusto ko na nandito sa kasal naming dalawa ang mga taong malalapit sa buhay ko kaya sinabihan ko sila lalo na sina mama at dalawang mga kapatid ko. Pinapapunta rin namin si Aling Sonia at anak niyang si Mira. May malaking utang na loob kami sa kanilang dalawa na mag-ina dahil sa pagtulong nila sa amin noong nasa ospital si mama. Malaking pasalamat rin namin sa kanila. Kailanma'y hindi namin malilimutan ang tulong na ginawa niya para sa aming pamilya. Sinabihan ko rin ang kaibigan ko na si Izza na pumunta dito sa Maynila sa kasal naming dalawa. Hindi siya puwedeng wala dahil kaibigan ko siya at parte na siya ng kuwento ng buhay ko. Kasama siya sa mga main

aniyang naupo sa silya saka tiningala ang nobyo. Noon nakangiting naupo si Jason sa katabing silya ng okupado niya saka siyang maingat na ipinihit paharap rito. "Hayaan mo magpapaliwanag ako sa kaniya mamaya at hihingi ng sorry. And besides, six PM pa lang naman, hindi pa ganoon kagabi, madilim lang talaga," anitong hinawakan ang kamay niya saka iyon marahang pinisil.

"Pero huwag mong ipamukha sa akin na napilitan ka lang sa kasal na ito. I mean, does this even make sense to you? Kasal tayo pero hindi tayo sa iisang kwarto natutulog!" "Stop being delusional, Aurora!" Sa wakas ay nagawa na rin niyang ibulalas ang kinikimkim na pagkadismaya rito. "Huwag na nating ipilit pa ang alam nating hindi totoo. We both know the real reason behind this marriage. It was a mere responsibility for my own stupidity!"

SHAINA "Mahal kita, baby. 'Wag mong sasabihin 'yan na hindi kita mahal. Mahal kita kahit ano'ng mangyari. Mahal kita. Nagsinungaling nga ako sa 'yo. Inaamin ko sa 'yo, kasalanan ko 'yon na nagsinungaling ako sa 'yo. Patawarin mo sana ako sa nagawa kong kasalanan na 'yon sa 'yo na pagsisinungaling at paglilihim. Sorry talaga, baby. Patawarin mo ako sa pagkakamaling 'yon. Hindi dapat ako nagsinungaling sa 'yo dahil d'yan ay nasaktan kita. Nagalit ka pa sa akin. Ayaw ko na mawala ka sa buhay ko, baby. Ayaw ko na itong mga rebelasyon na 'to ang maging daan para mawala ka sa buhay ko. Ayaw ko na mangyari 'yon, baby. Patawarin mo sana ako sa pagkakamaling 'yon na nagawa ko sa 'yo. I'm so sorry, b

Kaya naman naki alam na siya sa radyo nito bahagya lang siya nitong nilingon ngunit hindi naman ito komontra. She on the radio and chose FM channel at pumailanlang ang kantang kabisado niya ang kanta ng Aegis na Ulan. 'heto ako ohh., Basang basa sa ulan walang masisilungan,. Walang malalapitan....

Tapos na pala ang play. "Excuse me." Clayton Pov Sobrang saya ko dahil malapit ng matapos ang play namin. Sa huling eksena namin ay umiiyak ako sa saya dahil sa wakas ay nagkita kaming muli ni Joseff. Sa storya kasi nagkahiwalay kaming dalawa pero sa huli kami pa rin talaga. "Mahal na mahal kita, Rain." malumanay na wika ni Joseff sa linya niya. Rain ang pangalan ko sa storya.

Hindi ko na alam kong ilang oras na ang lumipas, hindi ko rin maramdaman ang antok marahil hindi naman sanay ang katawan ko sa ganitong lugar na minsan ko pang nararamdaman ang pagtikim ng lamok sa pursilana kong balat, punyeta. Nabaling ang paningin ko sa dalawa kong kasama, na mukhang naiinip na rin sa kalagayan namin pare-pareho lang rin kaming walang mga magulang na mag-aalala kaya siguradong aabutin talaga kami rito ng umaga. "Sino sa inyo si Benny Corpuz?" sabay-sabay naagaw ng tanod na nagsalita ang atensyon naming tatlo nang tawagin ako nito.