Betrayers นิยาย & เรื่องราว

Heto, parang pelikula sa ulo ko ang backstory nila — pero mas madilim at mas makalupit kaysa sa inaasahan ng karamihan.

Ako si Mara, at lumaki ako sa gilid ng isang lungsod na palaging nagkikislapan sa ilalim ng neon at alikabok ng lumang industriya. Ang ama ko ay may maliit na tindahan at mahilig magkuwento ng mga alamat; ang ina ko naman tahimik, pero may mga lihim siyang dala na hindi ko agad naintindihan. Nang apat na taon kong palang naglaho ang pamilya namin—akala ko'y simpleng pag-alis lang—natuklasan kong hindi pala. Naniwala akong nawala sila dahil sa isang hukbo ng utang at alitan sa pulitika, pero ang totoo, may mga dokumentong nagtulak sa akin patungo sa isang lihim na organisasyon na naglalayong ibaliktad ang sistema ng hustisya. Hindi ako bayani; natuto akong gumamit ng mga kasinungalingan at pekeng mukha para makapasok sa mga lugar na dapat hindi, at sa proseso, nasira ang pamantayan ko sa tama at mali.

Si Kade naman—nakita ko siya unang beses na parang anino sa isang bakuran na puno ng sirang plastik at tinik. Noon siya'y isang sundalong pormal na sanay sa utos at disiplina, pero isang pag-utos lang mula sa mga nasa itaas ang nagbago ng buhay niya: iniwan nila siyang sisihin para sa isang misyon na palihim nilang sinabing "kinailangan." Nawala ang kanyang tropa, at natira lang siya na may dala-dalang galit at pangungutang na walang sinuman ang handang bayaran. Pinili niyang magbenta ng serbisyo sa ilalim ng mesa — proteksyon, at kung minsan, paghuhukay ng mga sikreto — lahat para mabayaran ang kanyang personal na paghihiganti.

Magkaiba kami sa paraan pero pareho ang tunog ng aming paghinga sa gabi: ang kakila-kilabot na katahimikan bago sumabog ang unos. Madalas kaming nagtatagpo sa mga sulok ng lungsod, nagpapalitan ng impormasyon at paminsan-minsan nagkikiskisan ang layunin namin. Ipinipilit kong paniwalaan na may mali ako sa paglapit sa kanila, pero hindi ko rin maikakaila na nagbibigay siya ng malamig na katiyakan sa mga plano ko. Sa huli, hindi kami perpektong kalaban o bayani—mas malapit kami sa mga taong pumipili ng madilim na daan dahil wala nang maliwanag na opsiyon. At alam mo, iyon ang dahilan kung bakit hindi kita kayang iwanan ng hindi iniutos ng mga mata ko ang buong kwento: lumilikha ng empathy sa mga hindi perpektong puso, at sa maliit na paraan, nagpaparamdam na buhay ang nobela.