Filipino Short Story Novels & Stories

Hinawakan niya ang aking magkabilang pisngi. "Months later, we will come back to Philippines. At alam ko na ibang-iba ng Dianna Gomez ang makikita nila, dahil tiyak na mas matatag na ang puso mo." Tumango ako at saka dinampian niya ako ng halik sa aking noo. But then everything seems to be turn out differently...

Pagpapatuloy ko habang ang aking mga luha ay naglalaglagan. "Until I get tired of you, to us, to our relationship. Until I decided to just go home to the Philippines, even though you also know that my father does not like me. Even if you know, I am allergic to that country. But, you just let me, and said, 'All right, go away. And do whatever the hell you want.' You remember that, right?" Napatawa ako ng pagak habang patuloy na lumuluha. Nanatili lamang din itong nakikinig sa akin. Kaya nagpatuloy akong muli.

Napailing na lang ako at tinanggal iyon sa isip ko. Mabilis ang naging byahe. Hindi ko alam kung talagang mabilis ba o dahil lang subrang daming pumapasok ngayon sa isip ko kaya hindi ko namalayan. "This is my first time going here in the Philippines," nakangiting sambit ni Kirra, habang hila-hila ang maleta nito. "There's nothing special here, Kirra." "There is, Architect. Just like other people say, it's more fun here in the Philippines."

- - - - - - - - - - - *********** Rowy "Hoy!" Tinapik siya sa balikat ng kanyang kanyang kaibigan na si TASIA MILANDRO na kagaya niya at kinse-anyos pa lamang. Umupo ito sakanyang tabi. "Ano ka ba tasia! Kita mo ng nag-iisip ang tao eh." " Eh? Inutil. Anong iniisip mo? " Sabi nito, sanay na siya sa mga pinagsasabi nito.

Mapagkakatiwalaan naman ang best friend ko na si Warren. Sa una ay hindi siya makapaniwala sa nalaman niyang 'yon mula sa akin ngunit naniwala naman nga siya habang humahaba ang kuwento ko sa kanya dahil nare-realize niya na totoo ang lahat ng 'yon at posibleng mangyari.

suway ni Rica sa dalawa. Sumenyas naman ang dalawa na ituloy ang kwento. "May mga araw na sinusundan ko si Diana. Gusto ko sana siyang pagbantaan upang layuan niya na nang tuluyan ang boyfriend ko. So hayun, nalaman ko kung nasaan 'yong condo unit niya. Pero itong sasabihin ko sa inyo ay ang araw na may nagawa siyang karahasan. Nakita ko siyang lumabas ng condo unit niya na nakatakip ng something scarf or tela—whatsoever—sa ulo niya. Mukha lang niya ang nakita ko no'n pero nakasuot siya ng sunglasses. Hindi niyo siya makikilala sa itsura niyang 'yon for sure. Basta, kinunan ko siya ng picture no'n. Kaya ko rin siya sinundan because I saw something on her face. Parang may something eh, 'yong

The scene had left her feeling hurt, confused, and surprisingly jealous. Natagpuan niya ang kanyang sarili na naglalakad nang walang patutunguhan sa lungsod. Her mind a whirl of thoughts. Maya-maya, natagpuan niya ang sarili niyang nakatayo sa harap ng bahay ni Evelyn. Sinalubong siya ng kaibigan ng isang matamis na ngiti, mabilis na pinapasok siya sa loob.

Well, I have to admit, Hannah wrote a beautiful story, siguro iba lang ang initial na dating sa akin kasi personal iyong kwento sa akin. Sa isang iglap, nakita ko sa aking isipan ang paglalapat ng mga kamay namin ni Enrique doon sa Centennial Park noong nag-shake hands kami. It was a pleasant encounter at ang mga ngiti namin ni Enrique ang nagpapatunay no’n.

Tinapunan niya ako ng matalim na tingin saka umirap. "It was just a joke," giit ko nang mapansing nainis siya dahil sa sinabi ko. Napakadali talagang pikunin ng baklang 'to. Sarap pakainin ng hotdog ng mga Espanyol. "You're not good at joking, 'te, kaya tigilan mo 'ko sa potanginang mga biro mo." Mas lalo akong napahalakhak. I forgot to tell you, he's a Filipino—Overseas Filipino Worker. Panganay sa anim na magkakapatid kaya kailangan niyang dumayo sa ibang bansa para may mapakain sa mga kapatid niya.

sabi ko rito papalapit sa kaldero. "Pano naman ang magiging ipon mo n'yan?" tanong nito sa aking halata sa tono ng pananalita n'ya hindi pa din sa suportado sa aking naging desisyon. "Ayos naman po ang aking ipon, isa Nang magtatrabaho pa din ho ako sa Manila kahit sa maliit na karinderya sa umaga at sa fastfood chain naman sa gabi" sagot ko ditong nakangiti, pinapanatag ang kanyang kalooban dahil alam kong hindi s'ya panatag na makikipagsagupaan ako sa buhay Manila habang nag-aaral.