Good Things Comes To Those Who Wait の小説・ストーリー

Training para matulog? "You're kidding me Lily. Pinaghintay niyo lang naman ako ng dalawang oras mahigit eh!" Naiinis kong sagot. Pero tumawa lang ang mga lukaret na squad. Ang ganda lang nila pati sa pagtawa. Nasaan ang hustisya? "Waiting is part of your training my princess. Patience is measured, and congratulations. You passed! You didn't walked out or give up. You passed and we are happy about it, that's why we are smiling." Sagot ni kulot na maganda.

No matter what I have to do, I'll wait for you. Panabay pa nilang kanta. Tahimik lang akong nakatayo sa gilid nila. Hindi ko masabayan ang trip ng mga ito. Pero nakakadala ang good vibes nila. I find myself smile.Dahil kahit simple lang ang ganap ng party ni Jack. Masaya na sila.Kantahan,inuman at kunting kainan lang. Baby, I will wait for you. If you think I'm fine it just ain't true.I really need you in my life. No matter what I have to do, I'll wait for you.

“Walang gustong sumunod? Wala talaga? Ituturing ko na sumusuko na ang lahat kung wala pang umakyat dito. Hindi ko alam kung ano pa ang hinihintay niyo. Magkakaroon ba kayo ng magandang resulta kung maghihintay lang kayo? Makakatulong ba sa inyo na makakapasa kayo kung maghihintay lang kayo?” Kahit na medyo masama ang kanyang sinabi pero nandoon naman ang ibig niyang sabihin. Napagtanto ng mga tao na tama ang sinabi niya—hindi makakatulong sa kanila ang paghihintay para makapasa sila. Makalipas ang ilang sandali, lumapit si Beardie sa obsidian habang nakasunod ang tingin ng mga tao.

knowing na mas mataas ang pinag aralan nila kaysa sa akin ngunit heto at susunod lang sila kapag sinabi ko. of all People in the world, ako na ata ang pinaka blessed sa lahat. thats why I inlove with this bible verse. "when the time is right, I, the lord will make it happen." at ito na nga iyon. sulit ang matagal kong pagtya-tyaga at pag-aantay. ito na yun. ito na ang panahon ko. lahat ngayon ng masasarap na bagay ay isa-isa ko nang nararanasan.

Bumalik siya, tumingin sa waiter, at nagtanong, “Umupo muna ako, at nakahain na ang aking pagkain. Bakit mo ako pinapaalis?" Humalakhak ang waiter. “Sir, sinasabi ng mga tao na matalino kung kumilos ayon sa oras. Oo, umupo ka muna dito, at tama ang sinabi mo. Ngunit, tingnan mo ang iyong pigura. Kung talagang mag-aaway kayong dalawa, kahit sampu sa inyo ay hindi ninyo kayang bugbugin ng lalaking ito. Kaya, mangyaring huwag ipilit ang pagiging matigas ang ulo.

“Salamat din sa iyo, Kael. Salamat dahil binigyan mo ako ng pagkakataon. At huwag kang mag-alala—kahit kailan, hinding-hindi ako magsasawang maghintay at umunawa sa iyo. Anuman ang mangyari, nandito lang ako.” Sa gabing iyon, naramdaman namin ang kapayapaan na matagal na naming hinahanap. Hindi pa tapos ang lahat, marami pa kaming pagdadaanan, pero alam naming nasa tamang landas na kami. Ang paghihintay ni Kenzo ay hindi nasayang—dahil ang tunay na pagmamahal ay marunong maghintay, marunong umunawa, at marunong magbigay ng espasyo para sa paghilom.

“This wait... it’s actually the best part.” “Ang maghintay sa kanin?” nakangiti kong tanong, tumitingin sa kaniyang mga mata na nakatitig sa akin nang may buong katapatan. “The wait for everything,” sagot niya. “In my world, everything is fast. Decisions are made in seconds, results are expected immediately, and if something is delayed, it’s a failure. But tonight, waiting for the rice to cook, watching you handle a simple mistake with a laugh... it makes me realize that some of the best things in life require you to just slow down and wait.”

Natahimik si Jam. Pagkatapos ay marahang tumawa. Hindi dahil nakakatawa. Kundi dahil sanay na siyang paghintayin. Ngunit hindi ibig sabihin noon ay papayag pa rin siya. "Kung hindi ka makakapunta," malamig niyang sabi, "puwede mo namang sabihin nang mas maaga." "Instead of making me wait for two hours." Nagkaroon ng ilang segundong katahimikan.

Siguro may hindi pa naipaparanas sa akin ang tadhana na talagang magpapamulat sa akin sa totoong mundo. I just needed to wait for it and fall before standing up again. Iyon siguro ang hinihintay ng tadhana na gawin ko. "Life is unfair at nice people." He nodded at himself. "Maybe God is trying to test our patience and faith, if it will get swayed or get stronger." Maybe... "Hindi ka pa ba papasok?" Helena asked after accidentally crossing paths with me in the lake.

Ibinalik ko sa kanya ang natira sap era, halos five percent lang o wala pa yatang five percent anng nagastos namin. "Nathan, ayokong isipin mo iyong ngayon ha." Wika ko sa kanya. I cupped his face. "You are a good man and you deserve the best, naniniwala ako na kung hindi man ngayon, sa susunod, maybe five years from now, makikilala mo ang babaeng karapat-dapat na bigyan ng singsing. Hindi man ako iyon, but I know that she will be worth it – kung anuman ang worth ng paghihintay mo, she will be all worth it so stop chasing after that higad and wait or harvest or whatever you need to do."