Healing

เฮียรังเกียจฉัน ไล่ฉัน แต่ก็อยากเอาฉัน ตกลงเฮียจะเอายังไงกันแน่ คนเลว ฉันเกียดเฮีนที่สุดเลย

ฉันที่กำลังเลิกเรียนและยืนรอรถเมล์ที่ป้ายรถเมล์ที่หน้าโรงเรียนเพื่อที่จะกลับบ้าน แต่จู่ๆ ก็มีกลุ่มผู้ชายชุดดำฉุดฉันขึ้นไปบนรถตู้ทันที " กรี๊ด! " ฉันกรี๊ดร้องเสียงดัง ซึ่งตอนนี้ที่ป้ายรถเมล์ไม่มีคนอยู่สักคนเลย เพราะทุกคนทำกิจกรรมกีฬาสีอยู่ในโรงเรียนกันหมด เลยยังไม่มีใครออกมานอกโรงเรียน ฉันโดนฉุดกระชากลากถูให้ขึ้นไปบนรถตู้คันสีดำ ฉันดิ้นยังไงก็ดิ้นไม่หลุด เพราะผู้ชาย 2 คนล็อกแขนทั้งสองข้างของฉันเอาไว้แน่น ฉันที่มีแรงเท่ามดตะนอยจะไปสู้แรงพวกเขาได้ยังไง " พวกคุณเป็นใคร ปล่อยหนูนะ ปล่อยหนู " ฉันที่ตอนนี้ตื่นตะหนกเป็นอย่างมาก และร้องไห้ออกมาด้วยความกลัว " เรียบร้อยครับท่าน " ผู้ชายอีก 1 คนพูดกับใครก็ไม่รู้และเขาก็ปิดประตูรถตู้ทันที " หึ " ฉันที่ได้ยินเสียงหัวเราะในลำคอเลยหันหลังไปดูต้นเสียงที่เบาะด้านหลังของฉันทันที " ขะ คุณเป็นใครคะจับหนูมาทำไม ปล่อยหนูเถอะนะคะ หนูอยากกลับบ้าน " ฉันที่ตอนนี้ตัวสั่นเทา น้ำตาไหลอาบแก้ม หันไปยกมือไหว้ขอร้องอ้อนวอนผู้ชายที่นั่งอยู่เบาะหลัง

“อื้อออ! ปล่อยนะ” เธอรวบรวมแรงทั้งหมดผลักคนตัวโตออกเมื่อเขาจู่โจมจูบเธออย่างไม่ทันตั้งตัว “หึ! อย่าหลงตัวเองว่าฉันจะพิศวาสคนอย่างเธอ ทำหน้าที่ให้คุ้มกับการเสนอตัวเองมาขัดดอกเงินห้าสิบล้านดีไหม” มุมปากยกยิ้มเย็นชาราวกับก้อนน้ำแข็ง มันไม่ใช่จูบของความรักแต่เป็นจูบแห่งการครอบครองแสดงความเป็นเจ้าของว่าเธอคือเบี้ยล่างของเขาหรือ นางบำเรอ ของเขานั่นเอง.. เขาบอกกับตัวเองว่าไม่ได้แตะต้องเธอเพราะความต้องการของหัวใจ ทว่าเขาแตะต้องเธอเพียงเพราะความต้องการของร่างกายเพียงเท่านั้น “เธอคงรู้ตัวเองดีว่าตัวเองอยู่ในฐานะอะไร และอีกอย่างไม่ว่าฉันจะ...อยาก...ตอนไหนเธอก็ไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ” เขาเอ่ยเสียงต่ำแหบพร่า ลมหายใจร้อนจัดแผ่วอยู่ข้างใบหูของเธอ แต่ละถ้อยคำที่เปล่งออกมายิ่งกว่าคมมีดที่กรีดลึกลงบนศักดิ์ศรีของเธอโดยไม่ต้องใช้แรง ริมฝีปากบางเม้มแน่นเป็นเส้นตรง กลั้นความโกรธและความเจ็บไว้หลังดวงตากลมโตที่ไม่อาจปกปิดความเสียใจไว้ได้ แม้หัวใจดวงน้อยจะสั่นไหวแค่ไหน ไม่อาจยอมให้หยดน้ำตาทรยศร่วงหล่นต่อหน้าเขาเด็ดขาด มือบางกำชุดเจ้าสาวแน่น กลั้นเสียงสะอื้นไว้ในอกทุกสัมผัสคือการตอกย้ำทุกจังหวะคือการย้ำเตือนว่าเธอถูกตีค่าไว้แล้ว

“พ...พอได้แล้ว...อึก...ท...ท่านกำลังข่มขืนเราอยู่นะ” “ข่มขืนแล้วมันยังไง!” ปึก! ปึก! ปึก! ปึก! “โอ๊ย!อ๊ะๆๆๆ ถึงเราจะเป็นภรรยาของท่าน อึก ท่านก็ไม่มีสิทธิ์ทำกับเราแบบนี้” “มีสิทธิ์หรือไม่มีสิทธิ์พี่เป็นคนตัดสิน!”

“ดีใจด้วยนะ…ที่เธอได้ฉันเป็นผัวคนแรกของเธอ!!” “คุณมันเลว!!” “ถ้าเธอด่าฉันอีกครั้ง ฉันจะไม่จบเพียงแค่นี้แน่ ฉันขอเตือน!!”

..ศรัณย์.. เจ้าพ่อคาสิโน เงินกู้ บุคคลที่เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมและความอันตราย ใบหน้ามีรอยยิ้มประดับเสมอแต่มันกลับเป็นรอยยิ้มที่ทำคนมองรู้สึกเย็นยะเยือกไปถึงขั้วหัวใจ  "เอาสิ่งมีค่าที่เธอมีมาแลกสิ อย่างเช่น... ร่างกาย" ..พุดตาน.. เด็กสาวผู้มีใบหน้าสวยหวานตากลมโตใสซื่อไร้พิษภัย พื้นฐานเป็นคนซื่อๆ เก็บความรู้สึกไม่เก่งและรักครอบครัวมาก "หนูจะใช้หนี้คุณแทนพ่อเองค่ะ" ..... เธอ ใช้ชีวิตเรียบง่ายกับครอบครัวในบ้านหลังเล็กอย่างมีความสุขจนกระทั่งชายแปลกหน้าร่างใหญ่นับสิบเดินเข้ามาในบ้านพร้อมกับประโยคที่ทำเอาคนฟังแทบล้มทั้งยืน "เวลาหนึ่งอาทิตย์หวังว่าจะเห็นเงินก้อนนั้นตรงหนากู ไม่งั้นอย่าหาว่ากูใจร้าย" เขา มีเพียบพร้อมทุกอย่าง เงิน ทอง อำนาจ รวมถึงผู้หญิง เห็นความทุกข์ของคนเป็นเรื่องสนุกโดยเฉพาะหมาจนตรอกที่ไม่มีทางเลือก "ลองกราบตีนกูดูเผื่อกูจะเมตตามึงสักครั้ง" .....

เธอรอให้เขากลับมา โดยไม่รู้เลยว่าการกลับมาของเขานั้นจะสร้างความเจ็บปวดอันแสนยิ่งใหญ่ให้กับเธอ

การกลับมาเยือนของนายน้อยตระกูลสวี มาเฟียอันดับหนึ่ง อย่า เยว่ซือ ต้องมาบรรจบกับรักครั้งเก่าอย่างเพื่อนสนิท ลู่เป่ยเปียน ความรักต้องห้ามทำให้ฟันเฟืองความสัมพันธ์หมุนอีกครั้ง ระหว่างหน้าที่และความรัก พวกเขาจะเลือกสิ่งใด

“จำใส่กะโหลกผุ ๆ ของเธอไว้นะกระต่าย...ฉันจะปล่อยเธอไปก็ต่อเมื่อฉันไม่ต้องการผู้หญิงอย่างเธอแล้วเท่านั้น”

ทุกคนล้วนรู้ดี ฮูหยินของท่าน นางจากไปนานแล้ว .... ส่วนสตรีนางนั้นก็แค่ภาพลวงตาที่ท่านสร้างขึ้น ***** ข้าไม่อาจอยู่เคียงข้างท่าน คอยดูแลท่านได้อีกแล้ว ได้โปรดให้ท่านดูแลตนเองให้ดี ขอให้ชั่วชีวิตนี้ได้อยู่กับคนที่ท่านต้องการ ครองคู่กันดั่งนกยวนยาง 'ชีวิตนี้ ชาตินี้ ข้าไม่อยากพบหน้าท่านตลอดกาล' เรื่องราวของหญิงสาวที่ตายอย่างไม่ยุติธรรม สวรรค์จึงให้โอกาสอีกครั้งกลับมาอีกครั้ง ในร่างของสตรีที่ตั้งครรภ์บุตรของตัวร้าย นี่นับว่ายุติธรรมแล้วรึ!