Umuusbong agad sa isip ko ang madilim at mapang-akit na imahe ng utak ng siyentipiko sa ‘Fullmetal Alchemist’ — hindi lang bilang organong biyolohikal kundi bilang simbolo ng obsesyon, konsensya, at pagkasira. Sa palabas at manga, madalas ipinapakita ang mga siyentipiko na nagiging mapusok sa paghahanap ng lihim ng buhay at kapangyarihan; ang kanilang pag-iisip ay nagiging isang makina na nagbabayad ng napakalaking presyo. Halimbawa, ang paggawa ng Philosopher’s Stone ay literal na pagpiga sa tao: ang isip at kaluluwa ng mga biktima ay ginagawang materyal, kaya ang katangian ng ‘‘utak’’ dito ay tila pinipiga at pinapayat hanggang mawala ang anumang humanizing na katangian.
May kakaibang visual metaphors din: ang Gate of Truth bilang salamin ng isipan ng nagmamasid, at ang mga eksenang nagpapakita ng mga jar at sirang katawan ay nagpapakita na ang intelektwal na pagnanasa ay nagiging magaspang at marumi. May contrast naman sa mga karakter gaya ni Hohenheim na ang isipan ay puno ng pagsisisi at malalim na pang-unawa — hindi puro passion lang kundi resulta ng mahabang pag-iisip at paghihirap. Sa kabilang banda, sina Shou Tucker at ilang iba pa ay ipinapakitang kinutuban ng takot at pagkailang; ang kanilang isip ay naglalakad sa manipis na linya ng agham at karumaldumal.
Sa kabuuan, inilarawan ng serye ang ‘‘utak ng siyentipiko’’ bilang isang layered na konsepto: katalinuhan at pagmamalabis, curiosity at pagkawasak, at ang moral na kabiguan kapag sinalungat ang natural na takda. Para sa akin, iyon ang nakahabol sa kuwento — hindi lang teknikalidad ng agham kundi ang malalim na tanong kung ano ang kahalagahan ng pagiging tao kapag sinupil ng kaalaman ang konsensya.