Orphans Anime Novels & Stories

“When they came back to the orphanage where they leave their children ay wala na ang mga ito roon. Isang sunog ang nangyari kaya naman inilipat sa iba't ibang orphanage ang mga baga at ang mga nakakaalam sa identity ng mga ito ay namatay sa sunog. So, the ending. Hindi nila nahanap sila Hara. But destiny is really playful dahil pinagtagpo ulit sila.” “Nalaman nila Hara ang totoong pagkatao matapos nilang i-kwento ang mga naranasan. Simula sa pag-abandona ng mga magulang sa kanila no'ng sanggol palang sila, they know about it dahil sinabi iyon sa kanila ng isang madre na nag-alaga sa kanila pero sa kasamaang palad ay namatay sa sunog. Matapos iyong marinig ng mag-asawa ay agad sinabi ng mga i

Pambihira tong batang 'to pano niya nakuha ang mga impormasyon na ito. "Pa- panong?" "Sir Jacob sila lang po ang mayroon ng ganyang klase ng kutsilyo,scroll niyo pa po,Makikita niyo po jan lahat ng mga iba't ibang klasi ng weapons,nakita po yan sa loob ng Hanzai Academy doon sa Japan noon."tugon nito na seryosong seryoso ang mukha at nakatingin lamang saakin habang sinasabi saakin ang mga impormasyon."tignan mo po ang list ng mga estudyante na nakulong noon sa Hanzai Academy."Tugon nito saka tinignan ko ang lista na ng mga pangalan na nasa baba ng litrato.

"Salamat, anak." Napatayo pa si Grace sa saya at napayakap sa binata. Napangiti naman si Dexter at hinawakan ang braso nito. Alam niya ang naramdaman ng ina. Madalas nang hindi siya nito makasama, at siguradong gusto nito ng anak na aalagaan muli. Naglalakad si Grace papasok ng Maharlika Orphanage. Nasilip niya ang mga batang naroon.

🗣️ Isang Kwarto ng Oras ng Walang Tigilang Kwento Sa loob ng wala pang isang kapat na oras, mula sa corpse puppet ni Juan, lumipat ang kabataan sa: • mga kapwa niya disipulo • ang master niya • ang ancestor ng kanilang branch • ang mga exam • ang ranggo ng mga bansa • at kung anu ano pang detalye tungkol sa Corpse Sect Bagama’t naiinis si Juan, marami rin siyang nalaman.

Napaatras ako dahil tumindi ang hangin na nagmumula kay Clara. "Orion," ang pagtawag ni Ada sa isang pangalan. Sino naman kaya si Orion? Bumagsak sa sahig si Clara. Lumabas ang isang ankh sa likuran ni Clara at nagpupumiglas na makalayo si Clara mula sa dito. Ang kaninang nagngangalit na nilalang ay tila naging isang maamong tupa. Humihingi na ito ng tulong na makawala mula sa ankh. Lumabas ang isang matangkad na lalaki na nakahood cloak mula sa ankh at hinila niya paloob si Clara.

Nanlaki ang mga mata niya sa sinabi nito pero hindi niya magawang magkomento dahil hindi rin siya sigurado kung ano nga ba ang dapat niyang sabihin. “We White Witches have six clans, the Oracles, Shapeshifters, the potion masters, the psychics, the spell casters and lastly the time keepeers,” saka ito bumaling sa kanya. “And you are from the Oracles, pero nang magsimula ang digmaan sa pagitan ng mga witches. Ang Oracle ang una nilang pinuksa, the reason why half of your clan was wiped out, On that day your parents decided to hide you kaya naman napunta ka sa mundo ng mga mortal.”

Tumango ako sa tanong niya. "We are the same." Napatigil ako sa pagkain at napatingin sa kanya. "What do you mean?" "I'm an orphan too." she took a deep breath. "Long time ago when I was only eight years old, my mother brought me to the orphanage and she just left me there without explaining anything. Sa pagkakatanda ko may kapatid pa ako but ako lang ang iniwan niya dun and I don't know kung saan napunta yung isa. I remember that time I'm always crying dahil nag-iisa nalang ako hanggang sa mag nine years olad na ako. Merong mag-asawa na naghahanap na pwedeng ampunin at ako ang napili nila. At first, ayoko pa ngang sumama sa kanila kasi baka pabayaan lang din nila ako katulad ng mga magulang

bulong nito ilang pulgada ang pagitan ng kanilang mukha. “Are you acting happy now?” walang buhay niyang tanong. “Yes,” mahinahon nitong sagot. “Like you, I can’t do anything. I’m protecting what’s important to me. We’re just the same.” Bahagyang pumikit si Dawn upang pigilan ang pagpatak ng luha. Iniisip niya ang Orphil Di Ani. Ang orphanage na pinaghirapan niyang itayo para sa mga batang orphans. Gusto niyang maramdaman ng mga bata na kahit iniwan ang mga ito ng mga magulang, may pupuntahan pa rin ang mga ito at masisilungan. Nanganganib ang mga inosenteng bata sa kamay ng kaniyang ama kapag hindi niya sinunod ang kagustuhan nito. Kung tutuusin ay pwede siyang tumakas ngunit hindi niya mag

I can't imagine that he can able to do that just because Noah refuse to help them on the bankruptcy of their business. Hindi ko masisisi ang Eleazar sa ginawa nila, they almost lost their son Noah at hindi ko rin mapapatawad ang mag-asawang Ambrosio kapag nangyari iyon. My memories came back pero hindi pa lahat yung mga memories na nagflaflash sa akin bago ako mahimatay ay nangyari ng mga nata pa kami ni Celestia. Our real parents put us on orphanage and left us with another family but it so sad that the orphanage is not the normal one.

It led to Cagayan de Oro, Northern Mindanao—a small orphanage in a quiet barangay. A week later, the family flew south discreetly—no full entourage, only trusted guards. They arrived at the orphanage under the guise of donors. There she was: a sixteen-year-old girl named Seraphina—silver-red streak in her long dark hair, silver eyes that mirrored Aurora’s, living in a simple room with other orphans. She had no idea of her bloodline—only recurring dreams of blue storms, red whispers, and a girl who looked like her. When Aurora and Seraphina met in the garden, the air crackled. Neutral sparks danced between them—blue, red, gold merging into pure silver light that lit up the surroundings like d