Hugot Spoken Poetry Tagalog Novels & Stories

Paungol na wika nito. "I love you Luther! Ajghhhhh" ughhhh" ungol ko habang nakakapit ng mahigpit dito. "i love you More Abby!" Thank you for loving me"! Wika nito sabay halik sa aking mga labi. Pabilis ng pabilis ang pag ulos nito hanggang sa maradman ko na malapit na akong labasan "Honey, Im coming!!? Ahhhhh! Im coming na Honey!!! Pasigaw kong wika dito dahil sa kakaibang sarap na aking nararamdaman.

Dugtong ko sabay napayuko ako at kinagat ko ang ibaba ng aking labi. "Naniniwala ako na hindi totoo ang sinasabi nila na nagpakamatay ka. Aalamin ko ang katotohanan sa likod ng iyong ikinamatay at sisiguraduhin kong pagdudusahan ito ng mga taong gumawa sa iyo. Hinding-hindi ko sila mapapatawad. Dudurugin ko sila sa mga kamay ko at ililibing ko sila ng buhay. Pinapangako ko sa iyo na paghihigantihan kita. Lahat ng mga taong umapi sa iyo at nagtago ng pagkamatay mo lahat sila ay magbabayad sa ginawa nila sa iyo." Bulong ko habang nakakuyom ng madiin ang dalawa kong kamao.

Tumango naman ito bago uliy nagtanong, " How about your name? Can you tell me your name? " Ibinuka ko bibig ko para sana sumagot nang bigla akong matigilan, " bakit hija?" Tumingin ako dito kasabay nang mamumuo nang mga luha sa gilid ng aking mga mata, " H-hindi ko po a-alam... "

"Why are you sorry, dada?" "Dada is sorry b-because he couldn't protect mama... If mama and my b-babies died, how could dada live?" Pinunasan ni Catharina ang luha ng ama. "We love you dada..." Hugo chuckled lightly. "Dada loves you too..." "'Wag na ikaw iyak po, dada..." Tumango si Hugo habang nakangiti kay Catharina. "It's ''wag ka na po umiyak', baby..."

Hindi lang dahil sa magagandang katangian niya kundi dahil siya talaga ang lalaking pinapangarap ko. “Hey… stop crying.” Magaan niyang pinahid ang mga luha ko. He was about to hug me, pero nauna na akong gawin iyon. “Natakot lang ako na baka panaginip lang ang lahat. Akala ko paggising ko, balik na ulit ako sa dati. Pero totoo ang lahat, Gem! Masyado lang akong masaya kaya napaluha ako habang kausap ko si Mama.”

"Obvious ba? Natutuyo na ang lalamunan ko sa kakahintay sa'yo rito!" "Sorry naman! Nag family asaran pa kami eh! May nakikita ka na bang karapat dapat?" "Anong karapat dapat? Mga natutunan mong salita it's kadiri!" "What? I'm a Filipino, of course magaling akong mag Tagalog! Ano? May nakita ka na ba?" ulit kong tanong dito. "Paano Ako makakakita kung ang lalamunan ko nga ay tuyo na! Umorder kaya muna tayo!"

Humugot siyang malalim na hininga. Anong gagawin niya ngayon? Hindi pa rin tuluyang mag-sink in sa kanyang isipan ang mga nangyari. Hindi pa rin niya maiarok sa kanyang isipan na meron siyang anak. “YA takoy slabak, pravda? YA tol'ko chto uznal ob ikh sushchestvovanii, no mne by khotelos' uvidet' ikh pervyy shag, pervyy smekh, pervyy plach. Chort.” Humugot siya ng malalim na hininga. [translation: I'm such a pushover, aren't I? I just learned about their existence but I'm wishing to see their first step, first laugh, first cry. Damn.]

Noted Pagnainlove ka, Wag masyadong magpakatanga, Kasi hindi porket nag I LOVE YOU siya, May lovestory na kayong dalawa. Yeyy kung sino man ang may gusto magpagawa ng poem diyan? PakiPM po ako. Thanks for subaybay 😂

hindi ba sya natatakot mabigo? "H-Hindi ka ba natatakot na baka mabigo ka lang sa huli" Ngumiti sya at umiling... "Hindi po..mas natatakot po ako kapag hindi ako sumubok" Napayuko nalang ako at umiwas ng tingin..

Na mas lalong nagpagulo sa akin. It's raining, am I right? I hate rain, I really did hate the rain. Lahat kami ay nagulat at napatingin sa pintuan nitong room nang bigla na lamang itong bumukas nang napakalakas dahilan para matakot ang iba. Isang malamig na ihip ng hangin ang bumalot sa amin.