Isaiah 40 28-31 Novels & Stories

Iyon ang huli kong sinabi sa kaniya bago ako tumalikod at maglalakad na sana paalis nang bigla niya muli akong tawagin. “Ate Aliyah!!!” “Bakit?” tanong koa nang malingon ulit siya. “Psalms 37: 24!” sigaw niya na kinakunot ng aking noo. Bible verse? “Though he may stumble, he will not fall, for the Lord upholds him with His hand.” salita niyang muli na galing sa bible verse na kaniyang sinabi. Hindi ako agad nakapag-react dahil sa prosesong ginawa ng aking utak, ngunit nang maunawaan ko iyon ay naramdaman ko na ang pagtulo ng isang butil ng luha sa aking pisngi.

Binaon ko ang aking mukha sa una ko nang tumunog ang cellphone ko at bumungad sa akin ang mga mensahe galing kay Luke sa messenger. Luke: Before you go to bed I just want to share a verse with you from thwe Bible. This keeps me from overthinking a lot these days. Luke: It is found in Isaiah 41:10, "Have I not commanded you? Be strong and courageous. Do not be afraid; do not be discouraged, for the Lord your God will be with you wherever you go." Luke: I'll pray for you. Goodnight and see you on Monday. Hindi ko mapigilan na mapaiyak dahil sa nabasa. Hindi ko alam kung bakit sobrang bigat ng pakiramdam ko ngayon.

Katulad na lang ng kapag may nangyari sa kaniya, maiisip niyang nangyari na iyon sa kaniya dati. Nagising siya ng madaling araw nang may maramdaman sa tabi. Kumunot ang kaniyang noo at sisigaw na sana, nang makita si Isaiah na mukhang kararating lang. Hindi na niya 'to nahintay dahil, sinabi naman sa kaniya ni Isaiah na matatagalan 'to sa pag-uwi. Masiyadong busy si Isaiah kaya naman ganitong oras talaga siya umuuwi kung minsan.

Unti-unti iminulat n'ya 'yong ulit at kasabay nang pagbukas ng talukap ng kanyang mata ay ang pagguhit ng isang ngiti ng mamataan si Isaiah na nakatayo sa tapat ng pintuan ng van. Nakaposas ang kamay n'ya at may restrain pang nakapaikot sa itaas na bahagi ng kanyang katawan, sa bawat paghakbang na ginagawa n'ya ay ang pagtutok ng mga baril sa kanya.

“Eliana, hinaan mo boses mo, baka makagawa ka pa ng gulo.” Agad namang tinakpan ni Eliana ang sarili niyang bibig at tumango na para bang nangangakong hindi siya magsasalita. Tiningnan niya ‘yung mga salitang isinulat sa kotse gamit ang colored brush. “Isaiah… mali yata ‘yung isang letra mo.” Kamot-ulo si Isaiah. “Huwag mo na lang pansinin ‘yung mga detalye.”

Pakiramdam ni Fane ng kaunting takot habang tinitingnan niya ang mga ito. Sa mga sandaling ito, narinig ang boses ni Isaiah mula sa malayo, “Hindi ako makalabas!” Sumigaw siya ng malakas, “Nagkalat ang mga talulot sa paligid, hindi ako makakita ng maayos. Hindi man malakas ang mga atake nila, pero sadyang napakarami nila. Hindi na namin kayang tagalan ‘to!”