Isaiah 40 28-31 Novels & Stories

Ilang beses ko nang narinig na kinanta niya ang awiting iyon ng Casting Crowns; ganito pa rin talaga ang epekto sa akin. Unang beses ko itong narinig sa bible study na ginawa sa bahay ng pinsan kong si Belle. Inimbitahan niya ako na pumunta sa bahay nila. I cried and cried after hearing the gospel of the day. Nakatatak na sa isip ko ang verse na binanggit ng aming worship leader. "For I know the plans I have for you," declares the Lord, "plans to prosper you and not to harm you, plans to give you hope and a future." Jeremiah 29:11

May pagka-maingat ang movements niya, parang aware na baka mabigla ako. Si Isaiah naman ay naupo sa kabilang dulo, opposite ni Dad. Ako? Napaunat lang ang shoulders ko nang konti, trying not to look stiff. Hindi ko na nagawang tumanggi. Kasi kung gagawin ko ‘yon, parang ang sama ko naman pakinggan. Plus, ang daming nakatingin. So I just kept quiet. Smile ng konti. Compose. Breathe.

At dahil sa gamot na nainom, tila walang kapaguran at hindi nauubusan ng bala ang dalawa. Nilingon niya si Isaiah, pinagsasalitan itong i-bl*w job ng dalawang babae, ang anim ay tila masasarap na ulam na inihain ang katawan sa kama, pansamantalng pinapaligaya ang mga sarili. Gusto niyang pumikit sa nakita, papano niya papasukin ang lahat ng butas na iyon, baka matuyuan na siya ng semilya ay hindi pa napasok lahat ang mga ito.

Iyon ang huli kong sinabi sa kaniya bago ako tumalikod at maglalakad na sana paalis nang bigla niya muli akong tawagin. “Ate Aliyah!!!” “Bakit?” tanong koa nang malingon ulit siya. “Psalms 37: 24!” sigaw niya na kinakunot ng aking noo. Bible verse? “Though he may stumble, he will not fall, for the Lord upholds him with His hand.” salita niyang muli na galing sa bible verse na kaniyang sinabi. Hindi ako agad nakapag-react dahil sa prosesong ginawa ng aking utak, ngunit nang maunawaan ko iyon ay naramdaman ko na ang pagtulo ng isang butil ng luha sa aking pisngi.

Katulad na lang ng kapag may nangyari sa kaniya, maiisip niyang nangyari na iyon sa kaniya dati. Nagising siya ng madaling araw nang may maramdaman sa tabi. Kumunot ang kaniyang noo at sisigaw na sana, nang makita si Isaiah na mukhang kararating lang. Hindi na niya 'to nahintay dahil, sinabi naman sa kaniya ni Isaiah na matatagalan 'to sa pag-uwi. Masiyadong busy si Isaiah kaya naman ganitong oras talaga siya umuuwi kung minsan.

Unti-unti iminulat n'ya 'yong ulit at kasabay nang pagbukas ng talukap ng kanyang mata ay ang pagguhit ng isang ngiti ng mamataan si Isaiah na nakatayo sa tapat ng pintuan ng van. Nakaposas ang kamay n'ya at may restrain pang nakapaikot sa itaas na bahagi ng kanyang katawan, sa bawat paghakbang na ginagawa n'ya ay ang pagtutok ng mga baril sa kanya.

“Eliana, hinaan mo boses mo, baka makagawa ka pa ng gulo.” Agad namang tinakpan ni Eliana ang sarili niyang bibig at tumango na para bang nangangakong hindi siya magsasalita. Tiningnan niya ‘yung mga salitang isinulat sa kotse gamit ang colored brush. “Isaiah… mali yata ‘yung isang letra mo.” Kamot-ulo si Isaiah. “Huwag mo na lang pansinin ‘yung mga detalye.”

Pakiramdam ni Fane ng kaunting takot habang tinitingnan niya ang mga ito. Sa mga sandaling ito, narinig ang boses ni Isaiah mula sa malayo, “Hindi ako makalabas!” Sumigaw siya ng malakas, “Nagkalat ang mga talulot sa paligid, hindi ako makakita ng maayos. Hindi man malakas ang mga atake nila, pero sadyang napakarami nila. Hindi na namin kayang tagalan ‘to!”