Isaiah 64:8 Novels & Stories

“Dicet Domino: Susceptor meus es tu et refugium meum; Deus meus, sperabo in eum. Quoniam ipse liberavit me de laqueo venantium, et a verbo aspero. (I will say of the Lord, He is my refuge and my fortress: my God; in him will I trust. Surely he shall deliver thee from the snare of the fowler, and from the noisome pestilence.)” “Tumigil ka! Tigilan mo 'yan!” “Scapulis suis obumbrabit tibi, et sub pennis ejus sperabis; Scuto circumdabit te veritas ejus. Non timebis a timore nocturno, a sagitta volante in die, a negotio perambulante in tenebris, a ruina et dæmonio meridiano. (He shall cover thee with his feathers, and under his wings shalt thou trust: his truth shall be thy shield and buckler.

curious kong tanong kay Itzael. “Nehemiah,”iwas tingin na sagot ni Itzael. “Wow, biblical na biblical ang datingan!”mapang-asar kong ani. “Stop teasing me!”namumulang iwas tingin ni Itzael. “Bible character po ‘yun sa bible,”nakangiting labas ngipin na sambit ni Anaiah. “Na ang ibig sabihin ay God has comfronted and God's Compassion.”pagpapaliwanag niya.

Pagtingin ko kay Dad ay kita ko ang sakit sa kanyang mga mata matapos sabihin ni Isaiah ‘yon. “Hindi niyo kasalanan,” mariin kong sabi. “Hindi niyo kasalanan ang ginawa niya.” “Pero dugo namin siya,” bulong ni Ezra. “At dugo mo rin ang muntik niyang patayin.” Tumulo ang luha ko bago ko pa man mapigilan. “Alam ko,” sagot ko, nanginginig ang boses. “At araw-araw kong pinipilit intindihin ‘yon.”

RAMIRO Ito na ang huling Bible study na mapapakinggan ko kung kaya’t inigihan ko nang makinig dahil sigurado akong mawawala na ito oras na bumalik ako dito. “Isaiah 41;10, ‘Huwag kang matakot, sapagka’t ako’y sumasaiyo; huwag kang manglupaypay, sapagkat ako’y iyong Diyos; aking palalakasin ka; oo, aking tutulungan ka; oo, aking aalalayan ka ng kanang kamay ng aking katuwiran,’ hinihikayat tayo ng Diyos na mas maging malapit sa kanya sa araw araw ng ating buhay dahil ipinapangako Niya sa atin na hindi Niya tayo pababayaan,”

Tanging siya lang talaga ang makaka alam ng katotohanan. At ipinagpapasalamat ko sa kan'ya ng araw-araw ang lahat ng meron ako sa buhay maliit man yan o malaki. God knows the desired of our hearts. Sabi nga sa bible verse na paborito ko na; "When the time is right, I, the Lord, will make it happen. Isaiah 60:22. Palagi yang nakatatak sa puso't-isipan ko. Isa yan sa pinang hawakan ko bago ko nakuha ang happily ever after ng buhay ko.

At dahil sa gamot na nainom, tila walang kapaguran at hindi nauubusan ng bala ang dalawa. Nilingon niya si Isaiah, pinagsasalitan itong i-bl*w job ng dalawang babae, ang anim ay tila masasarap na ulam na inihain ang katawan sa kama, pansamantalng pinapaligaya ang mga sarili. Gusto niyang pumikit sa nakita, papano niya papasukin ang lahat ng butas na iyon, baka matuyuan na siya ng semilya ay hindi pa napasok lahat ang mga ito.

Gitil ni Isaiah. “Shobe is my girl.” Sa sinabi ni Veyn ay napatikhim si Shobe, nanlaki naman ang mata ni Isaiah. “Gago? Why didn’t you tell me!” “Hindi mo rin sinabi na dito mo ‘ko dadalhin.” Balik sagot ni Veyn. “You didn’t ask.” Isaiah replied. “Likewise.” Bulong ni Veyn.

Ngumisi si Isaias at sinabi, "Mabuti para sa iyo. Ang bundok na ito ay isang kawili-wiling lugar. Marahil kayong lahat ay mananatili rito magpakailanman." Ang mga salita ni Isaiah ay may dalang pagpatay na layunin habang malamig niyang tinitigan si James. Matagal na niyang gustong tanggalin si James. Ngayong lumapit sa kanya si James sa sarili niyang kusa, hindi na makapaghintay si Isaiah na itapon siya.

Pareho kasi nilang namana sa ina ang hilig sa paghahalaman. Humugot ng malalim na hininga si Jhaz bago sinumulang magsalita sa madla. “Thessalonians 4:13 reads, ‘Brothers and sisters, we do not want you to be uninformed about those who sleep in death so that you do not grieve like the rest of mankind, who have no hope.”

Gusto kong sisihin ang gobyerno, ang ospital, si Ante Fely, lahat, gusto kong magalit sa mundo. Sa gitna ng aking pagtangis, umihip ang napakalakas na hangin dahilan para mawalan ng apoy ang mga kandilang nakasindi sa altar at mabuksan ang mga pahina ng Bibliya na nasa lamesa. Nagsitayuan ang aking mga balhibo, at takot na nagpalinga-linga habang naglalakad papunta sa altar para isara at ayusin ang nakabukas na Bibliya. Hinarap ko ito, at naka agaw ng aking pansin ang isang parte ng basahin. Second book of Corinthians, chapter 1, verse 9-10 “Indeed, we felt that we had received the sentence of death. But that was to make us rely not on ourselves but on God who raises the dead. He delivered u