Isaiah 40:8 Novels & Stories

Pahina man ng pahina ay nagpatuloy ito sa pag-usal ng dinarasal na Psalm 91. “Clamabit ad me, et ego exaudiam eum; cum ipso sum in tribulatione, eripiam eum et glorificabo eum. Longitudine dierum replebo eum, et ostendam illi salutare meum. (He shall call upon me, and I will answer him: I will be with him in trouble; I will deliver him, and honour him. With long life will I satisfy him, and shew him my salvation.)

Napansin ko sa tatlo si Aisla ang pinaka energetic ngayon at sobrang saya. I pinched her nose softly. "Okay, lead the prayer anak." ngumiti 'to sa 'kin at tumango-tango. Pinikit nito ang mga mata. "In the name of the Father, and of the Son, and of the Holy Spirit. Amen," "Thank you Papa God for letting me experience having breakfast with a complete family that I've been wishing for. Lord God, Heavenly Father, bless us and these Thy/Your gifts which we receive from Thy bountiful goodness. Through Jesus Christ our Lord. Amen." nakangiting sabi ni Aisla.

May nakikita akong lungkot sa kaniyang mata at hindi ko mawari kung bakit. “Pero bakit naman si Isaiah kay Jianna and vice versa?” Jianna made a last will or promises for Isaiah in order to improve his own traits. “Because that’s a different situation. Isaiah wants to make Jianna happy in heaven so he followed it and that’s the last thing he can do for her since he didn’t have a chance to save her” To be honest, may point si Israel. Grabe ang dinanas ni Isaiah sa pamilya ni Jianna. I witnessed how Jianna’s dad prohibited Isaiah to visit her for the last chance until hindi na niya talaga nakita pa ang taong mahal niya.

Gusto kong sisihin ang gobyerno, ang ospital, si Ante Fely, lahat, gusto kong magalit sa mundo. Sa gitna ng aking pagtangis, umihip ang napakalakas na hangin dahilan para mawalan ng apoy ang mga kandilang nakasindi sa altar at mabuksan ang mga pahina ng Bibliya na nasa lamesa. Nagsitayuan ang aking mga balhibo, at takot na nagpalinga-linga habang naglalakad papunta sa altar para isara at ayusin ang nakabukas na Bibliya. Hinarap ko ito, at naka agaw ng aking pansin ang isang parte ng basahin. Second book of Corinthians, chapter 1, verse 9-10 “Indeed, we felt that we had received the sentence of death. But that was to make us rely not on ourselves but on God who raises the dead. He delivered u

Unti-unti iminulat n'ya 'yong ulit at kasabay nang pagbukas ng talukap ng kanyang mata ay ang pagguhit ng isang ngiti ng mamataan si Isaiah na nakatayo sa tapat ng pintuan ng van. Nakaposas ang kamay n'ya at may restrain pang nakapaikot sa itaas na bahagi ng kanyang katawan, sa bawat paghakbang na ginagawa n'ya ay ang pagtutok ng mga baril sa kanya.

Lalo na si Isaiah na sinabihan ng mga salitang ganun. "Ganito naman tayo dati, diba? Walang pansinan? Bumalik na lang tayo sa ganun. Mas maganda kung ganun, ayoko kasi na may nangingialam sa buhay ko. Lalo na ikaw, Isaiah. Sino ka nga ba sa buhay ko? Kung umasta ka parang kilalang-kilala mo ako. Bakit? Sino ka ba?" Malamig na sabi niya sa binata. Hindi na nakapagsalita si Isaiah. Kaya naman tumalikod na sa kaniya si Margeaux at dali-daling pumasok sa kwarto nito at doon na nga umiyak.

tanong n'ya rito habang maingat na hinahaplos ang mga daliri ng anak. "Isaiah Jacob," nakangiting sagot ni Amber. "Isaiah! Salvation of the Lord!" matamis ang ngiti na sumilay sa kan'yang labi habang binibigkas ang pangalan ng kanilang bunsong anak. Napakasaya n'ya sa mga oras na ito. Walang kasingsaya at alam n'ya na habangbuhay n'yang maalala ang araw na ito.

Tanging siya lang talaga ang makaka alam ng katotohanan. At ipinagpapasalamat ko sa kan'ya ng araw-araw ang lahat ng meron ako sa buhay maliit man yan o malaki. God knows the desired of our hearts. Sabi nga sa bible verse na paborito ko na; "When the time is right, I, the Lord, will make it happen. Isaiah 60:22. Palagi yang nakatatak sa puso't-isipan ko. Isa yan sa pinang hawakan ko bago ko nakuha ang happily ever after ng buhay ko.

Ang sarili kong ama, si Isaiah, ay tumango sa akin—isang paalala ng kanyang kapangyarihan. Ilang minuto ang lumipas na tila ba walang katapusang paghihirap. Hanggang sa unt-unting nagbago ang ritmo ng tugtog. Ang marangyang p***o sa dulo ng aisle ay muling bumukas nang malaki. Doon ay sumulpot si Gia Geronimo.

Ayaw niyang makagawa ng ingay na puwedeng marinig ni Isaiah. "I'm on my way," Isaiah replied. Pinatay na ni Sheika ang tawag. Napaupo nalang siya sa gilid ng restaurant. She cried her heart out. Litong-lito pa rin siya.