Novel & Cerita It Ends With Us Atlas

Pilipinas na naman at Foedus. "Let Atlas go with me," Trace interrupted, and I turned to face him. I am taller than Trace but how he looked at me is like telling me I should not contradict his plan. "Sim, o Trace está certo. Desculpe, Ice. Mas eu preciso ir com meus planos. (Yes, Trace is right. Sorry, Ice. But I need to go with my plans.)" Atlas walked away after saying that. I was left with Trace grinning at me like he was telling me he had won our cousin's favor.

Tahimik ang paligid, tila wala ata ang mag-ina? "Let's go," anang tinig ni Apollo na ngayon ay pababa sa hagdan. May bitbit itong itim na back bag. Nangunot na naman ang noo ni Adella, saan ba talaga sila dadalhin ng lalaking ito? Nagpababa si Atlas at kumaripas ng takbo sa Ama, sabay kawit sa kamay nito. Halatang excited na excited. Tumayo na rin siya. ______________________________________________

" Muling nag liwanang ang mukha ni Atlas at mabilis na tumango, she then write something down on her paper again. "I love too." Agad na binuhat ni Agustos ang apo at nag lakad papasok, Atlas is clinging to him like a koala, a cute little koala kamukhang kamukha ito ni Asia noon maliit pa ang anak. Atlas was the mini version of his daughter and he would protect her at all cost. "What flavor do you want?" Atlas think for a minute before writing down something on her paper. "Cookies and cream?" "I don't think we have cooki—"

Suhestyon naman ni Calista, nilapag niya ang notebook na nakapatong sa kanyang hita sa coffee table nila at saka tumayo habang hawak-hawak pa rin ang suklay na may nakatagong patalim. "Ayoko nga, ate. Tsaka ang boring dito, nakakasawa na pagmu-mukha mo." Calista frowned even more na ikinatuwa lamang ni Althea, "oh ano? Sasama ka ba? 7PM pa lang naman, malayo pa curfew, doon na rin tayo makikain." Ngumiti nang malapad si Althea sa kanya.

“Uy, ang ganda ah. Mukhang perfect spiral pa.” Ngumisi si Atticus, halatang proud. “Sabi ko sa ’yo, ako ang pinakamagaling maghanap.” “Ha?” singit agad ni Atlas mula sa likuran nila. Lumapit ito na may hawak namang mas malaking kabibe na medyo kumikislap dahil basa pa ng tubig-dagat. “Mas maganda kaya ’to.” Napatingin si Drew sa hawak ni Atlas at napataas ang kilay. “Okay… mukhang may competition tayo rito.”

Zoe Colette's POV MULI KONG SINULYAPAN ANG AKING MAG-AMA na ngayon ay mahimbing pa ding natutulog ganundin itong sila Mia at Mike na sa lapag natulog. Dito kami natulog lahat sa kwarto ni Miles dahil sa sobrang pagaalala dito. Habang ako ito nagdedesign ng Family photo album. Magdamag akong walang tulog dahil magdamag na hindi bumababa ang lagnat ni Miles kailangan ko din itong painumin ng gamot matapos ang apat na oras. At syempre hindi ko magagawa iyon ng magisa lang dahil sobrang pahirapan painumin ng gamot itong si Miles kaya kailangan kong gisingin si Atlas para hawakan ito. Ang ending wala din siyang gaanong tulog.

Parang may halong paghanga, at isang bagay na hindi niya kayang pangalanan. Ngumiti lang ako, saka muling ibinalik ang atensyon sa kausap ko. Habang papalapit ang gabi, mas naging pormal ang galaw ng lahat. Hindi pa launching, pero ramdam na ang countdown. Ang Project Atlas ay nasa bingit ng pagharap sa mundo. At ako—nasa bingit ng mas malaking banggaan.

Ani Jessica. Nanatili kaming nakatayo sa tapat ng pintuan nang biglang bumukas ang pintuan ng CR at iniluwal nun si Atlas. Atlas looked shocked with our presence. His eyes are wide and lips are parted. He's wearing a white longsleeve polo partnered with his black pants. He's also wearing a dark blue necktie hanging around his neck. "Upo kayo," nagmamadali niyang saad at lumapit sa amin upang ituro ang sofa na nakapwesto malapit sa kanyang lamesa.