Till My Heartaches Novels & Stories

"Oh, come on, give me a break. It's not gonna work anymore! Hindi na ako 'yong dating Navi na bibigay agad sa kaartehan mo! Kahit maglulumpasay ka pa riyan, there's no way you could change everything! Sinira mo ang buhay ko!" Bawat salitang binitawan ni Navi ay maihahambing sa isang patalim na paulit-ulit na tumatarak sa kanyang dibdib. This is a lot more painful than she thought! Her long-term suffering is nothing compared to what he had been through! What kind of person is she? Napakawalanghiya niya!

" Saying Goodbye To The Someone I Love ? Make My Heart Broke Into Pieces? " _______________________________

*knock knock* "Besh I'm here. Don't harm yourself. Makikinig ako. Andito lang ako hindi kita iiwan." I didn't reply. Umiyak lang ako. Masakit talaga kasi. Kagabi lang ang sweet niya tapos may ginawa pala silang kababalaghan ng kabit niya. Putangina ang sakit di ko kaya. I never cheated kahit nung una pa na hindi ako seryoso sa kanya. Katuwaan lang lahat pero I really fall in love with him. I guess laro din lahat para sa kanya. Pero he's sincere apologising earlier bulong ng isip ko.

kausap niya sa sarili. At kasabay niyon ang pagtulo ng masaganang luha sa kanyang mga mata. Hanggang ngayon, patuloy pa rin siyang nasasaktan ng ganito katindi dahil kay Dwight---He who broke my heart! ITUTULOY...

He sighed out of relief he's in right now, mahilig siya sa pusa at hindi niya kayang pumatay ng isa kahit na hindi sinasadya. "Ano iyon?" Tanong niya sa sarili. "Bakit may nararamdaman akong kakaiba?" Sobrang bilis ng tibok ng puso niya na naririnig niya ito nang walang stethoscope, pinagpag niya ito at nagmaneho pa rin patungo sa kanyang destinasyon. Biglang tumunog ang phone niya kaya kinuha niya ito gamit ang isa pa niyang libreng kamay.

Namumula na ang mga mata niya habang ang luha ay kusang bumagsak. Ang anak niya, hindi na siya mahal. Ang asawa niya, wala na ring pake. At ang manugang na akala niya'y kayamanang natagpuan—isang ahas na natutulog lang pala. Sa anim na buwang pinahirapan siya ng matitinding migraine, halos mamatay na siya. Pero higit sa lahat, naalala niya si Ace. Lahat ng sama ng loob, lahat ng sakit—bumalot sa puso niyang halos hindi na makapagpigil.

Ang pagkakamaling nagawa ko lang siguro ay ang magmahal. Dumating ang araw ng pasukan. Mabigat man sa kalooban ko ay pumasok ako. Parehas kami ng subjects, units, at kahit sa vacant hours ay hindi niya pinalampas. Kung dati ay ikatutuwa ko pa ito, ngayon ay parang unti-unti nang lumalayo ang loob ko sa kanya.

Hindi pa naman niya ito binabasted pero bakit ganito na ang lumalabas sa bibig nito? “Kung matatawag mang katangahan `to, Jane, `yon na siguro ang itatawag ko sa sarili ko. `Cause the moment I fell for you sa maikling panahong pagkakasama natin, saka naman nawala ang dati mong pagtingin.” Ngumiti ito nang pagak. “I know how you felt for me before. It’s obvious, anyway. Pero pilit ko lang inignora dahil nga ayaw ko ng simple at inosenteng babae noon.” Jester held her face at pinakatitigan siya sa mga mata—matagal—na waring iyon na ang kahuli-hulihan nilang pagkikita. “I know who owns your heart.”

Pinunit ito nang walang pag-aalinlangan. Dahan-dahang bumagsak ang mga piraso ng larawan mula sa ibabaw ng ulo ni Isabella, hanggang sa tuluyang lumapag sa sahig—parang mismong puso niya, durog at wasak. Hindi na ito mabubuo muli. Maging ang larawan ni Adam o ang puso niyang nagmahal—hindi na kailanman muling mabubuo.

Mabilis din agad ang hakbang niya pabalik sa loob at hindi na siya tumingin pabalik sa akin. My head is hurting, and so is my heart, and unexpectedly, my tears fall without notice. Damn me. . c.m. louden