Job 1:21

เมื่อชีวิตของ "คิมิ" เหลือเวลาเพียง 30 วัน เธอเลือกใช้ 21 วันสุดท้ายเพื่อทำสิ่งที่หัวใจเรียกร้องมาตลอด... บอกรัก "น้ำ" ผู้หญิงที่เคยอยู่ในใจเธอมานาน คำถาม 1 ข้อ ต่อ 1 วัน แทนคำบอกรักที่เธอไม่กล้าพูดมาตลอดชีวิต ในระยะเวลาแสนสั้นนี้ จะมีสักวันไหม...ที่น้ำจะเข้าใจหัวใจของคิมิ ระหว่างความลับ ความรัก และความลาจาก 21 วันอาจเปลี่ยนโชคชะตาได้ทั้งชีวิต

When the conglomerate's heir parachutes into our company, he conveniently brings along a "poor student" he's been sponsoring for years. That afternoon, they turn the entire office upside down. The young heir, Matthew Zohart, has no idea how to handle problems. All he knows how to do is smooth things over. He lets Gracie Fowler blow through my team's entire bonus and just stands there as she throws a tantrum in the open office. "I'm the future daughter-in-law chosen by the Zohart family!" she shrieks. "What are you people, anyway? Just a bunch of office drones!" Enraged, I rip off my work badge and turn to walk out. The very next second, Matthew drops down and grabs my leg. "You can't leave! I don't know how to do anything! If the team leader who actually gets things done quits, won't my family's company collapse?"

รับส่งขึ้นสวรรค์ทั่วทุก ‘ซอย’ โดยเฉพาะ ‘ซอยถี่ๆ ซอยลึกๆ’ ผมยิ่งชอบ ‘ซอยตัน’ วิ่งไปชนจึ๊กๆ ผมก็รับนะครับ สนใจใช้บริการนี่นามบัตรผม กด 6969 เรียก ‘ผัวเบอร์ 1’ รับประกันส่งถึงสวรรค์ไม่มีหยุด สะดุด ให้เสียเซลฟ์

เมื่อรักครั้งแรกมัน ก็ยังหวังกับรักครั้งใหม่ เป็นผู้ชายลูกติดแล้วผิดตรงไหน?

เธอคือครูสาวบรรจุใหม่ ส่วนนักการวัยคราวพ่อจะเข้าถึงเธอได้อย่างไร ต้องไปติดตาม

After I, Wynn Jaffe, the Chief Forensic Pathologist, submitted my request to transfer into a clerical position, everyone in the department lit up with joy and approved it unanimously. Everyone except my boyfriend’s childhood friend, Yvette Hans, the rookie forensic doctor who called herself the ‘corpse whisperer,’ completely broke down. She burst into my office, grabbed onto my white coat with both hands with reddened eyes. “Senior, your skills may be outdated, but I truly hope you’ll stay and keep speaking up for the victims!” I coldly shrugged off her hand, packed my things, and walked away. In my previous life, she claimed herself as the ‘corpse whisperer,’ someone who could commune with the dead, hear their murmurs, and know what happened to them before they died. I worked tirelessly on every autopsy, dissecting, analyzing, and revising my reports. She only needed a single glance at the body to recite my entire report word-for-word. The victims’ families treated her like a saint, while they sneered at me, accusing me of disrespecting the dead. I could not accept it. I poured everything I had into every examination, but she always beat me to it, revealing the truth before I could. In the end, an extreme group of grieving family members, convinced I desecrated a corpse, kidnapped me, dismembered me, and dumped my remains in the wilderness. When I opened my eyes again, I had been reborn back to the very day Yvette first claimed she was a corpse whisperer.

จากหญิงสาวที่ยึดมั่นในรักเดียวยินยอมเป็นชายาอ๋องแม้จะได้เปนชายารอง แต่กลับถูกตอบแทนด้วยความตาย บัดนี้สวรรค์เข้าข้างให้มาเกิดใหม่ เสิ่นลู่ถิงตั้งมั่นที่จะขึ้นเป็นสนมของฮ่องเต้เพื่อแก้แค้นทุกคนแทน

A family where cannibalism and having s*x with family is legal due to curse from their old family circle. A family where dark secret is still running to their blood. Ang sumpang sumira sa buhay nila. Paano kaya nila matatakasan at makakalimutan ito kung ang sarili nilang pamilya ang nakataya dito? Paano nila ito mabibitawan kung ang Pamilya Barber ay gumawa ng kasalanan walang sinoman ang makakatakas? Isa sa biktima ng kanilang family Dark Secret ay ang pangalawang Anak ni Paulo na si Miguel. Nung nalaman nito ang nakaraan niya mula sa kanyang pamilya ay mas lalo itong nakaramdam ng init at galit sa pagkatao. Paano kaya kung malaman nya rin ang nangyari sa kanya nung 15 years old pa lang siya? Matatakasan pa kaya ng pamilya nila ang sumpa na hanggang ngayon ay nagpapasakit parin sa angkan nila o tuluyan na itong mapuputol sa kanilang dalawang magkapatid? Sino nga ba si Miguel at ano ang papel ni Carlo sa kapatid para matapos ang cursed sa Family nila?

“หยุดดิ้นเดี๋ยวนี้ไอรดา อย่ามาทำเป็นไร้เดียงสา คิดเหรอว่าผมโง่จนดูไม่ออกว่าคุณกำลังเสแสร้งแกล้งทำเป็นไม่ประสา เพราะยังไงผมก็ไม่เชื่อว่าผู้หญิงที่อยากได้สเปิร์มคนอื่นจนตัวสั่นอย่างคุณจะไม่สันทัดเรื่องพวกนี้ บางทีคุณอาจจะช่ำชองกว่าผมก็ได้ใครจะไปรู้ ทำไมไม่แสดงมันออกมาให้ผมดูล่ะ เผื่อว่าถ้าผมติดใจ อาจจะแบ่งสเปิร์มฝากไว้ในตัวคุณบ้างก็ได้” ใบหน้าแดงก่ำนัยน์ตาดุกร้าวของเขาบอกให้รู้ว่าตอนนี้เขากำลังไม่พอใจ ที่เธอพยายามดิ้นรนขัดขืน ทั้งที่ร่างกายของเธอกำลังตอบสนองต่อสัมผัสของเขา และมันยิ่งทำให้เขาขัดใจมากยิ่งขึ้นเมื่อคิดว่าเธอเคยพลีกายให้ชายอื่นครอบครองมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน

Deux inconnus dans un ascenseur en panne, entre deux étages d'un hôtel anonyme. Lui, les mains encore marquées par un récent accident. Elle, les lèvres teintées du rouge à lèvres qu'elle vient d'effacer nerveusement. Pas de noms. Pas d'histoires. Seulement l'espace exigu qui rétrécit à chaque expiration. L'électricité statique qui fait crépiter la laine. Un regard accroché à un poignet, une veine qui bat sous la peau fine. La chaleur devient palpable, suffocante. La première parole est un juron étouffé. Le premier contact n'est pas une main, mais un souffle contre une tempe. L'étreinte qui suit est une affaire de survie, une tentative désespérée de prouver qu'ils sont encore vivants face à l'étreinte de fer qui les emprisonne. C'est brutal, urgent, sans fioriture. Le cuir de sa ceinture laisse une marque sur sa hanche. L'agrafe de son collier lui griffe la nuque. Dans l'obscurité intermittente des lampes de secours, ils se dévorent. Chaque baiser est une question sans réponse, chaque morsure une ponctuation. Ils extirpent l'un de l'autre des gémissements qu'ils ne se connaissaient pas, des peurs qu'ils n'avouaient pas. Ils sont à la fois le remède et le poison, l'oxygène et la privation. Quand les lumières se rallument et que l'ascenseur repart avec un grondement sourd, ils se séparent comme on se scarifie. Aucune promesse. Juste l'odeur de l'autre sur la peau, indélébile. Elle sort à son étage, il descend au rez-de-chaussée. Leurs vies respectives les attendent, inchangées en apparence. Mais quelque chose a cédé. Quelque chose a brûlé. Et chacun, dans son silence, porte désormais la mémoire brûlante de cette chute libre partagée, de cet instant parfaitement égoïste et absolu où ils n'ont été que chair, pulsion et vérité crue.