Jordan Peterson Novels & Stories

Ipinagpatuloy ko lang ang paghiiiwa nitong carrots. "Ay manang mas daig pa naming nanalo ng lotto, omg… ang gagwapo nila manang.. yung tinutukoy ko na banda na taga Maynila na may half British ang mga nanay at Pinoy naman ang tatay…yung Elizcalde band. Kakarating lang nila manang at nasa labas para magset-up ng mga instrumento nila. Gosh hindi ako makahinga sa sobrang gwapo nila." tili na sabi ni Josephine. Yan ang pakilala niya kanina sa amin.

Wise si Mon, marunong mabasa na gusto niyang paaminin ito. Lumipas ang ilang sandali, hindi namalayan nina Amber at Mon na a las dose na pala ng tanghali. Kung hindi pa dumating ang isang lalaking kakilala ni Mon na may dalang pagkain—si Jordan—lalaking matangkad, malaki ang pangangatawan, maitim at malagom ang boses. Tantya niya ay nasa Mid fifties na ang lalaki— at ito rin kumidnap rin sa kanya kasama ni Mon! Gaya ng kanina ay napuno rin ng kaba ang puso ni Amber, pero kalaunan ay kumalma rin ng ipaliwanag ni Mon na mabait naman daw ito. Taliwas sa ugali ni Mon na madaldal, tahimik lang si Jordan, nakakatakot nga lang nang pagmasdan siya nitong mataman pero mukhang wala naman itong balak n

pabitin naman na ani Jordan kaya mas lalo akong nairita but at the same time ay na curious. "He is Dior Fennier Gonzales."

Naiiritang sagot ni Jordan, “Nauunawaan ko rin naman ang konseptong iyan, pero hindi ko lang inaasahan na wala silang limit. Masyado nitong sinusubok ang pasensya ko.” Nang sabihin ito ni Jordan, nagtanong siya, “Kathleen, mula sa karanasan ko rito, ramdam ko na ang boss sa likod nito ay isang tusong negosyante na puro pera ang iniisip. Hindi ba mahihirapan kang kumuha ng pabor sa ganitong klaseng tao?”

Isa itong pakiramdam na matagal na niyang pinananabikan, naipahayag lamang ngayon sa kauna-unahang pagkakataon na may labis na kaba. Si Troy Peterson, isang sikat na aktor at CEO ng isang malaking kumpanya, na nakapagsalita sa harap ng maraming kilalang tao, ay kinakabahan at tila nahihiya sa harap ng isang babae na si Sarah Joy Johnson. Ngumiti siya sa sarili, iniisip ang sandali.

Bakit niya pakialam ang mga opinyon ng mga ordinaryong tao? Gayunpaman, si Jordan ay palaging isang mababang-key na tao. Kung alam ng buong bansa ang itsura niya, malamang hindi na siya mabubuhay ng tahimik sa US. Ang US ay isang magandang lugar. Gusto pa niyang samahan ang kanyang mga asawa at mga anak. Kapag may libreng oras siya, gusto niyang mag-hiking at mag-ski.

Bagaman bata pa si Jordan, maraming taon na siyang nagsanay sa iba't ibang lugar sa buong mundo at marami na siyang pinagdaanan! Bagama't ang mga Howard ay isang mayamang pamilya sa DC, ang kasalukuyang katayuan ni Jordan ay hindi rin mahirap! Siya ang CEO ng J Corporation at pinuri bilang pinakamayamang tao sa bansa!

“Alam kong alam mo ang ibig kong sabihin.” Mahigit dalawang taon lang ang inilagi ni Marion sa South Korea ngunit noong mga panahon na iyon, ilang ulit itong binisita ni Peterson. Halos kada linggo ay nakikipag-video call siya sa anak, kahit dalawampung minuto lamang. Doon niya naramdaman ang kasiyahan na may anak siya, sarili niyang dugo at laman. Kahit kailan, hindi sinasabi ni Peterson ngunit nagawa na niyang basahin ang mga kwentong isinulat ni Marion noong nagtatrabaho pa itong manunulat. Nanghihinayang siya sa talent nito ngunit hindi rin maitatago ang galing nito pagdating sa negosyo.