Kapag Wala Ang Pusa Novels & Stories

Nang marating ang pinto na pakay ay kumatok na siya. "Pasok..." sigaw mula sa loob. Nang pumasok siya ay agad siyang napaubo. Paano, napuno ng usok ng sigarilyo ang loob ng silid. Napatingin siya sa paligid. Puti na ang paligid ng usok.Buti at walang smoke detector or else... Muli niyang sinuway ang sarili. Anong magagawa ng smoke detector kung hindi naman makakarating ang mga bumbero kapag may sunog?

Maliit na bagay lamang iyon, ngunit sa kanilang sitwasyon, bawat patak ay mahalaga. Ngunit hindi lahat ng pangangailangan ay kayang tugunan ng kagubatan. Wala silang gamot, walang anti-inflammatory, walang pampababa ng lagnat... walang anumang makatutulong upang mapabilis ang paggaling ni Christian.

Ibig sabihin wala na silang pag asa na mabuhay siya? Tumataas ang tibok ng puso ko sa posibilidad na iyon. Kailangan niyang mabuhay. Kailangan lang niya. Kung hindi, paano tayo mabubuhay kung wala siya? “Kailangan mong maging handa. Gagawin namin ang lahat sa aming makakaya para matiyak na mabubuhay siya, ngunit dapat mong malaman na maaaring hindi siya. Kung mayroon siya, maaaring magkaroon siya ng matinding kapansanan tulad ng cerebral palsy, kahirapan sa pag aaral o mga problema sa pandinig at paningin”

Pagdating ko sa ding room, nothing empty! Son of a bitch! Where is everyone! Maging ang katulong hindi ko sila nakita. Why? Kinapa ko ang aking cellphone, I'm going to call them , bakit nga ba hindi ko maisip na tawagan sila! Damn! Damn! Napasuntok ako sa dining table ng wala ang aking cellphone sa aking bulsa. Kinapa ko sa bulsa ng aking coat, wala din ang aking cellphone . Oh, my God. Tumakbo ako palabas ng dining room at pinuntahan ko ang silid nina Daddy. It was lock!

Kada gumigising ako wala akong maramdamang yakap galing sa sino man. Kung nagugutom ako, wala akong mahingan ng pagkain para paglutuan ako. Kung walang Steven na magbibigay ng pagkain galing sa labas, daig ko pa ang daga para pagtiyagaan ang napapanis na cup noodles na tira tira ko. Kung walang Yenro na kinukulit ako, baka nakalimutan ko na lahat ng mga pakiramdam na iyon. Ngayon nga, tatalikuran ko ang mga taong hindi ako kailanman tinalikuran.

Tinignan ko ang paa, wala namang sugat o gasgas dahil nakasuot ako ng sapatos, muli ko 'yong sinuot. Pag angat ko ng tingin, wala na paningin ko ang lalaki. Fucky shit! Nauna na ba siya?! Hindi niya ba napansin na huminto ako? Tumakbo ako padiretso. Luminga ako sa paligid. Wala na siya, saan naman pumunta yon? Fucky! Paano na ako nito? Pinunasan ko ang pawis sa noo. Bakit biglang uminiti? Ambilis naman mawala ng lamig.

Tuwang tuwa naman siya dahil kompleto lahat ng kagamitan, punom puno pa ang ref nang kanyang pagbuksan. Dahil hapon na naghanda na siya ng lulutuin, nagugutom na rin siya dahil nakatulog siya kaninang magtanghali kaya hindi siya nakakain ng tanghalian. Pinakaramdaman din niya ang buong bahay, ni kaloskus ng kasama ay wala ngunit pinagkibit balikat niya lang iyon. Ano ba sa kanya kung nandiyan o wala ang sungit na lalaking yun? wala naman itong gagawin kundi magalit sa kanya nang walang kadahilanan. Nakumpirma niya kinabukasan na wala pala siyang kasama, wala kasi ang kotse ng lalaki kaya siguradong wala ito sa kuarto niya. " E di wow" nangingiti niyang saad sa sarili, dahil malaya siya sa k

Hindi iyon nag aalangan magpahiram kahit pa wala ng matira para sa sarili n'ya. Napahinto ako sa aking paglalakad at sumilong muna sa isang mayabong na puno ng mangga. Napaka-init kasi ng panahon, pakiramdam ko ay mabibiyak na ang aking ulo sa sakit. Ang hirap maging mahirap. Kapag wala kang pera ay hindi ka kilala nang mga tao. Kahit kamag-anak mo pa ay itatakwil ka.

kausap ko sa sarili ko. Nang makarating na ako sa condo ko ay hindi ako dalawin ng antok. Hindi ko alam pero kahit na ang pakiramdam ko ay pagod ako pero hindi ako makatulog. Bumangon ako para kumuha ng alak pero wala na pala akong alak sa fridge. Kaya nagpasya ako na lumabas na lang para bumili. Maganda rin ito na maglakad-lakad ako.

Yung bisig mong laging handang sumalo kapag nawawala ako sa sarili. Pumihit ako, dahan-dahang naupo sa gilid ng kama. Miss ko na ‘yung haplos niya. Hindi lang sa balat, kundi ‘yung haplos na may kasamang pangakong: “Andito lang ako.” Pero wala na siya. At ang tanging naiwan, ay ang malamig na hangin ng umaga… at ang tanong: “Hanggang kailan ko mararamdaman ang init ng isang taong wala na?”