Kinain Ng Sistema の小説・ストーリー

In fact, pinaandar niya ang buong sistema na parang makina, organized, efficient, predictable. At iyon din ang dahilan kung bakit bihira siyang makipaghalubilo sa iba. Ayaw niya ng komplikasyon. Ayaw niya ng tao. “People are unpredictable,” madalas niyang isipin. “Machines are easier.” Kaya kahit ang asawa niya, si Reina, ay halos papel lang sa buhay niya. Isang pangalan sa kontrata. Isang responsibilidad na kailangang panindigan, pero hindi kailangang damdamin.

Sino ka ba talaga, Draven Imperiale? Bakit ginugulo mo ang buong sistema ko? Bakit parang kaya mong sirain at buuin ulit ang nararamdaman ko sa iisang iglap?

Sa tuwing may bagong kasapi, ipinapaalala ko ang parehong aral na laging nasa isip ko. “Ang pagsali sa samahang ito ay parang pagkabit ng isang bahagi sa malaking sistema,” paliwanag ko sa kanila habang nakatayo sa tapat ng lumang mapa sa Bahay ng Pagkikita. “Hindi ka lamang makikinabang; kailangan mo ring mag‑ambag. Tulad ng mga tubo sa isang maayos na aircon—kapag malinis ang iyong bahagi, dumadaloy nang maayos ang hangin para sa lahat. Kapag barado o sira, ang buong sistema ay apektado. Ang lakas natin ay nasa pagiging magkakaugnay, hindi sa pagiging magkahiwalay.”

Kung kailan lang kami magfo-follow up ay saka lang yata sila kikilos. "Alam mo kung gaano kapangit ang sistema ng gobyerno rito sa bansa natin. Kung hindi tayo mismo ang gagawa ng paraan para malaman kung sino ang driver na iyon ay baka mamuti na ang mga buhok natin ay hindi pa rin natin nakikilala kung sino siya." Napabuga ako ng hangin. Hindi ko na alam kung ano ang uunahin ko.

Parang may humihinga sa loob ng sistema namin. On. Off. Static. On ulit. Hindi random. Hindi aksidente. Calculated. Ang ganitong klase ng katahimikan… kilala ko na. Ito ‘yong katahimikan bago sumabog ang isang lungsod. Bago magbagsakan ang mga pangalan. Bago may mamatay. “Confirmed, sir.”

Umupo siya sa tabi nito. Alam niyang hindi mawawala ang mga hamon. Hindi mawawala ang risk. Ngunit iba na ang takbo ng isip niya. Hindi na siya nagmamadali. Hindi na siya naghahabol. Mas malinaw na ngayon sa kanya: ang tunay na lakas ng isang sistema—o ng isang tao—ay hindi nasusukat sa kung gaano ito kabilis lumago.

Hindi natulog si Yuhei. Kahit bumalik sila nang ligtas, kahit successful ang operation sa sarili nitong paraan, hindi pa rin siya mapakali. Nakatayo siya sa harap ng main screen habang tuloy-tuloy ang pagpasok ng bagong data mula sa disruption na ginawa nila ilang oras lang ang nakalipas. Sa bawat movement pattern na lumalabas, mas lalo niyang nakikita ang hugis ng system—hindi bilang simpleng organisasyon, kundi bilang isang buhay na istruktura na marunong mag-adjust, magtago, at gumanti.

KIARA Napalunok na lang ako at napainom ng alak. I think I shouldn’t say that, mukhang naging awkward dahil sa sinabi ko. Tama nga dapat hindi na nagsasalita ng kung ano-ano lalo na kung meron ng alak ang sistema mo. Dahil doon ay napaiwas kami ng tingin sa isa’t isa. Para bang kinakapa naming dalawa ang naging sitwasyon. Sino ba naman kasi ang nasa tamang katinuan na sasabihin ang bagay na iyon.

Hindi siya natutulog. Nakakonekta siya. Ang system ay gumagalaw sa loob ng isip niya—mga signal, data streams, at mga network nodes na parang buhay na mapa ng mundo. Nararamdaman niya ang bawat camera. Bawat uplink. Bawat pagtatangkang kumonekta sa kanya. Handa na sila. Sigurado ka. Mahina ang tanong ni Alexander.

Gayunpaman, hindi niya makuhang isipin man lang na ibigay ang sarili sa kung sino-sino. Wala na siyang ibang pinagkatiwalaan nang ganito maliban kay Francis Federico. Kahit pa lam niyang gawa lamang ito ng System. Sa realidad ay walang nawala kay Mary Joy. Ngunit dito, alam na niya ang pakiramdam ng mawalan ng pagkababae. Lahat ng takot niya ay totoo, kahit pa ang debosyon ni Francis kay Nastya ay resulta lamang ng kalkulasyon ng System sa kaniyang bawat galaw o plano. Kung may taong mahusay magpaibig, mahuhulog ka rito nang nakapikit at nakangiti. Nasa galing ng pagpaplano ang tamis ng resulta.