Kinain Ng Sistema の小説・ストーリー

Hindi natulog si Yuhei. Kahit bumalik sila nang ligtas, kahit successful ang operation sa sarili nitong paraan, hindi pa rin siya mapakali. Nakatayo siya sa harap ng main screen habang tuloy-tuloy ang pagpasok ng bagong data mula sa disruption na ginawa nila ilang oras lang ang nakalipas. Sa bawat movement pattern na lumalabas, mas lalo niyang nakikita ang hugis ng system—hindi bilang simpleng organisasyon, kundi bilang isang buhay na istruktura na marunong mag-adjust, magtago, at gumanti.

Hindi siya natutulog. Nakakonekta siya. Ang system ay gumagalaw sa loob ng isip niya—mga signal, data streams, at mga network nodes na parang buhay na mapa ng mundo. Nararamdaman niya ang bawat camera. Bawat uplink. Bawat pagtatangkang kumonekta sa kanya. Handa na sila. Sigurado ka. Mahina ang tanong ni Alexander.

Gayunpaman, hindi niya makuhang isipin man lang na ibigay ang sarili sa kung sino-sino. Wala na siyang ibang pinagkatiwalaan nang ganito maliban kay Francis Federico. Kahit pa lam niyang gawa lamang ito ng System. Sa realidad ay walang nawala kay Mary Joy. Ngunit dito, alam na niya ang pakiramdam ng mawalan ng pagkababae. Lahat ng takot niya ay totoo, kahit pa ang debosyon ni Francis kay Nastya ay resulta lamang ng kalkulasyon ng System sa kaniyang bawat galaw o plano. Kung may taong mahusay magpaibig, mahuhulog ka rito nang nakapikit at nakangiti. Nasa galing ng pagpaplano ang tamis ng resulta.

“At sigurado akong wala talagang kinalaman yang… condition mo. So, sino ba ang tatay niyan?” Bago pa makasagot si Sutton, lumapit ang isa pang developer, si Kevin, kung tama ang alaala niya, sabay rolyo ng upuan papalapit. “Ano bang ginagawa mo? I hope that’s simple. Because we’re in the middle of a major system overhaul.” Napakagat-saglit si Sutton. Ang yabang at bastos ng mga lalaking ito!