Kinain Ng Sistema Novels & Stories

“Then what?” Bahagya siyang lumapit pa, halos magdikit na ang mga noo namin. “Tension,” sagot niya, diretso sa mata ko. “The kind you don’t want to admit.” Parang may sumabog sa dibdib ko sa sinabi niya. “S…st..stop assuming things,” agad kong sagot, sabay tulak sa dibdib niya. “Hindi lahat umiikot sa’yo.”

Hindi ko nga alam kung naintidihan ba nito ang sinasabi ko. "Anong escalator system?" Nagtatakang tanong pa nito sa akin. Sa lahat ng sinabi ko, yung escalator system pa talaga pinuna di ba? Syet. Paano ko ba ipapaliwanag ang escalator system? Ganun kasi sa school ko dati.

Sa tuwing may bagong kasapi, ipinapaalala ko ang parehong aral na laging nasa isip ko. “Ang pagsali sa samahang ito ay parang pagkabit ng isang bahagi sa malaking sistema,” paliwanag ko sa kanila habang nakatayo sa tapat ng lumang mapa sa Bahay ng Pagkikita. “Hindi ka lamang makikinabang; kailangan mo ring mag‑ambag. Tulad ng mga tubo sa isang maayos na aircon—kapag malinis ang iyong bahagi, dumadaloy nang maayos ang hangin para sa lahat. Kapag barado o sira, ang buong sistema ay apektado. Ang lakas natin ay nasa pagiging magkakaugnay, hindi sa pagiging magkahiwalay.”

Kung kailan lang kami magfo-follow up ay saka lang yata sila kikilos. "Alam mo kung gaano kapangit ang sistema ng gobyerno rito sa bansa natin. Kung hindi tayo mismo ang gagawa ng paraan para malaman kung sino ang driver na iyon ay baka mamuti na ang mga buhok natin ay hindi pa rin natin nakikilala kung sino siya." Napabuga ako ng hangin. Hindi ko na alam kung ano ang uunahin ko.

Ngunit sa malayo— Sa isang lugar na hindi kabilang sa lungsod— May ibang nangyayari. Isang isolated system. Hindi konektado sa open network. Hindi bahagi ng balanse. At sa loob nito— May isang user. Tahimik. Nanonood. Nag-aaral. Sa screen nito, makikita ang patterns ng lungsod—kung paano ito gumagalaw, kung paano ito nag-a-adjust, at kung paano ito nagtatanggol sa sarili. “Decentralized…” bulong nito.

At sa sobrang takot nito na iwan niya, pinili nitong itago ang katotohanan. Hindi alam ni Kasumi kung paano i-pro-process ang lahat. Pagkabigo, matinding sakit, poot at panghihinayang. Sabay-sabay itong umatake sa sistema niya kaya napaurong siya ng ilang hakbang.

--- Huminga ako. --- "But they also create forgiveness." --- --- Tahimik. --- "They create mistakes." --- "But they also create change." --- --- Tumingin ako sa system. --- "And that's something a perfect machine will never understand." --- --- Biglang nag-flicker ang Eden. --- Parang nag-iisip. --- --- "ARGUMENT ANALYSIS." --- "PROCESSING." --- --- At sa unang pagkakataon... --- Nakita ko ang isang system na hindi agad may sagot.

NA PARA BANG ISA LANG AKONG LARUAN?! O bagay? Na ganoon kadali na maaangkin niya? Bago pa man mamuo ang inis sa aking sistema ay mabilis na iyong binalot ng kaba dahil sa kaniyang nasaksihan na hindi naman dapat.

Parang may humihinga sa loob ng sistema namin. On. Off. Static. On ulit. Hindi random. Hindi aksidente. Calculated. Ang ganitong klase ng katahimikan… kilala ko na. Ito ‘yong katahimikan bago sumabog ang isang lungsod. Bago magbagsakan ang mga pangalan. Bago may mamatay. “Confirmed, sir.”

Umupo siya sa tabi nito. Alam niyang hindi mawawala ang mga hamon. Hindi mawawala ang risk. Ngunit iba na ang takbo ng isip niya. Hindi na siya nagmamadali. Hindi na siya naghahabol. Mas malinaw na ngayon sa kanya: ang tunay na lakas ng isang sistema—o ng isang tao—ay hindi nasusukat sa kung gaano ito kabilis lumago.