Kontrabida Lyrics Novels & Stories

mabigat na wika ko. “Wala akong sinabing alam ko lahat Heaven, ang sabi ko lahat ng nalalaman ko. Ikaw ang hindi nakakaintindi pero dahil napirmahan mo na ang kontrata wala ka ng magagawa kundi ipagpatuloy ito." Saad ni Luzminda. “Hindi ko makakalimutan ang araw na ito na nilinlang mo ako Luzminda.” saad ko naoangisi naman siya.

sabi niya, isang tono ng pagbibitiw at kalungkutan ang bumalot sa kanyang mga salita. Ang pagdududa sa sarili niya ay nagpasakit sa akin. Lumapit ako, inabot ang kanyang braso nang marahan. “Sandro, tingnan mo ako,” pakiusap ko, na nagbubuhos ng bawat onsa ng damdamin sa aking boses. “Palagi mong pinagdududahan ang iyong sarili, kumbinsido ka na hindi ka karapat-dapat sa kaligayahan. Ngunit hindi iyan totoo. Hindi ikaw ang kontrabida na pinaniniwalaan mo. Kailan mo ba tatanggapin na may kabutihan sa iyo?”

Ilang beses itong nagbuga ng hangin para papayapain ang abnormal na hininga gayundin ang tibok ng puso nito. "Maglaan ka lagi ng panahon kay Amira para mas higit mo siyang makilala. And I'll make sure na walang kontrabida na papagitna sainyong dalawa. Not even Macoy or Duke. She's all yours. Basta galingan mo lang. Of course, in a way that she won't regret if she chooses you." "Speaking of kontrabida, hindi ba't si Jacquin iyon?"

Kunot noo siya hanggang sa umere ang kanta sa mga speakers. Kanta iyon ng isang banda. Lumabas ito habang nakatingin sa kanya, nakangiti pero hindi niya nginitian. Para naman siyang tanga na pinakinggan ang kanta, na kahit ayaw niya ay parang mga tengang daga siya. Kusang pumapasok sa mga iyon ang lyrics ng kantang, Mahal pa rin Kita. Pasimple iyon na lumapit sa mesa kung saan may mga naghihintay ditong mga businessman. Bumalik naman siya sa counter at nag-umpisang manilbihan ulit bilang kahera.

“Palad ay basang-basa Ang dagitab ay damang-dama Sa 'king kalamnang punong-puno Ng pananabik at ng kaba Lalim sa 'king bawat paghinga Nakatitig lamang sa iyo Naglakad ka ng dahan-dahan Sa pasilyo tungo sa altar ng simbahan” Agad na napangiti si Taphney nang marinig niya ang lyrics ng kantang iyon sa isang music application na ni d******d niya. Nanatiling nakapikit ang mga mata ng dalaga habang dinadama niya ang lyrics ng kantang pinapakinggan. “Hahagkan na't 'di ka bibitawan Wala na 'kong mahihiling pa Ikaw at ikaw Ikaw at ikaw

Ang hindi nila alam ng kaibigan niya ay si Lou rin ang tumawag sa ama nito upang sana ay mapagbati niya ang dalawa. Napatingin si Trevor kay Conrad, bahagyang naninigas ang mga daliri niyang nakapatong sa balikat ng dalaga. Ang kaninang natural na pag-akbay ay tila biglang naging mabigat, parang may ibang kahulugan sa paningin ng ama ni Sam. “Ah… Tito Conrad,” mahinang bati ni Trevor, pilit ang ngiti. “Hindi po gan’on—”

I'm so damn childish kontrabida di ba? Ako ang bida dito pero bakit parang magiging kontrabida pa ako sa pagbabalikan ng dalawang taong nagmamahalan! My heart hurt again!

Wala man lang masabi ang pride niya. Ngumisi siya, "Magbago ang isip mo?" "Hindi pa rin. Kailangan mo akong kumbinsihin nang mas mahusay kaysa doon." Sinabi niya. Kinagat niya ang kanyang mga ngipin at napangisi. Sa totoo lang, parang hindi na siya ang kontrabida duke sa paraan ng kanyang pag-arte. Well, hindi rin siya. Itinuturing ba siyang kontrabida?

“Rafael harapin mo ako hindi ba kayo magbabayad? sige mag impake na kayo at umalis na kayo dito." Lumuhod si Don Rafael para magpakiusap pero tinutokan sya ng baril ng isang tauhan ni Don Arthuro. “Sandali," biglang sabi ni Sabrina. “O ano magandang binibini?" maangas tanong ni Don Arthuro. “Papayag na ako." “Magaling sige permahan mo na ang kontrata na 'yan ibigay mo Samuel." Pumerma si Sabrina pati ang kanyan ama na si Don Rafael.

Sabay hawak ko sa bagsak nitong balikat na para bang wala na itong pag-asa. "Gusto kong magsimulang muli Joyce...magsimula tayo sa magandang samahan iyong magkapatid talaga kahit hindi tayo magkadugo. Pagod na rin akong maging kontrabida," aniya na nakuhang pang magbiro sa kabila ng sakit ng kaniyang napagdaanan.