Lady With The Lamp の小説・ストーリー

‎At kung may bumalik man— ‎handa na siya. ‎Hindi bilang lalaking dati niyang kinatatakutan maging— ‎kundi bilang taong pinili niyang maging. ‎Isang gabi— ‎sarado na ang café. ‎Tahimik. ‎Malinis. ‎Nakaupo si Amaryllis sa may bintana. ‎Pinagmamasdan ang ilaw sa labas. ‎Lumapit si Leandro. ‎May dalang dalawang tasa ng kape.

Pagkatapos patuyuin ang buhok ay binuhay na ni Jann ang lampshade sa tabi ng kama at pinatay ang main lamp para mabawasan ang liwanag at hindi maistorbo ang tulog ng dalaga. Marahan siyang humiga sa tabi nito para hindi ito magising. Nang maayos na ang paghiga niya sa tabi nito ay humarap siya dito para mas lalong matitigan niya ito ng maayos. This lady right next to him is so beautiful. Kahit ata saang parte ng mukha nito tingnan ay napakaganda nito. Tulog man o gising ay napaka amo ng mukha nito basta 'wag lang itong magsasalita.

Inilibot niya ang kanyang paningin at dumapo ito sa taong nakaupo sa isang study chair at nakatungo sa mesa na parang may ginagawa. Base on her messy bun tied hair, it’s a woman. Mukhang masyado itong abala sa ginagawa. Ang tanging nagbibigay lang ng ilaw sa buong silid ay ang lampshade na nakatapat sa mesa nito. All the lights were off. Wala sa sariling napatingin si Leon sa nightstand para tignan ang oras ngunit walang digital clock ang nandoon.

Mukhang regular nga talaga itong nililinisan kaya hindi masyadong maalikabok. Maganda rin ang mga muwebles. Halatang mukhang mamahalin. I wonder kung mayroon bang nagtangkang pasukin ito para nakawin ang mga mamahaling kagamitan. But looking at how the things are arranged orderly, I think none. Siguro'y masyadong takot ang mga tao ritong gumawa ng karahasan, o talagang sadya silang mabubuti. Nang makakita ng lamparilya ay agad kong kinuha ang lighter sa bulsa para sindihan ito. Inilapag ko iyon sa mesa at bumuntong-hininga.

Gawa sa liwanag ng lampara, ay nakikita niyang lima katao ang naroon. Napako ang mata ni Amary sa taong nasa gitna nang mapagtanto na pamilyar ang pigura lalo pa ng tumayo ito naglakad patungo sa kaniyang harapan. It's Zarchx! Walang damit pang-itaas si Zarchx, ang braso nitong nasugatan ay may nakatapal na dinikdik na dahon ng halaman at itinali gamit ang tela.

hiyaw ko na ikinapisik nito. Antok na antok ito nang magtama ang tingin namin pero napangiti ang babae, "Lake," namumungay ang mga mata niya pero nang mapalingon ito sa pintong nakabukas na, para itong nakakita ng multo. "Sir Lambert? Sandali lang po." Akmang babangon ito pero napabalik ito sa pagkakadapa dahil wala itong kasuot-suot.

“Pero kailangan kong panalunin ang sarili kong laban. Kahit ikaw ang kabayaran.” Madilim na ang paligid. Tanging ang malambot na ilaw mula sa lampshade ang nagbibigay ng liwanag sa kwartong iyon. Nakalatag ang satin na kumot, at sa gitna ng kama, magkasamang nakahiga sina Senyora Abedida at Marco—magkadikit, magkadugtong, ngunit magkaibang damdamin ang bumabalot sa kanila.

Kahit na natatakot ay hindi ko napigilang mapansin iyon. Napaawang ang aking mga labi nang makita ko ang isang lalaki na nakahiga sa malapad at bilog na batong umuusok sa lamig. Napapaligiran ng mga may sinding pulang kandila ang bato. Hindi gumagalaw ang apoy kaya ibig sabihin ay walang nakakapasok na hangin sa loob ng kuweba ngunit nakapagtatakang nakakahinga ako.