Lady With The Lamp Mga Nobela at Kwento

Agad akong kinuha ang mahiwagang lampara sa loob ng lalagyanan na bigay ng Senyora Valleri. Inangat ko ang mahiwagang lampara at itinapat sa sinag na nagmumula sa buwan. Dahilan upang magkaroon iyon ng liwanag na maihahalintulad sa mga ordinaryong lampara na ang gamit ay apoy. Ngunit imbis na kahel at dilaw na karaniwang kulay ng liwanag, kumakalat ang kulay ng buwan sa paligid ko. Wala naman itong pinagkaiba sa karaniwang itsura ng lampara.

"Nasa mukha naman ni Ginoong Andracio ang pagiging matapat at mapagkakatiwalaang tao kaya alam kong totoo ang mga sinasabi mong ito sa akin. Balang araw, siya rin ang magiging kanang kamay ko sa La Guevarra," Tatlong lampara nalang ang natitira doon, nangangahulugan ito na may mga nauna nang tao ang naroon sa yungib na tinawag nilang Lampara. Kinuha niya ang isa sa tatlong lampara at sinindihan ito. Matapos umilaw ang hawak niyang lampara, tumuloy na rin si Andracio patungo sa bodega ng bahay kung saan naroon ang tanging lagusan pababa sa lihim na yungib, sa ilalim ng bahay, na siyang lugar sa pagtitipon. Nang makita ang lagusan ay pumasok dito ang Bastong Loro , pumanaog ng hagdan, at nang

Under the dim street lamp, the woman's hair was messy, and the whole person had an indescribable image, like a nightmare blending into the darkness. Ilang minuto pa itong nanatili roon. Pasilip-silip. Hindi nagtagal ay umalis at pumara ng taxi.

Hindi niya ako sinagot kanina noong tinanong ko siya. The lady in front of me stopped from walking. Dahan-dahan itong humarap sa akin, medyo kinabahan pa ako dahil pakiramdam ko ay nabastos ko siya sa ginawa kong pagtatanong. Pero nang makita ang reaksyon niya ay tila nakahinga ako nang maluwag. "Right, I haven't introduce myself yet. I'm sorry," she said and smiled at me softly. "I'm Luce, the goddess of light. And to answer your question, I am living inside you since the day that you came out in your mother's womb."

Sa kwarto sa ikalawang palapag, mag-isa si Klarise. Tahimik siyang nag-aayos ng mga pinamiling gamit. Ang liwanag ng lampshade ay malumanay na tumatama sa kanyang mukha—isang mukha ng ina, ng asawa, ng babaeng pilit na bumabangon sa bawat araw na puno ng alaala ngunit walang kasiguruhan kung kailan muling makikilala.

Lumabas ang isang matandang babae na may hawak na lampara. "Lola Inggay! Si Saling po ito!" tawag ni Saling. "O, bakit kayo napasuot dito ng ganitong oras?" tanong ni Lola Inggay. Tumingin siya sa akin, lalo na sa tiyan ko. "Sino itong kasama mo?" "Si Ate Clara po. Itatago po muna namin dito. May mga masasamang loob na naghahanap sa kanya sa ibaba," mabilis na paliwanag ni Saling.

Light and Shadow 9: Lumina Academy “Welcome to Lumina Academy, Hope Lara Sapphire…” they announced, their voices filled with pride and anticipation. Their words echoed in my mind, a proclamation of a new chapter, a new beginning. A wave of awe washed over me as I gazed upon the breathtaking castle. I had never imagined a place of such beauty and wonder. It was as if I had stepped into a dream, a world beyond imagination. Standing before me was a grand and imposing castle, bathed in a magical glow under the starry night sky. With soaring spires, intricate stonework, and numerous towers reaching towards the heavens. The central structure exudes an air of grandeur and power.

Lalo pa nagpadagdag ang mga ito sa pagiging intimate ng ambiance na bumabalot ngayon dito. Sa lapag ay nagmistulang gabay ang liwanag na dulot ng mga nakahilerang maliliit na lampara. Mayroon pa ring mga rose petals na maayos na nagkalat dito. Sinundan ko ang daang tinutumbok ng mga ito. Nalaglag ang panga ko. Matagal akong napatitig sa kaniya— ang guwapo niya naman! Teka, ano’ng ginagawa niya rito? Ito ba ‘yong sinasabi niyang mahalagang aasikasuhin niya?

Nagtakipsilim na kaya sinindihan ko ang mga kandila gamit ang lampara na nakita ko nang pumasok ako sa mansyon. Habang hawak ang lampara ay nagsimula kong libutin ang loob ng mansyon. Nang makarating ako sa sala ay bigla akong narinig ng kakaibang tunog. "Ano 'yon?" Nahulog sa mesa ang isang plorera na may mga lamang makukulay na bato at holen. "Akala ko ba walang tao dito?" Napa-antanda na lang ako ng krus sa takot.

Habang sinasabi niya ito, napahagulgol ang matanda kaya tuluyan nang umalis kasama ang katulong. Samantala, si Ella ay nakatayo sa labas, elegante at maayos kahit sa mahinang hangin ng unang gabi ng taglagas. May isang dilaw na maletang nasa paanan niya. Ang ilaw mula sa bakal na pintuang may ukit na nagsusumigaw ng pangalan ng isang pamilya ay nagbigay liwanag sa kanya. Ang mahabang anino niya’y tila sumasayaw pa sa lupa.