Letters To Friends の小説・ストーリー

Ipinapakita ng mga ito ang friendship ring, kagaya ng nahagip sa camera ng nagtulak kay Alex sa building. May nalaglag ding ilang love letters mula sa kapatid para kay Jasmine. Kilala niya ang sulat kamay ng kapatid. Binasa niya ang mga sulat na nagpapahayag ng pag-ibig at pangungulit lalo ng binasted ito. Kinilabutan siya. Bumilis ang tibok ng kanyang puso.

“Salamat.” Sa open grounds, ilang oras bago mag-dismissal, may mga estudyanteng nag-set up ng isang bulletin board. Malapit ito sa covered walk kung saan madalas dumaan ang lahat ng guro at staff. Sa itaas ng board, may nakalagay: “Letters We Never Got to Say: Messages for the People Who Stayed.” At sa ibaba noon, may mga sulat mula sa iba’t ibang batch:

“Ate, ayos ka lang po?” “Oo.” Bahagya akong humikab. “Matutulog muna ako, Yael. May meeting kami mamayang five ng hapon. Pwede mo ba akong gisingin nang alas tres?” “Okay po.” Niyakap nito ang aking braso. “Nga pala, Ate, ang ganda mo sa outfit mo.” “Talaga?” “Opo.” Kimi itong ngumiti sa ‘kin. “May mga love letters na naman kong natanggap kanina. Gusto niyo po bang basahin?”

Mas naengganiyo silang mag-apply ng trabaho. Pagkatapos kong magbasa sa mga positibo at negatibong komento tungkol sa statement ni Mommy, tiningnan ko ang mga messages ng aking mga kaibigan. Hindi ko mabilang kong ilang tao ang nagpadala ng mensahe sa akin. May nagko-congratulate at meron namang nagtatanong kung ano ang nagustohan ko kay Alexander kaya ko siya sinagot. Hindi ko na lang binuksan ang mga mensahe ng mga kakilala ko. Hinanap ng aking mga mata ang pangalan ng aking mga matatalik na kaibigan.

RMS & ALC "I don't think so… " patuloy niya. Hindi ko na pinansin pa ang mga sinabi niya dahil kinuha ko ang black pen para siya naman ang sulatan ko sa kamay, same kung saan niya ako sinulatan at same din ang letra na nilagay ko, binaliktad ko lang. "Ayan…friend-enemy forever… " masayang sabi ko at pinakita sa ere ang kamay namin na may nakasulat.

Natawa kasi ito gayon din ang iilan pang kasama ni Hector. Hindi na lamang ako umimik. Dapat pala hindi muna ako bumili ng milktea. Nawalan na tuloy iyon ng yelo. Dahil walang magawa. Iniopen ko na lamang muna ang bagong gawa kong messenger. Sina Kristal, Aika, Kai, at Julius lamang naman ang nakakachat ko roon. Kung may mga friend man ako sa f* ay iilang malalapit na kakilala lamang noong highschool at college.

We have a task that we should receive a reply letter from our fathers after giving them our letter. Ginandahan ko iyong letter ko kay Papa. At sinulat ko doon na sana he can spend more time with me than his businesses. I told him how much I love him and how much I miss him always and sana he will make a reply letter for me. I gave it to him after class at hinintay ko talaga siyang makauwi noon kahit gabi na.

Ito ang naisip kong plano para hindi makapunta ng presinto ngayon, para hindi pilitin ni Dad, at para maka-bonding din ang friends ko na ilang araw ko nang hindi masyadong nakakasama. Tiyak na kung nasa kuwarto ako ngayon ay kakaladkarin lang ako ni Dad. At ayokong mangyari ’yon. Nag-iwan na lang ako ng sulat sa kama para ipaalam na magre-relax lang ako together with friends dahil napagod ako nang husto sa activity namin kahapon, at dapat akong intindihin ni Guevarra.

Tinitigan ko ang huling mensahe niya kagabi na puno ng mga pa-fall na salita. Nanginginig ang aking mga daliri, pero bawat letra ay itinanim ko ng may kasamang matinding galit. Nag-type ako ng isang solong pangungusap ang mensahe na alam kong magiging huling tuldok sa kung ano mang mayroon kami. “Don't ever contact me again.”