روايات وقصص ضمن Letters To Friends

Para kay Leon. Huminga siya nang malalim nang makaramdam na naman siya nang sobrang saya. Hanggang ngayon, kinikilig pa rin siya sa short message na isinulat ni Leon. Para bang nasa sinaunang panahon sila na dinadaan sa love letter ang lahat. Napakagat siya ng labi para pigilin ang pagtili niya.

"Guys!" "Long time!" Maluwag ang ngiti sa labi ni Leonardo nang salubungin ang mga kaibigan. Isa-isa niyang niyakap ang mga kaibigan na sina Brent, Dylan, at Yvo. Kasama rin nito ang iba nilang kaibigang babae. Hindi na niya matandaan ang mga pangalan, pero sa mukha ay pamilyar naman. "Grabe! Mas lalo ka yatang nagmukhang amerikano!" biro ni Brent nang akbayan siya.

Ang lalaking dahilan kung bakit ako naririto at ang lalaking makakapagpalabas rin sa akin dito. Hindi ko alam ang mga bagay na pinag-uusapan nila sa mga sulat nila, but one thing’s for sure, I will rewrite Hermina’s letters for Crisanto.

"I think someone took it." "No one would dare touch my mail." "Are you sure about that?" Kumunot ang noo niya sa sinabi ng kaibigan. "You're the one who told me someone's working against you. Keep your friends close. Keep your enemies closer. Remember? Paano kung ang traydor na sinasabi mo ay 'yong parehong tao na kumukuha ng sulat na para sa iyo? TJ said your father chose the empire and left the society. You can't have both. Whoever is taking your mail do not want you to leave. I could be wrong." Nagkibit balikat ito at uminom ng tubig.

Habang inaantay maluto ang kanin ay ni-message ko si Jacob. "To: Jacob, Gawan mo ako ng excuse letter at pati na rin si Aiden. Hindi siya makapapasok dahil may sakit siya, at ako naman ay hindi makapapasok dahil aalagaan ko siya. Ikaw na ang bahala gumawa ng excuse, 'yung makatotohanan dapat at siguradong maniniwala ang mga prof natin. Salamat! I'll treat you next time."

Nang palakihin ko iyon at binasa isa-isa ay saka ko napagtanto sulat iyon ng mga taong nagmamahal sa akin noong inakala nilang wala na ako. Nagmadali akong tumakbo patungo sa aking kuwarto dala ang laptop. Habang binabasa ko ang mga sulat nila ay hindi ko mapigilang mapaiyak. Lalo na noong mabasa ko ang sulat nina Mama at Papa. But then there is one letter that caught my attention. And it was Jacob’s. The letter was simple. He said, ‘I don’t believe that you’re dead. I refuse to believe that you left me without saying goodbye. I’ll find you Gabby. I’ll never stop until I see you again.’

Kaya tahimik kong inabot ang letter na galing raw kay Aera. "Nakapag-usap kayo ni Aera?" tanong ko sakanya. "Oo, ako na nakipag-usap kasi ayoko din naman magsembreak na puro iwas nalang ako sa inyo. Lalo na ngayon na alam kong kailangan mo ng bestfriend." nakangiting saad niya sakin. "Aba! Welcome back, namiss ka namin." natatawang saad ko sakanya at tsaka binasa ang letter na galing kay Aera.

Kaya simula noon, gumagawa na lang ako ng letters at itinatago rito sa treasure box ko. Dahan-dahan kong binuksan ang isa. Dear Weston, I don’t need you to love me back right away. I’m already happy just being with you, even for a little while. I promise… I’ll wait for you as long as I can. – Emery

"Hi there, kung gusto mo ng kaibigan, accept mo friend request ko. Usap tayo." Ganoon lang kasimple ang iniwan kong message. Naniniwala kasi ako na kung interesado ang tao kokontakin at kokontakin ka pero kung hindi interesado kahit pa gumawa ka ng isang libro o kaya ay uulanin mo siya ng lahat ng contacts mo, hinding-hindi ka papansinin. Bago ako mag log out para matulog na nang biglang may pumasok na message sa inbox ko. Binuksan ko muna bago matulog.

kung hindi lang siya nagpaparamdam sa mga kaibigan sa pamamagitan ng liham, baka nabaliw na ako. She's been sending letters to her friends: Lia and Zeke, Yvonne and Andrei, Jia, and her parents. I understand that. They're precious to her. To us. Pero bakit... Walang akin? I mean, kahit kumustahin o banggitin man lang ako sa mga liham niya, hindi niya magawa?