Letters To Friends Novels & Stories

wika niya sabay hagikgik dahil naalala niya ang sumpaan nila ni GB nu'ng mga musmos pa lang sila. Promise, wala akong magiging ibang bespren kundi ikaw lang! sabay pa nilang sasabihin ni GB ang mga salitang iyon dahil pakiramdam sila ay mas effective kung magkasabay nilang sasambitin ang mga salitang iyon. "More than friends na tayo ngayon," mariing sabi ni GB sa kanya.

Ngunit hindi pa pala at heto pa ang isa! Sinilip nito si Patrick kung naroon ba siya bago nito buksan ang envelope, she unclasped the familiar golden yarn and it opened right away. "SEE YOU SOON, MY ACE!" Kagaya ng dati'y all caps pa rin ito at bold lahat ng letters. Same font style and font size, isang phrase lamang at mukhang hindi na threat ang laman nito. Isa ng. . .reminder? "Fuck whoever this sender is! Dahil sa kaniya'y muntikan na'kong ipadala sa ibang bansa. Fuck his threats, duwag ba siya kaya sa letter niya idinadaan ang banta niya?"

Sa simpleng pagtatanong nito kung kumain na siya Sa sulat na sinasabing mag-ingat siya. Tumulo ang isang butil na luha sa kaniyang hawak na papel. Sakto sa huling kataga na nakalagay roon. "I'm sorry," hagulgol ni Leigh, at idinikit sa dibdib ang papel. Kung alam lang ni Leonardo kung paano nagbibigay ng lakas sa kaniya araw-araw ang mga sulat na ito.

Ang lalaking dahilan kung bakit ako naririto at ang lalaking makakapagpalabas rin sa akin dito. Hindi ko alam ang mga bagay na pinag-uusapan nila sa mga sulat nila, but one thing’s for sure, I will rewrite Hermina’s letters for Crisanto.

Habang inaantay maluto ang kanin ay ni-message ko si Jacob. "To: Jacob, Gawan mo ako ng excuse letter at pati na rin si Aiden. Hindi siya makapapasok dahil may sakit siya, at ako naman ay hindi makapapasok dahil aalagaan ko siya. Ikaw na ang bahala gumawa ng excuse, 'yung makatotohanan dapat at siguradong maniniwala ang mga prof natin. Salamat! I'll treat you next time."

Nang palakihin ko iyon at binasa isa-isa ay saka ko napagtanto sulat iyon ng mga taong nagmamahal sa akin noong inakala nilang wala na ako. Nagmadali akong tumakbo patungo sa aking kuwarto dala ang laptop. Habang binabasa ko ang mga sulat nila ay hindi ko mapigilang mapaiyak. Lalo na noong mabasa ko ang sulat nina Mama at Papa. But then there is one letter that caught my attention. And it was Jacob’s. The letter was simple. He said, ‘I don’t believe that you’re dead. I refuse to believe that you left me without saying goodbye. I’ll find you Gabby. I’ll never stop until I see you again.’

Kaya tahimik kong inabot ang letter na galing raw kay Aera. "Nakapag-usap kayo ni Aera?" tanong ko sakanya. "Oo, ako na nakipag-usap kasi ayoko din naman magsembreak na puro iwas nalang ako sa inyo. Lalo na ngayon na alam kong kailangan mo ng bestfriend." nakangiting saad niya sakin. "Aba! Welcome back, namiss ka namin." natatawang saad ko sakanya at tsaka binasa ang letter na galing kay Aera.

Kaya simula noon, gumagawa na lang ako ng letters at itinatago rito sa treasure box ko. Dahan-dahan kong binuksan ang isa. Dear Weston, I don’t need you to love me back right away. I’m already happy just being with you, even for a little while. I promise… I’ll wait for you as long as I can. – Emery

"Hi there, kung gusto mo ng kaibigan, accept mo friend request ko. Usap tayo." Ganoon lang kasimple ang iniwan kong message. Naniniwala kasi ako na kung interesado ang tao kokontakin at kokontakin ka pero kung hindi interesado kahit pa gumawa ka ng isang libro o kaya ay uulanin mo siya ng lahat ng contacts mo, hinding-hindi ka papansinin. Bago ako mag log out para matulog na nang biglang may pumasok na message sa inbox ko. Binuksan ko muna bago matulog.

kung hindi lang siya nagpaparamdam sa mga kaibigan sa pamamagitan ng liham, baka nabaliw na ako. She's been sending letters to her friends: Lia and Zeke, Yvonne and Andrei, Jia, and her parents. I understand that. They're precious to her. To us. Pero bakit... Walang akin? I mean, kahit kumustahin o banggitin man lang ako sa mga liham niya, hindi niya magawa?