Life Is So Unfair Quotes 소설 & 이야기

Why life is so unfair? Kailangan ko ba talagang pagdaanan lahat ng pagsubok na 'to para matawag akong matatag? Hindi ba pwedeng kalma lang muna, isa-isa lang? Pakiramdaman ko kasi, konting-konti nalang mauubos na ako. Pakiramdam ko pinagkaisahan ako ng lahat ng tao.

"Life is so unfair! Pakiramdam ko ang malas ng naging kapalaran ko. Stress sa bahay, sa pamilya, sa trabaho at pati sa lovelife," "Hindi kailangan madaliin ang ganyang bagay, sa buhay natin matuto tayong maghintay. Kung talagang para sayo 'yon ay makakamit mo pero kung hindi 'yon itinadhana sayo wala kang magagawa," napatango na lang ako sa sinabi nito at napatingin uli sa mga alon. Hindi ko alam kung lang oras ang itinagal ko kausap si Sebastian hanggang sa nagpaalam na ako dito na matutulog na.

Good people who dreamed nothing but doing good things? Akala ko'y magtutuloy-tuloy na ang mga magagandang pangyayari sa buhay ko, ngunit parang pinatikim lang pala ako. Parang pinaamoy lang at agad na kinuha. Ang unfair. Napaka-unfair.

Kumpleto ako ng vitamins, ni hindi ako nagpapaliban ng check ups ko kahit mag-isa lang ako. Gusto ko na lang mawala. It was too difficult to live that even breathing felt so exhausting. I went home still tired. How come one day everything you wished to happen were suddenly gone in an instant? He was supposed to live. He was supposed to celebrate birthdays and have a girlfriend, or wife and a child or children, and live happily without regrets. Why did this happen? Why is everything so unfair?! How come people say that the world is still beautiful to live in when it's so already fucked up as this?

Pero kailangan ko ba talaga pagdaanan lahat ng 'to? Why life is always so unfair to me? Am I that bad person? Am I not lovable? Bakit lahat na lang ng taong mamahalin ko iniiwan ako? Lahat ng taong napapalapit sa akin, nawawala. Malas ba talaga ako?

Bakit parang ang unfair? I wiped my tears, tumayo at tinitigan muli ang mga nagdaraanang sasakyan sa baba. They're too little. Pinahiran kong muli ang pisngi ko nang may naramdaman akong nahulog na luha galing sa mga mata ko, while staring straight below. Kapag nahulog ba ako galing rito, will I die? My life has been sh*tty since the day Ciara came to my life. What's the point of living when life only inflects pain on me? What's the point of living kung hanggang ngayon, Ciara's making me her shadow?

He missed his daughter so much, ngunit wala siyang magagawa dahil ayaw pa raw nitong humarap sa kanila. Alam niyang kasalanan niya ang lahat. Kung noon pa lang ay sinabi na niya rito ang katotohanan, marahil ay hindi ito nabigla nang ganoon. "Why my life is so unfair?" suddenly, Teranusjulio spoke.

Why does life seem to be unfair? Why can't we be happy for so long? Why do we need to suffer just to have the one that we are aiming for? Why do we need to get hurt? Why do we need to sacrifice just to have a glimpse of our happiness? Life isn't unfair to us because, in fact, we are the ones who decide for ourselves. Tayo ang pumipili kung paano natin papagulungin ang buhay natin, it was just that sometimes we made decisions that affected our life’s process.

umiiyak na sabi ko kaya napasinghap siya. "Patawad kung hindi ko maibigay sa iyo ang maginhawang buhay anak. Patawad at dinamay ko kayo ng nanay mo sa kahirapan ko. Kung nakapag-aral lang sana ako ay hindi ganito ang buhay natin ngayon." My father's words made me cry even more. Life is unfair, indeed. Why?

Sabi nya dahilan para mapatingin ako ulit sa kanya. "Kapag ba napatunayan kong hindi unfair ang mundo, tuturuan mo na ako at lalabanan?" Tanong ko sabay taas ng gilid ng labi ko. Kumunot ang noo nya at tumingin sa akin. I don't know if i was just hallucinating but i saw a ghost of smile in his lips. Ngumiti sya? Talaga? "Okay" Sabi nya. Lumunok ako at inalala ang sasabihin ko. "Life is not unfair, unfair ang mundo kung ganun mo iyon tignan but look at the other sides." Sabi ko sabay ngiti.