Novel & Cerita Life Is So Unfair Quotes

Hindi niya kayang hayaan na akuin nito ang responsibilidad na hindi naman talaga nito pasanin, lalo na kung magiging paksa lamang sila ng tsismis at pagdududa ng iba. Ngunit ngumiti si Felix, at sa kabila ng lahat ay nanatiling buo ang kanyang loob. “What’s fair or unfair? In life, do what you like. Hindi ko iniisip ang sasabihin ng iba. Kung masyado akong magpapadala sa opinyon ng tao, paano ako mabubuhay? Don’t worry about me. Sa totoo lang, parang ako pa ang nakinabang.”

puro na lang sana. Araw-araw akong umiiyak sa tuwing naiisip ko siya. Why does some lessons have to learned the hard way? Kelangan ba talagang masaktan bago matuto? Why life is so unfair? Naging mabuti naman akong anak. Naging mabutin naman akong kaibigan at higit sa lahat naging mabuti naman akong tao. Hanggang kailan ako magiging ganito? Hanggang kailan ako magtitiis bago mawala ang sakit dito sa puso ko?

I jokingly said and finally entered our house, weary. I ran upstair to my room and bang the door and once again let out a loud cry. The world is indeed unfair, even though you try your best it wouldn't give you the things that you wanted. Even though sobra sobra na ang binigay mo , hihindihan ka paren. But one thing I learn, the world is not your enemy, its you, it's your self because even though the world is sending you a lot of signals to stop caring about things that would bring you bad , you ignore them and continue letting them burn you until wala ng natira sayo.

“Noong bata ako ay naranasan ko na ang matiwasay at masayang buhay, Daddy. Siguro ay malas ko lang dahil sa huling banda ng buhay ko dumating ang mga pasakit na dala ng buhay.” “Anak, kahit na ano ang mangyari ay huwag kang mawawalan ng pag-asa. May rason ang bawat ngiti na ginuguhit ng ating mga labi. Ganoon din ang mga iyak na mula sa ating mga puso. Ang buhay kasi, Anak ay para parang gulong lang iyan. Lahat ng saya at pighati ay mararanasan natin, nakadepende ito sa kung saan tayo. Hindi puwedeng palagi na lang tayong masaya at hindi rin puwedeng palagi tayong magiging malungkot. Life is fair and so the feelings are myriad.”

I can't imagine how painfiul it is for Storm dahil sa murang edad niya ay nasaksihan niya ang pagkawala ng mga ito not like Kiara na sanggol pa lang ito ng mga panahon na 'to habang siya ay nasa limang taong gulang na. I should have known from the beginning para mas lalo ko siyang inintindi, hindi madali ang pinagdadaanan niya dahil ramdam ko hanggang ngayon ay hindi pa din siya makamove on sa pagkamatay ng kanyang mga magulang kahit ilang taon na ang nakakalipas. I'm one of the people who judge him easily without knowing why he became like that. "Life is so unfair." dagdag niya pa.

STELLA LUNA Life is bitter sweet. Life is like a wheel. And right now, hindi ko na rin alam kung alin sa mga quotes na 'yon ang mas bagay sa buhay ko—o kung may sapat pa bang salita para i-describe yung gulo na unti-unti kong ginagalawan. Parang lahat sabay-sabay.

" Sabi ko sa kanya. "Ang unfair ng mundo sa atin, Kung kelan mahal na kita dun ka naman sumuko at nagmahal ng iba." Sabi niya. Dahan dahan siya lumuhod sa harapan ko. "Matagal na natin tinuldokan ang storya natin matthew, hindi unfair ang mundo sadyang hindi lang tayo para sa isa't isa. Hindi natin makakalaban ang tadhana o mundo lalo na kapatid ko ang asawa mo." Mahinahon kong sabi sa kanya.

aniya. "Buong buhay ko, wala akong ibang ginawa kundi trabahuin ang lahat ng bagay na gusto ko. Wala akong nakuha nang madali. Pero lahat ng pinaghirapan ko nawala sa isang iglap lang. It's so unfair!" "Life is unfair, Mia." Kumalas si Mia sa pagkakayakap kay Jacob. "But does it have to be this cruel to me?" aniya.

"Now, you want to talk to me? Wow! Pag ikaw, may karapatan kang magreklamo kapag binababaan ka ng telepono, kapag tinatalikuran ka ng kinakausap mo, at kapag hindi nakikinig sayo ang kausap mo dahil lahat naman ng lumalabas sa bunganga mo ay hindi mo na alam kung totoo. Tapos pag kami… pag kami yung tinatalikuran mo at isinasantabi mo, wala kaming kahit katiting na karapatan na magreklamo!" Life is unfair... You put someone first, and they put you last. You study your tail off for a final exam, only to receive a failing grade. You give 110 percent of yourself to a partner who only gives 40 percent. You appear to be giving everyone everything and they simply walk away with it. "You are so dam

(correct me if I'm wrong, this are all my perspective, sorry in advance. Funny how people always says everything needs to be fair but their mindset says the opposite. Mariin kong hinawakan ang kumot na nakatakip sa katawan ko at ipinikit ang ngayong napupuno na naman ng luhang mga mata. How can life be so harsh at me?