Life Is So Unfair Quotes นิยาย & เรื่องราว

Hindi pa naman ako nakapag search kagabi ng something motivational and inspiring quote puro cheesy pick-up lines lang. Buti na lang at nakita ko 'yong quotes for life na nakadikit sa pader. Hindi ko pinahalata na binabasa ko 'yon at dahil do'n, pinuri nila ako kahit na medyo nandaya ako kaya umamin na lang ako at natawa sila. "Pero if words of wisdom para kay Jaq..." this time, I really think hard to form words that could satisfy him to keep living. "Nothing is permanent in this wicked world. Not even our troubles. Kaya cheer up, Jaq. God doesn't give us what we can handle, God helps us handle what we are given." I said straight into his eyes then gave him a bright smile after.

"Maiintindihan naman siguro nila yun. Syempre, someday magkakaroon din kami ng kani-kaniyang buhay. Sabi nga, 'di ba, people come and go." "Tama ka. Minsan, alam mo, ang unfair din e! Kasi may mga taong mangangako na hindi ka nila iiwan, pero magagawa naman pala nilang iwan ka." May hinanakit ba si Zach kaya nasasabi niya iyon? "Nangyari na ba sa iyo yun?" tanong ko.

Bakit ba napaka unfair naman ng buhay ko oh? "Sabi mo tumigil na ako ng pang aasar sayo tapos ikaw naman ngayon dyan " Naka labi na sabi ko sa kanya. "Tumigil ka Justine. Ako lang ang may karapatan na mang inis sa ating dalawa kaya tumahimik ka na lang dyan." Sagot naman nito sa akin. Sabi ko nga ay napaka unfair talaga nito. Kainis.

Juice ko ang taba at haba noon kakayanin ko ba ito bakit naman ganito siya kalaki. Naningkit ang mata ni Alexaiver tila nabasa ang iniisip ko. Wala naman na ito bawiin bayad niya ako walang atrasan. Hindi ko pagsisihian na ibibigay ko sa kaniya ang sarili ko dahil naisalba ko ang buhay ni Inay. Wala na sa isip ko ang pangarap kong dignidad. Minsan talaga ay unfair ang buhay. Kailangan lang maging matapang sa hamon ng buhay. E, ano naman kung makukuha ako ni Alexaiver. Mahalaga pa ba iyon kaysa sa buhay ng Inay ko.

I put my phone away, focusing my attention back on the present moment. I had no choice but to wait for Anton. Ubos na ang bente na ibinigay niya. Nag-crave kasi ako ng ice cream kanina. Napakabilis pa lang maubos ng pera. I'm curious how poor people with a fixed income manage to get by each day. At paano pa 'yong mga wala talagang mapagkukunan ng ikabubuhay? Life is unfair. I had this sudden wish: na sana mayaman na lang lahat tulad ko. Tumawa ako dahil sa iniisip ko. Lumabas ako sa locker room.

Baka saka pa nila ako maging favorite kung mawawala ako dito sa bahay. They are so really unfair.

Ang bilis ng pangyayare at ngayon mag isa na lang ako sa buhay. E kung bakit ba kasi ang daya daya ng mundo. Bakit kailangan sakin pa mangyare 'to. Bakit kailangan isa ako sa mga taong naghihirap sa mundo samantalang 'yong iba ang sa-sarap ng mga buhay. Naiinis ako kasi ang unfair ng mundo para sakin.

Mas maigi pang mapag isa. Ang unfair masyado ng mundo. Minsan nalang ako ulit mafall bakit sa taong may iba pang gusto. The way he smiled and laughed. Hindi ko iyon nararanasan kapag ako ang kasama niya. Sino ba kasi si Eunice sa buhay niya? Akala ko ba ako lang ang hinayaan niyang makapasok? Napaka unfair.. Ako, siya lang ang gusto. Tapos siya ang dami. Grabe! Ayoko maging options. Walang taong gusto maging pampalipas oras o panakip butas at mas lalong maging options.

It's true but I think for some, that's not an easy thing to do. "Alam mo, ang unfair naman kasi ng buhay," pagsasalita ni manong na nasa kanan. Napaatras pa ako nang lumapit siya pero mauupo lang pala, hanggang sa naupo na silang tatlo sa upuang nasa harap ko.

Pero sadyang kabaliktaran ang lahat. Mas gugustuhin ko pang maging simpleng tao na may simpleng buhay, ang importante ay makakakain lang ng higit sa tatlong beses sa isang araw. At higit sa lahat may pagmamahal sa bawat isa, that’s more than enough. Kuntento na ako sa ganoon. I don’t need material things. All I need is affection, attention and love. Kaya nga siguro na uso ang motto na “Life is so, unfair.” Kasi totoo naman.