Loucura の小説・ストーリー

lights, sounds, movements all running into one confused haze. I could not focus on their face until darkness blinded me, and I fainted.

Siya lang mag-isa pero halos maubos na niya ang isang bote. "Shit! Issay, just come back, please! I hate this feeling of missing you so much!” His mind was in chaos while he continued drinking. Problema sa factory at pati na rin sa kasintahan. Alam ng binata na masakit para kay Elyssa na tanggapin ang katotohanan tungkol sa ina nito. Gusto niyang bigyan ito ng time para mag-isip pero hindi niya kayang hindi makita ang dalaga nang matagal. Lalo na naghiwalay sila na may samaan ng loob. Louie drowned his sorrow in liquor without even knowing it would help. At bago magdilim ang paligid ay nagdilim na rin ang paningin niya. He passed out because of too much liquor.

" No Jerry hindi nya ako kilala at hawak sya ng ibang tao ngayon, pero bro bakit parang okay na sya hindi na sya mukhang baliw kalmado rin sya, pero hindi nga lang nya ako kilala" "Hindi ko masasabi ang condition nya sa ngayon Alfonzo, karamihan kasi sa may schizo ay nagkakaroon din ng memory impairment yung hindi nya talaga nakikilala ang dating malapit sa kanya, o baka naman ay dissociative amnesia, hindi ko masasabi bro hanggat hindi ko nakikita si Gabby at hanggang hindi tayo makagagawa ng test" " Nadisgracia daw sya three years ago bro bago sya nawala"

"Bakit parang wala siya sa sarili niya?" "At parang hindi niya kami kilala," dagdag ni Lanie. "Does she get an amnesia due to her accident?" "No. Pero sa obserbasyon ko, she has a psychosis." "Psychosis?" pag-uulit na sambit ni Lanie. "A mental disorder?" "Yes. Inilalayo ng pasyente ang sarili sa reyalisasyon at nagpapanggap na ibang tao."

Nanginginig na tanong sa kanya ng matanda. Umihip ang malamig at malakas na hangin sa veranda. Hinarap nya na ang kanyang Lolo, kulubot na ang mga balat nito. Mga mata ay kulay gray, mga buhok ay kulay puti. "Aww..." Lumungkot ang kanyang mata, "you can't remember me?" May pagka dismaya sa kanyang boses. Hindi na maka alala si Lolo Pedro. Naging makakalimutin na ito sa katandaan dahil Isa sa sakit nito ang pagkakaroon ng dementia.

“Pero nagpapagamot pa ako sa psychiatrist ko. Gusto ko sanang pagharap ko sa’yo –“ “Ang sabi sa akin ni Uncle Zandro, gagamutin lang ni Dra. Lazaro ang unusual headache mo na dala ng mga problema mo sa buhay. It wasn’t as if you were hallucinating. You are perfectly fine.” “Kahit na. . .” “As long as you know my name and you love me, I’m fine with that. I am your husband, don’t ever forget that. Now, sino ang tukmol na ‘yun na kasama mo maghapon dito sa Paris?”

Napatango ako at pinipilit unawain lahat ng sinasabi niya. “Kailangan din nating bantayan nang mabuti ang mga gamot niya para siguruhing hindi niya nakakalimutan ang pag-inom. She may need antipsychotics or mood stabilizers to help manage her emotional instability and prevent further delusions from forming. This medication can help reduce impulsiveness and anxiety, and it can calm the intense emotions she experiences.”

Wika nito sabay patay ng tawag at pinaharorot ang sasakyan palayo. "F*ck! F*ck!" Pagmumura ni Loco sa galit dahil kahit na may taong mamatay na at kailangan ng tulong ay hindi pa rin tutulungan ng ibang tao at napasuntok na lang s'ya sa upuan ng kotse. Sa gitna ng pag-aalala ni Loco ay Isang tao pa ang pumasok sa kanyang isipan kaya agad n'ya itong tinawagan.

Mukhang pati iyon ay nakalimutan din nito. "Okay Dad I understand. Sinabi na rin naman ni Mama na dahil po sa sakit niyo kaya marami kayong hindi maalala. Iyong "amesia" po ba tawag dun?" Medyo natawa naman si Luis. "It's amnesia, I'm sorry son. Kung bakit kailangan ay mapagdaan mo ito." Nasilip ni Katarina ang lungkot na sumungaw sa mata ng lalaki.