Loucura の小説・ストーリー

Pero nakakalimutan yata niya na ama rin ito ni Lucas. *** Isang linggo ang lumipas pero hindi pa rin nagigising si Leonora. Hindi lang iisa ang tama nito sa tagiliran. Bukod doon ay may isa pa itong saksak sa bandang likuran. Nahampas din ng tubo ang ulo nito at ang sabi ng doktor ay bahagyang naapektuhan ang utak nito. Kailangan na lang nilang hintayin na magising ito at malaman kung pati memorya nito ay naapektuhan.

"ARE YOU FVCKING INSANE?!" Namutla s'ya nang sumigaw na ko. Pasagot na s'ya nang narinig kong naghiyawan ang mga taong nasa a paligid kaya napatingin ako agad sa race track. It was Louren's car, starting to lose control. I lost the word when I remembered that there's a cliff in the direction his car was heading. Muli akong humarap kay Monique at hinawakan s'ya sa balikat n'ya, "tandaan mo 'to Monique, 'pag may nangyaring masama kay Louren..." ... "YOU'RE A FVCKING DEAD!"

Naiiyak na tumingin sa akin ang babae bago inakay si Luci pabalik sa loob ng bahay nila. Napatingin ako kay Mang Ernesto. "Anong nangyayari sa kaniya?" Malungkot itong umiling. "Sir, hindi kayang magnakaw ng anak ko. May deperensya siya sa utak. Mula nang maaksidente siya ay bumalik sa pagkabata ang pag-iisip niya, pero hindi siya magnanakaw. Hindi niya kayang gawin iyon."

Sherra's POV Pabiglang iminulat ko ang aking mga mata at iginala sa loob ng silid na aking kinaroroonan. Nagtaka ako kung bakit naroon ako sa silid na hindi pamilyar sa akin. Ngunit saglit lamang ang aking pagtataka dahil agad na bumalik sa aking isipan ang mga nangyari. Hinimatay pala ako matapos kong masaksihan ang pagpapalit ng anyo ni Kurt Contreras. Nang maisip ko ang nakakatakot na anyo ng lalaki ay tarantang sinuri ko ang aking katawan dahil baka nabawasan na ang aking laman. Sinuri ko ring mabuti ang aking leeg dahil baka may tusok o kagat ng pangil na nakita ko sa bibig ng lalaki. Nakahinga ako ng malalim nang masiguro kong intact pa ang katawan ko. Walang sugat at walng pingas kahi

Puro Inom at gala parang walang planong mag settle Ang bata bata ko pa pero ganito na ang gusto ni dad , ano bang Nangyari at kung sino man ang lumason sa utak ng dad ko para ipakasal ako sa tao ng hindi ko man lang kilala at never ko pa nameet sa buong Buhay ko

Fucking shit! “Please... Stop!” I panted. Pero imbis na tumigil ay ipinasok niya pa ang isang daliri niya sa pagkababae ko, making me lose all the remaining sanity I have. “Ohhhh fuck!” Napatingala akong muli habang pikit ang mga mata. Nilabas-masok niya ang daliri niya habang sige pa rin ang paggalaw ng dila niya. How could this guy be so good at this?

kumunot ang noo ko asta na sana akong magsasalita ng inunahan ako "Hello? Is this Celestine the secretary of Lash? God can you pick him up at the resto bar? He's knock out–" "I am not, damn you Lucid!" Ano ba naman 'yan? pati 'yan ako pa magproblema? Napakamot na lang ako sa ulo ko't inayos ang hawak na cellphone sa pagtapat nito sa tenga ko. "Sino ka–"

Pagbukas namin ng pinto ng kwarto ni Nick, narinig namin ang sinabi ng doctor. “ Base po sa aming pagsusuri, nagkaroon po siya ng post-traumatic amnesia o pagkawala ng alaala matapos ang matinding pinsala sa ulo. It can be a Lacunar Amnesia or Anterograde Amnesia where in naalala niya ang ibang tao o bagay ngunit yung iba hinde. Kailangan pa natin gumawa ng iba’t ibang test. Sa ngayon kailangan niya ng sapat na pahinga at umiwas sa sobrang stress.” Nakita kong nanghina si Jessica sa narinig. Kaya hinawakan ko siya para alalayan.

No offense if you have one though. Dr. Orene hummed in response. "That's him. As you noticed that our information about him is very limited." I nodded while still looking at the info. "Pero iyan lang talaga ang nakuha namin. You'll get to know him more if you meet him." I sighed. "What's his illness?" I asked as I gaze the doctor in front of me. "Schizophrenia." He grimmly answered. I groaned. "Dr. Orene, are you punishing me or something? Wala pa akong nahahawakang pasyente na ganiyan kalala ang sakit."

mahabang paliwanag ko. "Oh! Yeah, that guy! He's too jolly. I didn't even enjoy my pizza. I was about to bite into it and suddenly, you and Benson... Benben... uhm, Ben Ten? ...I don't know who he is but both of you disappeared. The last thing I know is, I'm walking again ...alone in the streets," tuloy-tuloy niyang sabi sa matatas na ingles. I laughed inside after hearing her having trouble with Benjo's name. Ben Ten pa nga?